II SA/Gl 193/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.Z. i A. Z. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku doprowadzenia rowu melioracyjnego do należytego stanu technicznego w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wystąpili o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku formularza podali, że razem prowadzą gospodarstwo domowe zamieszkując w budynku o pow. 105 m2. W skład ich majątku wchodzi również nieruchomość gruntowa (łąka) o pow. 17.000 m2 oraz bliżej niesprecyzowana nieruchomość o pow. 700 m2. A. Z. nie uzyskuje żadnych dochodów i wedle deklaracji zawartej w druku PPF opiekuje się ojcem – H. Z., który z kolei uzyskuje świadczenie emerytalne w kwocie 1385,79 zł netto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawcy nadesłali dokumenty potwierdzające deklarowaną w druku PPF wysokość świadczenia uzyskiwanego przez H.Z. oraz poziom wydatków. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. poz. 1369 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Na wstępie zauważyć trzeba, że sytuacja materialna wnioskodawców była już wielokrotnie przedmiotem analizy dokonywanej zarówno przez Sąd jak i przez referendarzy sądowych, stąd też okoliczności jej dotyczące są znane z urzędu. Ostatnie z orzeczeń Sądu zapadło w dniu 15 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1184/17. Orzeczeniem oddalono wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy w analogicznym zakresie. Stąd też poczynione wówczas spostrzeżenia zachowują aktualność również na gruncie niniejszej sprawy. H. Z. dysponuje stałym źródłem dochodu, obecnie w wysokości 1385,79 zł. Nie jest to dochód znaczący, nie mniej jednak pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb dwóch osób. Bieżące koszty utrzymania, wynoszą około 150 – 200 zł. Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi natomiast 147 zł. Gdyby więc patrzeć na sytuację materialna strony tylko przez pryzmat porównania dochodów z tym wydatkiem, należałoby rozważyć uwzględnienie wniosku. W przypadku analizy informacji uzyskanych od skarżących nie można jednak z pola widzenia stracić faktu, że z niewiadomych przyczyn A. Z. pozostaje bez zatrudnienia, w sytuacji ewidentnej koniunktury na rynku pracy, zwłaszcza, że jak wskazywano to w innych postępowaniach jest osobą mogącą pracować przy pracach budowlanych, a więc w sektorze gospodarki gdzie szczególnie uwidacznia się popyt na pracowników. Nie powołano przy tym żadnych okoliczności (np. stan zdrowia) które wskazywały by na brak możliwości znalezienia oraz podjęcia stałego zatrudnienia. Stwierdzenie, że skarżący opiekuje się ojcem w żaden sposób nie zostało uprawdopodobnione, chociażby poprzez przesłanie jakiegokolwiek dokumentu uwiarygadniającego ten fakt (np. orzeczenia o niepełnosprawności, zaświadczenia lekarskiego itp.) Okoliczność ta nie może uzasadniać przychylenia się do wniosku strony zwłaszcza, że nie powołano żadnych faktów, które wskazywałyby na to, iż istnieją obiektywne przeszkody w podjęciu zatrudnienia Zauważyć również przyjdzie, że przedłożenie dokumentów potwierdzających zakup środków higienicznych niezbędnych dla osoby w podeszłym wieku, z typowymi dysfunkcjami po pierwsze nie potwierdza tezy, że H. Z. nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, po drugie nie daje podstaw do stwierdzenia ile tego rodzaju środków należy kupić w ciągu miesiąca, co dawałoby wyobrażenie o skali potrzeb oraz poziomie wydatków z tego tytułu.. W oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.