II SA/Gl 2/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że w Sądzie z jego udziałem toczy się około 40 spraw, a łączna kwota wpisów, jakie jest zobowiązany ponieść z tego tytułu wynosi około 5.000 zł. Zaznaczył, że nie dysponuje środkami pozwalającymi na uiszczenie wspomnianych wpisów, gdyż uzyskane wynagrodzenie za parkowanie pojazdów nie pokrywa częstokroć kosztów ich przechowywania. Dodatkowo podniósł również, że konieczność uiszczenia wpisów w takiej wysokości ograniczałoby dostępność sądu dla strony, zagwarantowaną m.in. w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i obywatela. Z treści formularza oraz nadesłanych przy nim dokumentów wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoją małżonką, mieszkając w budynku o pow. 172 m2, posiada samochód osobowy marki [...], oszczędności w kwocie 10.000 zł, nieruchomość rolną o pow. 15 ha oraz nieruchomości zajęte pod budynki warsztatowe i parkingi. Skarżący wraz z małżonką utrzymują się z prowadzonych działalności gospodarczych (każde z osobna), za 2014 r. dochód roczny R. K. wyniósł 68.587 zł, a jego małżonki 201.000 zł. Do druku formularza dołączone zostało zeznanie podatkowe R. K. (PIT 36L) za 2014 r. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. W realiach rozpoznawanej sprawy brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego albowiem nie wykazano, że jego sytuacja materialna wyklucza samodzielne pokrycie wydatków z tytułu kosztów sądowych. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że łączne dochody skarżącego i jego małżonki, uzyskane w 2014 r. wyniosły 269.587,00 zł, co daje miesięczne dochody na poziomie około 22.465,00 zł. Już sama ta okoliczność przeczy tezie o trudnym położeniu materialnym rodziny strony zwłaszcza, że nie przedstawiono jakiegokolwiek dokumentu, który pozwoliłby stwierdzić, że znacząca część wspomnianych dochodów jest przeznaczana na pokrycie bieżących i niezbędnych potrzeb rodziny strony. Zauważyć również trzeba, że wnioskodawca posiada oszczędności w wysokości 10.000 zł i, z nieznanych przyczyn, nie ma zamiaru nawet części z nich przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych, oczekując przyznania prawa pomocy. Przypomnieć więc trzeba, że prawo pomocy jest instytucją przewidzianą dla osób rzeczywiście ubogich, których sytuacja materialna wyklucza lub też nastręcza dużych trudności w wygospodarowaniu środków na opłacenie tych kosztów. Nie może zaś być przyznane osobom, których majątek z powodzeniem pozwala na poczynienie tego rodzaju wydatku, a tylko subiektywne przekonanie o rozmiarze tego wydatku skłania do wystąpienia o przyznanie prawa pomocy. Nadto wspomnieć wypada, że właściciel gruntu o pow. 15 ha, który twierdzi, że nie czerpie zeń żadnych pożytków i nie uzyskuje dopłat ze środków wspólnotowych nie może oczekiwać, iż uznany zostanie za osobę ubogą, której należy się przyznanie prawa pomocy. Na koniec wskazać przyjdzie, że pełnomocnik strony, oczekując uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, miała pełną świadomość konieczności nadesłania dodatkowych dokumentów źródłowych (wykazujących m.in. koszty bieżącego utrzymania skarżącego i jego małżonki), skoro w poprzednich sprawach toczących się z udziałem skarżącego, była wzywana o wspomniane dokumenty. Skoro zaś składając aktualny wniosek znów nie przedstawiono tych dokumentów to tym samym nie można oczekiwać, że ocena sytuacji materialnej strony będzie inna aniżeli w poprzednio wydanych postanowieniach, dotyczących innych postępowań z udziałem R. K.. Wobec tego , działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.