II SA/Gl 216/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący J.U. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W druku formularza wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z narzeczoną oraz dwiema córkami, zamieszkując w budynku o pow. 100 m2 (którego jest współwłaścicielem w ¼ części) Skarżący zaznaczył, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, natomiast jego narzeczona – G.K. jest współwłaścicielką (w ½ udziału) domu o pow. 78 m2. Rodzina skarżącego utrzymuje się z jego wynagrodzenia za pracę w wysokości 1242 zł netto miesięcznie oraz świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej w P. w łącznej wysokości 655 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego J. U. nadesłał zaświadczenie o wysokości uzyskiwanych dochodów, kopie decyzji o przyznaniu zasiłku rodzinnego na rzecz G. K. oraz córek skarżącego, kopie decyzji o przyznaniu zasiłku okresowego i celowego, zaświadczenie potwierdzające fakt, że G. K. jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku oraz kopie rachunków za usługi telekomunikacyjne i dostawy energii elektrycznej. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Uwzględniając przywołane wyżej przepisy i biorąc pod uwagę informacje uzyskane od skarżącego uznano, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Oceniając sytuację materialną J. U. z perspektywy powołanych wyżej przepisów uznano, że uprawdopodobnił on w sposób dostateczny sytuację materialną swojej rodziny, która jest na tyle ciężka, że niepodobna oczekiwać, iż skarżący samodzielnie będzie w stanie ponieść koszty postępowania sądowego jak również opłacić usługi fachowego pełnomocnika. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to, że J. U. uzyskuje stosunkowo niskie wynagrodzenie1242 zł netto miesięcznie, zaś jego partnerka życiowa nie osiąga żadnych dochodów. To zresztą było przyczyną objęcia rodziny skarżącego pomocą społeczną i przyznania zasiłków: okresowego, rodzinnych i celowych, albowiem dochód w rodzinie wnioskodawcy nie przekraczał określonego przepisami minimum. Zarówno wnioskodawca jak i jego konkubina poza udziałami w prawie własności nieruchomości budynkowych nie dysponują żadnym majątkiem, którego zbycie lub obciążenie pozwoliłoby zdobyć dodatkowe środki pieniężne. Dysponowanie udziałem w nieruchomości samo w sobie nie przynosi dochodu, zaś jego zbycie nastręcza trudności. Dla oceny stanu majątkowego strony nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż J. U. posiada zobowiązania alimentacyjne względem dziecka z poprzedniego małżeństwa oraz żony. O trudnej sytuacji materialnej świadczy również pośrednio to, że wnioskodawca, zobowiązany do poniesienia kosztów sądowych w sprawie cywilnej w wysokości 500 zł uzyskał zgodę na spłacenie ich w ratach po 50 zł miesięcznie. Reasumując poczynione spostrzeżenia należało stwierdzić, ze wniosek skarżącego jest zasadny, a wobec tego przyznano mu prawo pomocy w całym wnioskowanym zakresie. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia