II SA/Gl 206/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2024 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 grudnia 2023 r. nr SKO.PSŚ/41.5/3618/2023/25098 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją znak [...] z dnia 29 listopada 2023 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. (organ pierwszej instancji), na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 390 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; k.p.a.) odmówiono M.M. (Strona, Skarżąca) przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką L.B. (osoba wymagająca opieki). Na wstępie organ podał, że sprawa rozpoznawana jest ponownie. Uprzednia decyzja organu znak [...] z dnia 2 listopada 2023 r. odmawiająca przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, na skutek wniesionego odwołania została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach nr SKO.PSŚ/41.5/3360/2023/23603 z dnia 16 listopada 2023 r. a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał na konieczność umożliwienia Stronie wyboru pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a pobieraną rentą z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Dalej organ zwrócił uwagę, że Strona pismem z dnia 23 listopada 2023 r. oświadczyła, że nie zawiesi pobierania renty, gdyż jest to niezgodne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. Wobec powyższego w powołaniu na art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, organ stwierdził, że Strona nie spełnia warunków przyznania wnioskowanego świadczenia. Zauważył także, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. związany jest wykładnią przepisu wskazaną przez organ odwoławczy. Strona wniosła odwołanie od opisanej wyżej decyzji wyrażając niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia. Wskazała, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17 ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie jest przeszkodą w otrzymaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając w oparciu o art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia 29 grudnia 2023 r. nr SKO.PSŚ/41.5/3618/2023/25098, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił aktualny stan sprawy, ustalił, że Strona jest uprawniona do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 2 lipca 2020 r. oraz legitymuje się orzeczeniem z dnia [...]r. o zaliczeniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności, natomiast osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem z dnia [...] r. o zaliczeniu do znacznego stopnia niepełnosprawności. Po przywołaniu treści przepisów mających zastosowanie w sprawie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ten przepis we wskazanym wyżej zakresie utracił moc obowiązującą po upływie 6 miesięcy od dnia jego ogłoszenia, tj. w dniu 9 stycznia 2020 r. Jednocześnie organ podkreślił, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera rentę, w tym rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Wybór ten można zrealizować poprzez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do renty na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1251). Zważywszy, że Strona należycie poinformowana o możliwości wyboru jednego ze świadczeń poprzez rezygnację z pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, oświadczyła, że nie zawiesi pobierania renty, organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia. Decyzja została doręczona w dniu 3 stycznia 2024 r. Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc w dniu 2 lutego 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu celów ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej akcentował, że organy poprzestały na literalnym brzmieniu treści przywołanej regulacji. Podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w teorii prawa zgodnie wskazuje się na potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej wynikami wykładni systemowej i funkcjonalnej. W oparciu o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1546/19, wskazał, że zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych polegające na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w sytuacji, gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne stałoby w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji), zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji), czy udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji) i osobom niepełnosprawnym (art. 69 Konstytucji). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wymaga wyjaśnienia, w kontekście wniosku skargi, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 grudnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji – Prezydenta Miasta S. z dnia 29 listopada 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką. Mając na uwadze powyżej zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, w szczególności przepis art. 17 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji). Stosownie do treści ust. 1 wskazanej regulacji świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W rozpatrywanej sprawie organy administracji publicznej orzekające w sprawie odmówiły przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia. Wyjaśniając przyczynę odmowy, organy wskazały na okoliczność pobierania przez Stronę renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, zatem przesłankę negatywną określoną w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Stosownie do akt administracyjnych przedłożonych w sprawie, postępowanie zostało wszczęte na wniosek Strony złożony w dniu 16 sierpnia 2023 r. (karta nr 6 akt administracyjnych). Skarżąca pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy (zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia [...] r. znak [...], karta nr 36 akt administracyjnych) oraz legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia [...]r. nr [...] mocą którego została zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności (orzeczenie wydano do 30 listopada 2024 r., karta nr 34 akt administracyjnych). Osoba wymagająca opieki jest rozwiedziona (adnotacja o ustaniu małżeństwa w odpisie skróconym aktu małżeństwa, karta nr 32 akt administracyjnych) oraz legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia [...] r. znak [...] o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe (karta nr 8 akt administracyjnych). W toku ponownie prowadzonego postępowania, Skarżąca złożyła oświadczenie, że nie zawiesi renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, z uwagi na przywołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., którym Trybunał orzekł o niezgodności art. 17 ust. 5 pkt 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych z art. 71 ust. 1 zd. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz utratę w tym zakresie mocy wskazanego przepisu w styczniu 2020 r. (oświadczenie z dnia 23 listopada 2023 r., karta nr 68 akt administracyjnych). Pismem organu z dnia 23 listopada 2023 r. Skarżąca została poinformowania o prawie do dokonania wyboru pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a pobieraną rentą z tytułu częściowej niezdolności do pracy, a także możliwości wstrzymania wypłaty świadczeń rentowych. Organ wskazał również, iż z uwagi na treść złożonego przez Stronę oświadczenia, ponownie odmówi przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ Strona nie spełnia przesłanek z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a omawianej ustawy. Organ pouczył również o treści art. 79a i art. 10 § 1 k.p.a. zakreślając termin na dokonanie czynności przez Stronę. W dniu 29 listopada 2023 r. Skarżąca oświadczyła, że "nie wnosi uwag przed wydaniem rozstrzygnięcia" (karta nr 69-70 akt administracyjnych). Należało zatem uznać, że organ wypełnił wytyczne Kolegium zawarte w decyzji kasatoryjnej z dnia 29 grudnia 2023 r. Stosownie do treści przywołanego wyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę: ma (m.in.) ustalone prawo do renty. Sąd zauważa, również w kontekście argumentacji skargi, iż organ nie przyjął literalnego brzmienia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a omawianej ustawy, lecz jak wynika z akt administracyjnych wezwał Skarżącą do zawieszenia prawa do renty, czego Strona zaniechała. Stanowisko przedstawione w tym zakresie przez organy orzekające w sprawie pozostaje zgodne z wykładnią tego przepisu ugruntowaną w orzecznictwie, zgodnie z którą osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera świadczenie wymienione w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 2631/20; z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1983/20; z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 764/20; z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20; z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 2375/19). Na tle przywołanej regulacji wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17. Wyrok ten jest wyrokiem zakresowym, w którym doszło do przypisania atrybutu niekonstytucyjności nie całej jednostce redakcyjnej tekstu prawnego, lecz jej określonemu fragmentowi. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2023 r. sygn. akt I OSK 4/23, wyrok SK 2/17 dotyczy zakresu podmiotowego art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a rozstrzygając o konstytucyjności przepisu w stosunku do określonej grupy podmiotów, której ten przepis dotyczy, a mianowicie osób sprawujących opiekę, które mają ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Osoby te mieszczą się w szerszej kategorii osób, którym przysługuje prawo do renty. Skutkiem wyroku stwierdzającego niekonstytucyjność przepisu w zakresie podmiotowym jest utrata mocy obowiązującej nie przez cały przepis, w pełnym zakresie jego obowiązywania, ale wyłącznie w zakresie, w jakim stwierdzona została jego niezgodność z Konstytucją, w odniesieniu do wskazanej grupy podmiotów. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. SK 2/17 usuwa z systemu prawa negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wskazaną w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w stosunku do osoby mającej ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, przez co osoba taka może ubiegać się o to świadczenie. Ponieważ prawodawca pierwotnie co do zasady wykluczył w ustawie osoby uprawnione do renty od możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, orzeczenie o niekonstytucyjności zakresowej przepisu prowadzi do nowej sytuacji prawnej, pozbawionej kompleksowej regulacji, w szczególności odnoszącej się do warunków uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego w zbiegu z innym świadczeniem z zakresu zabezpieczenia społecznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwrócono uwagę na potrzebę uwzględniania kontekstu konstytucyjnego przy wykładni tego przepisu, w szczególności w odniesieniu do osób uprawnionych do emerytury, co skutkowało przyjęciem, że osoby takie (prawnie nie ograniczone w możliwości podjęcia zatrudnienia), nie są pozbawione możliwości ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Jest to stanowisko zbieżne ze stanowiskiem przedstawionym w wyroku SK 2/17, w którym wskazano, że osoba sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym, która ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, może więc - a zatem jest w stanie - faktycznie pracować. Osoby, które pobierają świadczenia z systemu ubezpieczenia społecznego, mogą podjąć zatrudnienie, ale rezygnują z tego ze względu na sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną, znajdują się w analogicznej sytuacji względem siebie, a nie tylko względem opiekunów nie posiadających uprawnienia do świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Zasada równości, która stała za rozstrzygnięciem przyjętym w wyroku SK 2/17, powinna znaleźć zastosowanie również do warunków, na jakich opiekunowie osób niepełnosprawnych, uprawnieni do świadczeń z ubezpieczenia społecznego (emerytury, renty), rezygnujący z zatrudnienia, mogą uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Nakazuje ona przyjąć, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie wywołał skutku polegającego na możliwości pobierania przez osoby uprawnione zarówno świadczeń z zabezpieczenia społecznego, jak i świadczenia pielęgnacyjnego, ale warunkiem jest dokonanie wyboru i rezygnacja z dotychczas pobieranego świadczenia. Tezę taką można odnaleźć również w uzasadnieniu wyroku SK 2/17, w którym Trybunał stwierdził, że "brak jest podstaw do wykluczenia z pobierania świadczenia osób, które nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną z tego tylko względu, że mają one przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, (zwłaszcza) jeżeli świadczenia tego nie pobierają" - teza 3.3.4. uzasadnienia wyroku SK 2/17 (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2023 r. sygn. akt I OSK 4/23; podobnie: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 247/22, z dnia 24 sierpnia 2023 r. sygn. akt I OSK 1665/22, z dnia 2 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1623/21, z dnia 16 listopada 2023 r. sygn. akt I OSK 1923/22, z dnia 6 października 2023 r. sygn. akt I OSK 1920/23, z dnia 12 października 2023 r. sygn. akt I OSK 1922/23, z dnia 2 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1623/21, z dnia 10 listopada 2023 r. sygn. akt I OSK 271/22). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela przestawione wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro zatem Skarżąca, mimo pouczenia, nie zawiesiła pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, to odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres sprawowania przez nią opieki nad osobą niepełnosprawną nie narusza art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a omawianej ustawy. Niezasadny pozostaje zatem podniesiony w tym zakresie zarzut skargi. Odnotowania wymaga, iż organy orzekające w sprawie w żaden sposób nie zanegowały stanu zdrowia osoby niepełnosprawnej, konieczności udzielania jej pomocy i opieki, a także czynności opiekuńczych sprawowanych przez Skarżącą. Okoliczności te, wobec przyczyn szczegółowo wskazanych powyżej nie mogły jednak mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Analiza dokonana przez Sąd prowadzi do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania, a zgromadzony materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożone w treści skargi oraz odpowiedzi na skargę wnioski o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.