II SA/Gl 207/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2) oddalić wniosek w pozostałym zakresie Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy T. W. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu, wniosek swój motywując trudną sytuacją materialną. Z treści formularza wynika, że mieszkając w jednym budynku z rodziną M. P. prowadzi odrębne gospodarstwo domowe udzielając wsparcia matce, siostrze i ojczymowi. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem jego utrzymania się jest dochód ze stosunku pracy uzyskiwany w kwocie 1900 zł brutto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca nadesłał szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialną. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Podane przez skarżącego okoliczności pozwalają stwierdzić, że sytuacja materialna jej rodziny jest dosyć trudna. Stąd tez uznano, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej kosztów sądowych. Zdobycie środków na ich pokrycie mogłoby, zdaniem rozpoznającego wniosek, stanowić dla wnioskodawcy zbyt duże obciążenie dla jego budżetu. Dla oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy pod uwagę wzięto nie tylko jego osobiste dochody oraz majątek (a właściwie jego brak) lecz również fakt, że udziela on wsparcia pozostałym członkom swojej rodziny. Ich położenie materialne było przedmiotem oceny referendarza sądowego, dokonanej na potrzeby sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Gl 206/12. W sprawie tej matce wnioskodawcy – M. P. przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym albowiem sytuacja materialna tej strony a zwłaszcza okoliczności dotyczące stanu zdrowia samej skarżącej jak i pozostałych członków jej rodziny nie budziły żadnych wątpliwości. Z tego też względu dostatecznie uwiarygodnione są twierdzenia T. W. odnośnie wsparcia, jakiego udziela matce, siostrze oraz ojczymowi. Uznano więc, że pomoc finansowa skierowana do członków rodziny, w realiach rozpoznawanej sprawy jest jak najbardziej uzasadniona i niewątpliwie może być uznana za wydatek, który winien mieć pierwszeństwo przed kosztami sądowymi. Z drugiej jednak strony skarżący dysponuje stałym źródłem dochodu w wysokości 1900 zł brutto. Nie jest to rzecz jasna dochód, który można by uznać za znaczny, nie mniej jednak nie można zarazem uznać, że stan majątkowy wnioskodawcy jest ekstremalnie trudny. Stąd tez uznano, że wniosek T. W. nie zasługuje na uwzględnienie w zakresie, w jakim dotyczy ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu. Nie wyklucza to rzecz jasna możliwości powtórnego ubiegania się o ustanowienie adwokata z urzędu, o ile strona wykaże, że jej sytuacja materialna uległa pogorszeniu. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.