II SA/Gl 208/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. i N. O. na uchwałę Rady Miejskiej w Krzanowicach z dnia 29 czerwca 2010 r. nr XL/339/2010 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wyniku wniosku skarżących J. O. i N. O. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wobec bezskutecznego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 208/16 odrzucił skargę J. O. i N. O. Wyznaczony termin do dokonania przedmiotowej opłaty upłynął skarżącym w dniu 15 kwietnia 2016 r. (tj. w piątek). Odpisy powołanego postanowienia, jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, doręczone zostały J. O. w dniu 29 kwietnia 2016 r. Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 4 maja 2016 r., skarżący wystąpili z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu powyższego oświadczyli, że w odpowiedzi na sformułowane w jednym piśmie skargi na uchwały Rady Miejskiej w Krzanowicach z dnia 29 czerwca 2010 r. nr XL/339/2010 oraz z dnia 4 sierpnia 2009 r. nr XXIX/238/2009 otrzymali w jednej przesyłce dwa prawie identyczne (różniące się jedynie sygnaturą spraw) wezwania do uiszczenia wpisu, co wprowadziło ich w błąd. Jednocześnie skarżący wskazali, że zostali zawiadomieni o rozdzieleniu skarg. Podkreślili, że w sprawie o sygn. II SA/Gl 207/16 terminowo uiścili wpis od skargi, co zapewne uczyniliby także w niniejszej sprawie, gdy w sposób precyzyjny zostali poinformowani, że w związku z rozdzieleniem skarg będą toczyć się dwa odrębne postępowania sądowe, a każde z nich podlegać będzie oddzielnym opłatom. Zdaniem wnioskodawców okoliczność, że zaskarżone zostały dwie uchwały oraz że w każdej ze spraw występują dwaj skarżący, w zestawieniu z identycznie brzmiącymi zarządzeniami o wezwaniu do uiszczenia wpisu - skutkowała uchybieniem terminu do uiszczenia wpisu. Nadto skarżący oświadczyli, że w błędnym przeświadczeniu pozostawali do dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, a nawet do 2 maja 2016 r., kiedy to skorzystali z porady prawnej. W dniu 4 maja 2016 r. skarżący uiścili także wpis sądowy od skargi. Pismem z dnia 20 maja 2016 r. pełnomocnik organu ustosunkowując się do przedmiotowego wniosku zwrócił się o jego oddalenie. Powyższe pełnomocnik argumentował tym, iż skarżący nie wykazali należycie obiektywnie istniejącej okoliczności, która uzasadniałaby przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi uznając, że nie może jej stanowić kierowanie korespondencji w jednej kopercie. Jak wynika z akt zawisłej sprawy oraz sprawy o sygn. akt II SA/Gl 207/16, Zastępca Przewodniczącego Wydziału II zarządzeniem z dnia 17 marca 2016 r. - na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej zwanej "p.p.s.a." - rozdzielił wniesione w jednym piśmie przez skarżących skargi na uchwały Rady Miejskiej w Krzanowicach w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga na uchwałę z dnia 29 czerwca 2010 r. nr XL/339/2010, której dotyczy zawisła sprawa, zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Gl 207/16, zaś skarga na uchwałę z dnia 4 sierpnia 2009 r. nr XXIX/238/2009 - pod sygn. akt II SA/Gl 207/16. Rozpoznając przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia przywrócenie terminu. Jednakże wniosek taki musi spełniać określone przepisami warunki. W myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Powołane powyższej przesłanki przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie, ażeby wniosek mógł zostać uwzględniony. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie utrwalony jest pogląd, że brak winy strony w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w tym obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, jak również wówczas, gdy zaistniałe okoliczności są niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność bądź brak uwagi w prowadzeniu własnych spraw - winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Mając na względzie powyższe rozważania należy zaznaczyć, że Sąd wyszedł naprzeciw wnioskodawcom i uznał, że rozpoznawany wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie. Jako datę ustania przyczyny uchybienia terminu przyjęto dzień doręczenia skarżącym małżonkom postanowienia o odrzuceniu skargi (tj. 29 kwietnia 2016 r.). Jednakże w odniesieniu do powołanych we wniosku okoliczności, kierując się ugruntowaną linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego - nie sposób uznać, by wystąpiła po stronie wnioskodawców przesłanka braku winy z art. 86 § 1 p.p.s.a. Bezsporne jest, że J. O. w dniu 1 kwietnia 2016 r.– w imieniu swoim oraz z w dniu 8 kwietnia 2016 r. – na podstawie pełnomocnictwa pocztowego w imieniu skarżącego, odebrała korespondencję sądową dotyczącą dwóch spraw zarejestrowanych pod sygn. II SA/Gl 207/16 oraz II SA/Gl 208/16. Każda z przedmiotowych przesyłek zawierała dwa wezwania do uiszczenia wpisów sądowych od skarg, dwa odpisy odpowiedzi organu na skargi, informacje o rozdzieleniu skarg oraz pouczenia. Podkreślić należy, że każdy ze skarżących winien otrzymać odrębną korespondencję. Wskazać jednocześnie przyjdzie, że to skarżący zainicjowali postępowania sądowe, a zatem to w wyniku ich działań należało podjąć stosowne czynności zmierzające do nadania dalszego biegu skargom. W ocenie Sądu przesyłka sądowa zawierająca (choćby nawet liczne) informacje do kilku rozdzielonych spraw, z jednoczesnym dokładnym opatrzeniem każdej z nich właściwą sygnaturą sprawy, nie zwalnia skarżących z braku winy przy niedochowaniu przewidzianych prawem terminów. Podkreślić wypada, że w zarządzeniach do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego nadto przywołane zostały data i numer zaskarżonego aktu. Zatem trudno tutaj mówić o wprowadzeniu w błąd skarżących poprzez posłużenie się przez Sąd jedną przesyłką pocztową do dwóch spraw, czy też nieczytelnym oznaczeniu pism kierowanych do skarżących. Wskazana jako przyczyna uchybienia terminu - przeoczenie wezwań do uiszczenia wpisu sądowego, nie stanowi o braku winy w uchybieniu terminu. Jest natomiast wynikiem braku należytej staranności i dbałości o własny interes, a tylko ich dochowanie, pozwala przyjąć niezawinione uchybienie terminu, a tym samym uniknąć negatywnych konsekwencji procesowych. Od strony postępowania sądowego należy oczekiwać dbałości w prowadzeniu swoich spraw. Stąd też następstwa ewentualnych zaniedbań, o ile nie były one wywołane czynnikami obiektywnymi, obciążają tę właśnie stronę. Wskazana zaś we wniosku okoliczność nie jest ani nadzwyczajna, ani nagła, ani też nieprzewidywalna czy niezależna, której nie można by było przeciwdziałać. Zdaniem Sądu nieuważne sprawdzenie korespondencji wypełnia znamiona zaniedbania. W konsekwencji wobec niespełnienia warunku dotyczącego uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, Sąd nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.