II SA/Gl 197/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o ustanowienie fachowego pełnomocnika – adwokata z urzędu. W treści formularza podał, że nie posiada żadnego majątku, zamieszkuje u znajomych, a jego jedynym źródłem utrzymania się jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1300 zł netto miesięcznie. Skarżący podał, że jego stałe, miesięczne wydatki obejmują świadczenie alimentacyjne w wysokości 450 zł; czynsz – 380 zł oraz opłaty za media w wysokości 150 zł. Na wezwanie referendarza sądowego wyjaśnił, że zamieszkuje u znajomej – B. S., partycypując w kosztach utrzymania w postaci opłaty za czynsz – 250 zł oraz opłaty za media w wysokości 150 zł. Zaznaczył, że jego wynagrodzenie jest zajęte przez komornika. Na potwierdzenie tego faktu nadesłał zaświadczenie z zakład pracy, z którego wynika, iż w miesiącu wrześniu skarżącemu wypłacono 1911 zł, wynagrodzenie rzeczywiście obciążone jest zajęciem komorniczym, z tym, że nie podano w jakiej wysokości ani też, czy wspomniana suma została stronie przekazana przed, czy też już po dokonaniu potrącenia z tytułu wspomnianego zajęcia. Z przedłożonych paragonów wynika natomiast, że wydatki na lekarstwa, o których wnioskodawca wspomniał w druku formularza rzeczywiście kształtują się na poziomie 200 – 300 zł, zaś sam skarżący jest osobą cierpiącą na schorzenia o charakterze przewlekłym. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W realiach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony, albowiem skarżący nie jest osobą na tyle ubogą, aby uzasadnionym było wyłożenie ze środków publicznych należności dla profesjonalnego pełnomocnika. Zważyć bowiem trzeba, że wnioskodawca dysponuje stałym źródłem dochodu, którego wysokość pozwala mu na samodzielne skorzystanie z usług adwokata. Dochód rzędu niemal 2000 zł, nawet przy uwzględnieniu założenia, że jest to kwota przed potrąceniem komorniczym, pozwala bowiem na przyjęcie, iż strona będzie w stanie ponieść tego rodzaju wydatek bez uszczerbku w swoim utrzymaniu się. Co więcej, mając na uwadze sytuację osobistą strony, a więc fakt zamieszkiwania u znajomych oczekiwać należy, że strona najpierw podejmie kroki zmierzające do samodzielnego wygospodarowania środków na opłacenie fachowego pełnomocnika (np. poprzez jednomiesięczne odstąpienie od zapłaty umówionego czynszu i pokrycia opłat za energię elektryczną). Dopiero wówczas, gdyby okazało się to niemożliwe strona mogłaby oczekiwać wsparcia ze strony Państwa, pod tym wszakże warunkiem, że pozostające w jej dyspozycji środki nie pozwoliłby na samodzielne poniesienie takiego wydatku. Zważywszy na powyższe należało uznać, że wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Wobec tego, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.