II SA/Gl 216/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Ewa Krawczyk, , , po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. K. na decyzję Wojewody S. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania postanawia: przyznać adwokatowi T. M. od Skarbu Państwa kwotę [...] zł (słownie: [...]), w tym podatek VAT w kwocie [...] zł (słownie: [...]) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2007 roku referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zwolnił skarżącego P. L. K. od kosztów sądowych w całości oraz ustanowił dla skarżącego adwokata z urzędu. Wyrokiem z dnia 11 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. L. K. na decyzję Wojewody S. oraz przyznał adwokatowi T. M. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej kwotę [...] zł, w tym podatek od towarów i usług w kwocie [...] zł i kwotę [...] zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej. Pismem z dnia [...] roku, ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od rzeczonego wyroku, żądając jednocześnie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w tym zakresie. Oświadczenie pełnomocnika, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, o którym mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) - zostało złożone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się między innymi ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach oraz wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego. Wobec redakcji art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznawanej sprawie kwestię tych należności reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem". Wskazać należy, iż przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu zainicjowanym ze skargi P. L. K. była decyzja Wojewody S. z dnia [...] roku, mocą której utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] roku, nr [...] orzekającej o odmowie uchylenia decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie wymeldowania P. L. K. z pobytu stałego w K. przy ulicy [...]. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynagordzenie stanowi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 rozporządzenia, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż [...] zł. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innych sprawach (co dotyczy niniejszej sprawy) wynoszą [...] zł. A zatem 50 % z wymienionej kwoty stanowi kwota [...] zł, którą to Sąd powiększył o 22 % stawkę podatku od towarów i usług zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 roku, zmieniającego cytowane wyżej rozporządzenie z dnia 15 listopada 2005 roku (Dz.U. nr 219, poz. 1872). Mając powyższe na uwadze i w oparciu o przepis art. 250 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.