II SA/Gl 1985/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi A.P. (P.) i C.P.(P.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu oddala skargę. Dnia 14 listopada 2005 r. funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w C. wydał dyspozycję usunięcia pojazdu – przyczepy dwuosiowej, bez tablic rejestracyjnych z miejscowości K. Podstawą wydania tej dyspozycji był brak ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej oraz dowodu rejestracyjnego. W trakcie postępowania zostało ustalone, że właścicielami pojazdu są A. i C. P. zamieszkali w K. [...], ul. [...]. O usunięciu pojazdu właściciele zostali powiadomieni pismami Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia 30 maja 2006 r., 17 stycznia 2007 r. i 10 października 2010 r., oraz Starosty [...] z dnia 16 listopada 2010 r. To ostatnie pismo stanowiło również wezwanie do odebrania pojazdu. We wszystkich powiadomieniach informowano A. i C. P. o tym, iż pojazd znajduje się na parkingu strzeżonym prowadzonym przez A P. B., [...][...] D. Dla porządku należy wspomnieć, iż w odniesieniu do wspomnianego pojazdu było prowadzone postępowanie w sprawie przejęcia go na rzecz Skarbu Państwa. Jednakże wydane wówczas decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w K. zostały uchylone przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. II SA/Gl 146/09. Rozstrzygniecie takiej treści było jednak motywowane wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającym niekonstytucyjność trybu przejmowania pojazdów na rzecz Skarbu Państwa. Dnia 23 września 2010 r. do Starosty [...] wpłynęło pismo A informujące, iż przyczepa dwuosiowa usunięta dnia 14 lutego 2005 r. na podstawie dyspozycji [...] r. nie została odebrana z parkingu strzeżonego. W piśmie tym błędnie oznaczono miesiąc usunięcia pojazdu, gdyż faktycznie nastąpiło to 14 listopada. Starosta [...] pismem z dnia 16 listopada 2010 r. powiadomił A. i C. P. o przejęciu obowiązków w zakresie spraw pojazdów usuniętych z dróg publicznych, poinformował, że będący ich własnością pojazd znajduje się na parkingu strzeżonym prowadzonym przez A oraz wezwał do odebrania pojazdu. W odpowiedzi C. P. pismem z dnia 24 listopada 2010 r. poinformował Starostę [...], iż podjął próbę odebrania pojazdu z parkingu strzeżonego, ale ostatecznie przyczepy nie odebrał, mimo że prowadzący parking chciał mu ją wydać nawet bez uiszczenia opłat za dozorowanie pojazdu. Dnia 27 czerwca 2011 r. Starosta [...] wystąpił do Sądu Rejonowego w C. o orzeczenie przepadku pojazdu - przyczepy będącej własnością A. i C. P. na rzecz powiatu [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. sygn. [...] Sąd Rejonowy w C. orzekł o przepadku "na rzecz Powiatu [...] przyczepy rolniczej dwuosiowej nie posiadającej numeru rejestracyjnego, stanowiącej własność uczestników C. P. i A. P.". Od tego postanowienia apelację wniósł C. P., która to apelacja została ostatecznie oddalona postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] r. sygn. [...]. Dnia 19 września 2012 r. Starosta [...] zlecił biegłemu - rzeczoznawcy oszacowanie pojazdu, przyczepy dwuosiowej. Z opinii biegłego przedstawionej dnia 20 września 2012 r. wynika, że "Badany pojazd uszkodzony w kolizji drogowej jest nadmiernie zużyty i skorodowany – dalsza jego naprawa jest technicznie i ekonomicznie – nieopłacalna i nieuzasadniona [...]". Dnia 22 października 2012 r. A w związku z realizacją umowy nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wyznaczenia jednostki do usuwania z drogi, strzeżonego parkowania pojazdów na koszt ich właścicieli, przesłał Staroście [...] fakturę za przechowanie pojazdu, przyczepy dwuosiowej – przechowywanej w związku z dyspozycją [...]. Faktura ta opiewa na kwotę [...] zł ([...]) za przechowanie pojazdu. Faktura ta obejmowała wynagrodzenie za 382 doby przechowywania. Dnia [...] r. decyzją nr [...] Starosta [...] opierając się na art. 130a ust. 10h i 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 – w dalszej części uzasadnienia "Prawo o ruchu drogowym) nałożył na A. i C. P. obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowaniem i oszacowaniem przyczepy dwuosiowej za okres od dnia 5 września 2011 r. do dnia 20 września 2012 r. w kwocie [...] zł. Postanowieniem z dnia [...] r. została sprostowana oczywista pomyłka pisarska popełniona przy ustalaniu należnej opłaty. Od decyzji Starosty [...] odwołał się C. P. wskazując, iż podjął próbę odebrania pojazdu, która jednak ostatecznie zakończyła się niepowodzeniem. Podniósł również szereg okoliczności związanych z zatrzymaniem pojazdu w 2005 r. oraz mającymi miejsce, zdaniem skarżącego, nieprawidłowościami z tym związanymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło decyzję Starosty [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazało, że w decyzji nie uzasadniono przyjętych dat granicznych okresu, za który naliczono opłatę. Wskazano również uchybienia w zakresie przytoczenia podstaw prawnych rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienia. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. o numerze jak poprzednio nałożył na A. i C. P. obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowaniem i oszacowaniem przyczepy dwuosiowej za okres od dnia 5 września 2011 r. do dnia 20 września 2012 r. w kwocie [...] zł. Tym razem wskazano, iż datą początkową obliczania opłaty było wejście w życie uchwały Rady Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu. Data końcowa to dzień odebrania z parkingu przez pracowników starostwa. Od decyzji odwołał się C. P. wskazując dowolność ustalenia dat krańcowych oraz że nieodebranie przyczepy nastąpiło z przyczyn przez niego niezawinionych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ponownie uchyliło decyzję Starosty [...], przy czym tym razem bezpośrednią przyczyną takiego rozstrzygnięcia było niezapewnienie udziału stron w postępowaniu. Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta [...] zapewnił stronom możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranego materiału procesowego. Następnie decyzją z dnia [...] r. o numerze jak poprzednio nałożył na A. i C P obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowaniem i oszacowaniem przyczepy dwuosiowej za okres od dnia 5 września 2011 r. do dnia 20 września 2012 r. w kwocie [...] zł. Od decyzji odwołali się A. i C. P. działający przez pełnomocnika radcę prawnego M. K. z kancelarii Radcy Prawnego ul. [...][...] B. Zarzucili organowi I instancji nieuwzględnienie w rozpatrywanej sprawie wyroku tutejszego sądu z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 146/09 oraz nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty na A. P., która nie posiada żadnego tytułu prawnego do przyczepy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało skarżoną decyzję w mocy. Na decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli A. i C. P. reprezentowani przez radcę prawnego M. K. Wnieśli o: - zwolnienie całkowite z kosztów, - uchylenie skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. oraz orzeczenie, że decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, - zasądzenie kosztów wedle norm prawem przewidzianych. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu zarzucili, iż rozstrzygając sprawę nie wzięło pod uwagę konsekwencji wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 146/09. Stwierdzili, że art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od woli właściciela. A zdaniem skarżących od 2006 r. przyczepa była własnością Skarbu Państwa a następnie powiatu [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozstrzyganej sprawy jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymująca w mocy decyzję Starosty C. nakładającą na A. i C. P. obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowaniem i oszacowaniem przyczepy dwuosiowej za okres od dnia 5 września 2011 r. do dnia 20 września 2012 r. w kwocie [...] zł. Podstawą rozstrzygnięcia w tym zakresie był art. 130a ust. 10h w związku z art. 130a ustępy 6, 6a lit.d, 10e i 10f ustawy prawo o ruchu drogowym oraz: - uchwała Rady Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, - uchwała Rady Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu. Bezsporne w rozpatrywanej sprawie jest, że dnia 14 listopada 2005 r. przyczepa dwuosiowa będąca własnością A. i C. P. została skierowana na parking dozorowany prowadzony przez A. Przyczyną wydania dyspozycji w tym zakresie był brak polisy OC oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu. Niewiarygodne w tym zakresie są twierdzenia skarżących, iż pojazd został zatrzymany do ekspertyzy. W aktach administracyjnych (karta 8) znajduje się kserokopia dyspozycji sporządzonej właśnie w dniu zatrzymania pojazdu. Z akt tych wynika również, iż C. P. był wielokrotnie informowany, gdzie pojazd się znajduje, oraz o konieczności jego odebrania. Obowiązku tego nie zrealizował mimo, że jak sam stwierdził, mógł to uczynić bez konieczności uiszczenia opłaty (karta 13 akt administracyjnych). Niewiarygodne jest twierdzenie C. P., że pojazd został zdewastowany, miedzy innymi pozbawiony kół. W opinii rzeczoznawcy z dnia [...] r. i załączonej do niej dokumentacji fotograficznej (karta 67 akt administracyjnych) wynika, że pojazd jest cały. Starosta [...] realizując dyspozycję art. 130a ust. 10-10g ustawy Prawo o ruchu drogowym wystąpił do sądu powszechnego o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Nastąpiło to ostatecznie na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] r. sygn. [...]. Po uzyskaniu tytuł własności do przyczepy dnia 20 września 2012 r. została ona odebrana z parkingu przez pracowników starostwa. W związku z nieodebraniem pojazdu mimo wezwania, przedsiębiorca prowadzący na odstawie umowy parking dozorowany przedłożył Staroście [...] fakturę za 382 dni dozorowanego przechowania. Faktura obejmowała okres od 5 września 2011 r. do 20 września 2012 r. Datą początkową było wejście w życie uchwały Rady Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu. Określona tam stawka za dozorowane przechowanie tego typu pojazdu wynosiła [...] zł i w całym okresie nie uległa zmianie. Łącznie koszt przechowania pojazdu wyniósł [...] zł. W ocenie Sądu przedstawione przez przedsiębiorcę wyliczenie jest zgodne z prawem. W dalszej kolejności Starosta [...] realizując normę art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym przystąpił do ustalenia należnej opłaty obejmującej koszy związane z usunięciem, przechowaniem i oszacowaniem pojazdu. Zgodnie ze wspomnianym przepisem koszty te, powstałe od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu aż do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia. Decyzję o zapłacie tych kosztów podejmuje starosta. Starosta [...] prawidłowo ustalił, że właścicielami pojazdu w chwili wydania dyspozycji usunięcia byli skarżący. Prawidłowo również zastosował normę prawa materialnego. W związku z tym, iż opłata była ustalana za okres od dnia 5 września 2011 r. zastosowanie w tym zakresie znaleźć powinny przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym po nowelizacji dokonanej na mocy ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 ze zm.). Wyliczenie należnej opłaty w ocenie Sądu również nastąpiło prawidłowo. Składają się na nią koszty przechowania pojazdu (tu zgodnie z fakturą przedstawioną przez przedsiębiorcę na kwotę [...] zł) oraz koszt oszacowania pojazdu na kwotę [...] zł. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.