II SA/Gl 1985/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. i C. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżących od kosztów sądowych Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy A. i C. P. wystąpili o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że skarżący wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe, zamieszkując wraz z pełnoletnim lecz chorym synem w budynku o pow. 120 m2. W skład ich majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. 13,15 ha. Skarżący utrzymują się z pracy w gospodarstwie rolnym, która jednakże nie przynosi oczekiwanych dochodów oraz w renty otrzymywanej przez C.P. w kwocie 691,4 zł. Wedle złożonej deklaracji nie posiadają oni żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Na skutek wezwania referendarza sądowego nadesłali szereg dokumentów obrazujących poziom ich dochodów oraz strukturę ponoszonych wydatków. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W realiach rozpoznawanej sprawy uznano, że wniosek skarżących zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie dysponują środkami pozwalającymi na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Analiza informacji zawartych w druku formularza oraz lektura akt administracyjnych pozwalają stwierdzić, że wnioskodawcy są osobami, których dochód w zasadzie w całości przeznaczany jest na bieżące utrzymanie. Do takich wniosków prowadzi przede wszystkim fakt, że stałym źródłem dochodu w ich rodzinie jest wyłącznie świadczenie rentowe C.P. w wysokości 691 zł. Dochody z gospodarstwa rolnego są zaś stosunkowo niewielkie, a konstatacji tej nie zmienia fakt uzyskiwania wsparcia z funduszy wspólnotowych. Z nadesłanych dokumentów wynika bowiem, że skarżący znaczące sumy przeznaczają na wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa (zakup nawozów itp.). Nie bez znaczenia jest również fakt, iż na ich utrzymaniu pozostaje dorosły, przewlekle chory syn (zaburzenia psychiczne), co uprawdopodabnia twierdzenia o szczupłości własnych zasobów i braku możliwości wygospodarowania środków na pokrycie kosztów sądowych. Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.