II SA/Gl 197/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. (K.) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. W druku formularza podał, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku, jego dochód pochodzący z prac dorywczych kształtuje się na poziomie 400 – 600 zł a wobec A. K. posiada obowiązek alimentacyjny w wysokości 450 zł miesięcznie. Pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy zobowiązał wnioskodawcę do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku poprzez: - udokumentowanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj., opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, wykup niezbędnych lekarstw, itp., - udokumentowanie wysokości dochodów otrzymywanych z tytułu prac interwencyjnych oraz wysokości deklarowanych alimentów na dziecko. Ponadto należy wskazać z czego się wnioskodawca utrzymuje, - podanie, do kogo należy lokal mieszkalny przy ul. [...] w S., w którym skarżący przebywa. W odpowiedzi skarżący przesłał wypełniony druk formularza oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, w treści którego podał, iż obecnie przebywa w S. w lokalu mieszkalnym należącym do D. S. i B. S.; wyjaśnił, że uzyskuje dochód z tytułu kursu zorganizowanego przez urząd pracy (na co dołączone zostało stosowne zaświadczenie); a także przedłożył zaświadczenie wystawione przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S., z którego wynika, że nie korzysta z żadnej formy wsparcia pomocy społecznej. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. poz. 718 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że ocena możliwości finansowych strony dokonywana jest w oparciu o informacje udzielone przez samego zainteresowanego lub też wynikające z dokumentów przezeń nadesłanych. W realiach rozpoznawanej sprawy istnieje zbyt wiele niejasności aby można było z przekonaniem stwierdzić, że skarżący jest osobą zasługującą na przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że niejasna jest wysokość dochodu strony. W druku formularza J. K. wskazał, że jego jedynym źródłem utrzymania się są dochody z prac dorywczych w wysokości 400 – 600 zł netto miesięcznie. Tymczasem z zaświadczenia wystawionego "A" Sp. jawna wynika, że wnioskodawca otrzymuje stypendium stażowe (za luty wyniosło ono 797,92 zł netto). Wobec tego powstaje pytanie, jakie są rzeczywiste dochody miesięczne strony – czy jest to łącznie stawka stypendium oraz prac dorywczych, czy też samo stypendium. Drugą kwestią są koszty utrzymania strony. Z udzielonych informacji wynika, że skarżący w istocie jest na utrzymaniu D. S. i B. S., przy czym niejasny jest status tych osób względem strony (znajomi lub rodzina). Wnioskodawca nie wskazał przy tym, że partycypuje w kosztach utrzymania, co pozwala założyć, że cały, uzyskiwany przezeń dochód przeznaczany jest na pokrycie bieżących potrzeb. Wskazane wyżej okoliczności nie pozwalają stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.