II SA/Gl 199/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.L. – G. i H. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego H.L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący H. L. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, a w odpowiedzi na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z jego treści wynika, że strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z małżonką. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Wraz z żoną są współwłaścicielami samochodu marki [...] z [...] r., a źródłem ich utrzymania się są świadczenia emerytalne uzyskiwane w wysokości 3883 zł brutto miesięcznie. Do druku formularza strona dołączyła dokumenty obrazujące wysokość uzyskiwanych dochodów oraz stałe, miesięczne wydatki. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przede wszystkim, przy ocenie wniosku o przyznanie prawa pomocy porównuje się wysokość potencjalnych kosztów sądowych, do poniesienia których strona będzie zobowiązana (w tym wpisu od skargi) z informacjami na temat dochodów uzyskiwanych w rodzinie wnioskodawcy oraz poziomu i struktury wydatków. Uzyskane informacje pozwalają zaś ocenić, czy rzeczywiście konieczność poniesienia kosztów sądowych mogłaby okazać się dla strony zbyt dużym obciążeniem. Mając powyższe na względzie nie znaleziono podstaw do uwzględnienia wniosku H. L., albowiem sytuacja materialna jego rodziny nie pozwala stwierdzić, że skarżący będzie miał problemy z poniesieniem wydatków związanych z postępowaniem sądowym, w tym z uiszczeniem wpisu od skargi będącym zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania. Dochód dwuosobowej rodziny skarżącego wynosi ponad 3800 zł brutto miesięcznie, zaś poziom stałych, miesięcznych wydatków, który ustalono w oparciu o nadesłane dokumenty wynosi około 600 zł. Różnica pomiędzy poziomem dochodów a wysokością wydatków jest na tyle znacząc, na korzyść tych pierwszych, że oczekiwać można, iż strona nie będzie miała problemów z wygospodarowaniem środków na opłacenie kosztów sądowych. Brak jest tym samym podstaw do stwierdzenia, że zaistniały okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.