II SA/Gl 216/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lipca 2019 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z [...] r. nr [...], uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] o przyznaniu zwrotu kosztów parkowania samochodu osobowego filarki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz wynagrodzenia za dozór od dnia 16 lutego 2012r. do dnia 1 grudnia 2017r. w wysokości 14 040.77 zł Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta R., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...]r. o zwrot kosztów holowania, parkowania i wynagrodzenia powstałych w związku z usunięciem z drogi pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], za okres od dnia 24 maja 2009r. do dnia 21 lutego 20l8r. w wysokości 38 319,94 zł orzekł przyznaniu solidarnie R. Z. i J. K. zwrotu kosztów parkowania samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz wynagrodzenia za dozór od dnia 16 lutego 2012r. do dnia 31 grudnia 2017r. w wysokości 14 040,77 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że ww. samochód osobowy został usunięty z terenu miasta R. na parking w S. na podstawie dyspozycji Komendy Miejskiej Policji w S. nr [...] z dnia [...]r. Parking ten nie był wyznaczony na podstawie art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym przez Prezydenta Miasta R., a o fakcie odholowania pojazdu i parkowania na parkingu przy ul. [...] w S. powziął informację w dniu 16 lutego 2012r. W dniu [...]r. Sąd Rejonowy w R. wydal postanowienie o sygn. akt [...] w sprawie przepadku ww. pojazdu na rzecz Miasta R. Dokonując rozliczenia kosztów organ I instancji uwzględni! termin od dnia 16 lutego 2012r. tj. od momentu posiadania wiedzy o fakcie powstania kosztów do dnia prowadzenia działalności przez spółkę to jest do [...]r., ze zgromadzonej dokumentacji wynika, ze spółka "A" S.C. (dalej: spółka) w okresie od I stycznia do 21 lutego 20l8r. nie prowadziła działalności gospodarczej. Organ I instancji wskazał, że w przedstawionej przez wnioskodawcę ekspertyzie "Kalkulacji stawek do rozliczeń usług parkowania" w kwocie .służącej do wyliczenia usługi parkowania pojazdu zawarte są dodatkowe elementy składowe, które wykraczają poza zakres kosztów wchodzących w funkcjonowanie parkingu, i których organ nie może uwzględnić, tj. odsetek (koszty z tytułu należności związanych z kredytami spółki oraz należności kredytowych przeterminowanych, podwyższonych kosztów dzierżawy (brak regulacji należytych stawek podczas umowy pomiędzy najemcą, a właścicielem terenu), materiałów budowlanych, kosztów firmy 2016r. (brak szczegółowego opisu), kosztów usług TV, kosztów zakupu czajnika. zakupu ogrodzenia, wypożyczenia koparki, zakup betonu i farb, usług geodezyjnych (wykonana ekspertyza nie określa kosztów usługowych oraz inwestycyjnych, jako kosztów funkcjonowania parkingu). Do pozostałych składowych kosztów oraz należytego wynagrodzenia organ nie wniósł zastrzeżeń. W zażaleniu z dnia [...]r. R. Z. zaskarżył ww. postanowienie wskazując na naruszenie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieprawidłowe obliczenie poniesionych kosztów i wynagrodzenia za dozór, naruszenie art. 130a ust. 10f ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 3 pkt 1 lit. a, § 4 pkt 2 lit. b i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011r. Skarżący wniósł o zmianę postanowienia i przyznanie zwrotu kosztów oraz wynagrodzenia za okres od dnia 24 maja 2009r. do dnia 21 lutego 2018r. oraz kosztów holowania jak we wniosku z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO), uchylając to postanowienie organu I instancji oraz umarzając postępowanie w sprawie, oparło się na następujących ustaleniach. Przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest podstawą prawną dla orzekania w przedmiocie zwrotu wynagrodzenia za okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrotu kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi. Zwrot taki jest możliwy jedynie wówczas, gdy jednostkę wykonującą te zadania łączy ze Skarbem Państwa stosunek administracyjnoprawny. Zatem na podstawie art. 102 § 2 cyt. ustawy o przyznanie świadczenia może występować jedynie podmiot wyznaczony przez właściwy organ. Gdy natomiast pojazd został usunięty z drogi, a następnie przechowywany na parkingu, przez podmiot który nie był wyznaczony przez starostę, jednostka może ubiegać się o zapłatę należności powstałych z tego tytułu w trybie powództwa cywilnoprawnego. Z akt sprawy nie wynika by parking przy ul. [...] w S. został na podstawie art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym wyznaczony przez Prezydenta Miasta R. do wykonywania ww. zadań. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że parking stron nie został na podstawie art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym wyznaczony przez Prezydenta Miasta R., a o fakcie odholowania pojazdu i parkowania na parkingu przy ul. [...] w S. organ powziął informację w dniu 16 lutego 2012r. Powyższe potwierdził Prezydent Miasta R. pismem z dnia [...]r. nr [...], w którym wskazano, że "Miasto R. na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów prawa nie wyznaczyło parkingu zlokalizowanego przy ul. [...] w S., prowadzonego przez firmę "A" w.s.c. [...] do parkowania pojazdów z terenu Miasta R., które zostały usunięte na podstawie odpowiednich dyspozycji wydawanych przez służby porządkowe. Jednocześnie informujemy, że wyznaczone parkingi do usuwania pojazdów w trybie art. 130a i art. 50a ustawy prawo o ruchu drogowym (teks jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908) znajdowały się wyłącznie w obrębie Miasta R. Ponadto oświadczam, że Miasto R. nie zawarło umowy z firmą "A" na wykonywanie usług holowania oraz dozoru nad pojazdami usuniętymi z dróg publicznych Miasta R. oraz nie zlecało wykonywania tego typu usług w okresie od 24.05.2009r. do 31.12.2017 jak i poza tym okresem". Zatem, jak stwierdza Kolegium, samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został usunięty z ulicy [...] w R. w dniu [...]r. przez podmiot, który nie został wyznaczony przez Prezydenta Miasta R. w trybie art. 130a do wykonywania zadań określonych tym przepisem tj. w zakresie usuwania i przechowywania pojazdów na parkingu. To oznacza, że pomiędzy ww. podmiotami tj. Prezydentem Miasta R. oraz stronami niniejszego postępowania nie doszło do powstania stosunku administracyjnego. R. Z. i J. K. nie są uprawnieni do dochodzenia zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w związku usunięciem i przechowywaniem pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] na drodze administracyjnoprawnej lecz w trybie powództwa cywilnoprawnego przed sądem powszechnym. Powyższe powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania organu I instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W skardze z 15 lutego 2019 r., tytułowanej jako sprzeciw na postanowienie, R. Z. (dalej: skarżący) podnosi zarzut wydania tego aktu z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu przez uznanie, że sprawa nie jest sprawą administracyjną w sytuacji, gdy stosunek administracyjno-prawny został zapoczątkowany dyspozycją usunięcia pojazdu z dnia 24 maja 2009 r. Ponadto wskazuje na naruszenie art. 7, 7b i art. 77 § 1 k.p.a, poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i art. 130a ust. 1, 4, 5a,5b, 5c, 5d, 5e, 6,10 ustawy Prawo o ruchu drogowym sprzed nowelizacji oraz art. 1 pkt 10, art. 9 do 16 ustawy nowelizującej i art. 130a ust. 10f ustawy Prawo o ruchu drogowym przez uznanie, że stosunek prawny łączący firmę "A" w.s.c. [...] i organ administracyjny nie jest stosunkiem administracyjno-prawnym. W oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie skargi do ponownego rozpatrzenia przez Kolegium. W uzasadnieniu skargi wywodzi, iż firma usunęła samochód z drogi i następnie przechowywała go w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jako jednostka wyznaczona zarządzeniami Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] i [...], a następnie z dnia [...] r. nr [...] i [...] r. Usunięcie pojazdu nastąpiło w związku z dyspozycją Policji Miejskiej w S., wydaną dnia [...] r., w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. ustawy Prawo o ruchu drogowym: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, z późn. zm.). i to ten organ zapoczątkował postępowanie administracyjne. Przed zmianą dokonaną przepisem art. 1 pkt 10 ustawy nowelizującej, art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowił, że pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się i przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. O fakcie nieodebrania pojazdu przez uprawnione osoby informowano Naczelnika U.S. celem przejęcia na rzecz Skarbu Państwa. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności tego przepisu - w zakresie, w jakim dopuszczał on utratę prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu - z art. 46, art. 21 ust 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. W następstwie powyższego wyroku przepis art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym utracił we wskazanym zakresie moc obowiązującą z dniem 12 czerwca 2009 r., natomiast ustawą nowelizującą komentowany przepis art. 130a ust. 10 zmieniono w ten sposób, że od dnia 4 września 2010 r. orzeczenie o przepadku własności pojazdu przekazano do właściwości sądu powszechnego, zastrzegając iż następuje ono na rzecz powiatu, a nie jak dotychczas - na rzecz Skarbu Państwa. Jako organ właściwy do wystąpienia do sądu z wnioskiem o wydanie orzeczenia o przepadku własności pojazdu wskazano starostę, ustalając jednocześnie, że w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, organ ten występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Z tą samą datą weszły w życie ustępy 10a-10l, dodane do art. 130a przepisem art. 1 pkt. 10 lit. k ustawy nowelizującej, stanowiące między innymi, że jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. W dniu [...] r. pismami o nieodebraniu pojazdu z parkingu powiadomiono organ wydający dyspozycję usunięcia tj. KMP S. i Prezydenta Miasta S. W dniu [...] Prezydent Miasta S. na podstawie art. 21 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. KPA. wydał postanowienie o przekazaniu akt pojazdu [...] usuniętego z drogi w R. celem prowadzenia dalszego postępowania. W dniu [...] pojazd został odebrany przez Urząd Miejski w R. W dniu [...] r. wystąpiłem z wnioskiem o zwrot poniesionych kosztów i wynagrodzenia za parkowanie sam. [...]. Kolegium nie ustaliło w jaki sposób Prezydent Miasta R. pozyskał informację o fakcie odholowania pojazdu i parkowania na naszym parkingu, iż nastąpiło to wydanym w dniu [...] r. postanowieniem Prezydenta Miasta S. o przekazaniu akt pojazdu [...] usuniętego z drogi w R. celem prowadzenia dalszego postępowania na podstawie art. 21 ustawy KPA. Jak i również tego, że firma działała jako jednostka wyznaczona przez Prezydenta Miasta S. do usuwania z drogi pojazdów i parkowania pojazdów usuniętych z drogi na koszt właściciela. Zapoczątkowane przez funkcjonariusza KMP w S. działanie w postaci wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w dniu [...] r. jest rozpoczęciem postępowania administracyjnego, które zostało zakończone wydaniem postanowienia przez Sąd Rejonowy w R. w sprawie przepadku ww. pojazdu na rzecz Miasta R. Dokonując oceny charakteru stosunków prawnych, które powstają w następstwie usunięcia pojazdu z drogi w trybie przewidzianym w art. 130a ust. 4 ustawy i umieszczenia go na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, względnie usunięcia go z parkingu w przypadku orzeczenia przepadku, w świetle przytoczonych wyżej regulacji oraz ich zmian, dostrzec należy, że w niniejszej sprawie firma nasza dokonała usunięcia pojazdu jako jednostka wyznaczona na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Na dzień wydania tego zarządzenia, tryb wyłaniania jednostki wykonującej przedmiotowe zadania określały przepisy art. I30a ust. 5a-5e ustawy. Firma nasza dokonała usunięcia pojazdu z drogi w ramach stosunku administracyjnego, jaki powstał na skutek władczych działań organów administracji wykonywanych przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi były nasza firma wyznaczona do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów, a nie jak ma to miejsce obecnie - w ramach stosunku cywilnoprawnego. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że skoro usuwanie pojazdów z drogi i ich przechowywanie jest zadaniem wykonywanym przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym, oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że firmę naszą, realizującą zadania jednostki wyznaczonej do usuwania pojazdów z dróg i prowadzącej parking, na podstawie zarządzenia z dnia [...] r., do czasu upływu okresu ustalonego tym zarządzeniem (stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej), łączył z Prezydentem Miasta S., a następnie po wydaniu postanowienia o przekazaniu postępowania organowi właściwemu jakim jest Prezydent Miasta R., (który uznał się organem właściwym do wystąpienia do Sądu o przepadek pojazdu), stosunek prawny o charakterze administracyjnym. Stosunek ten zakłada, iż firma nasza winna otrzymać wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonanie nałożonych na nią obowiązków. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w kwestionowanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Żądanie zwrotu kosztów holowania oraz parkowania samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...] zostało oparte na przepisie zawartym w ustawie z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438, dalej; u.p.e.a.) Zgodnie z art. 130a ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1990, dalej: p.r.d.), w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia, polegającego na usunięciu tego pojazdu z drogi publicznej na terenie R. i umieszczeniu go na parkingu znajdującego się na terenie miasta S., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia. Pojazd taki, jak stanowi art. 130a ust. 5c p.r.d., umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Samo umieszczenie w tym trybie i przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym jest, w świetle obowiązujących przepisów, podstawą do dokonania rozliczeń dwojakiego rodzaju. Pierwsze – właściciela pojazdu z powiatem, co wynika z przytoczonego wyżej przepisu. Warunkiem odbioru pojazdu z parkingu jest przedstawienie dowodu uiszczenia opłaty za usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 7). Drugie – zwrot poniesionych kosztów przez podmiot, który świadczył usługę polegającą na usunięciu i parkowaniu pojazdu. Podmiot prowadzący parking strzeżony, na który można kierować usunięty pojazd jest wyznaczany przez starostę w trybie i na zasadach określonych w art. 130a ust. 5d i 5e p.r.d. O ile w pierwszym przypadku decyzyjny tryb ustalania należności nie budził wątpliwości, o tyle w drugim ze względu na brak regulacji prawnych w art. 130a p.r.d. nie było jasne kto i w jakim trybie ma decydować o zwrocie kosztów na rzecz wyznaczonej przez starostę jednostki usuwającej i przechowującej pojazd, działającej na zlecenie powiatu. Problem ten został wyjaśniony w przytoczonej przez SKO uchwale NSA z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10 (ONSAiWSA 2011/1/3, CBOSA): "Jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449)." Co prawda przywołana uchwała zapadła na podstawie stanu prawnego, w ramach którego pojazd usunięty w trybie art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. był uznawany za porzucony z zamiarem wyzbycia się i z mocy prawa przechodził na rzecz Skarbu Państwa (art. 130a ust. 10, który został chylony wyrokiem TK z 3 czerwca 2018 r. i utracił moc z dniem 12 czerwca 2009 r.), jednak tezy w niej wyrażone, a zwłaszcza pogląd, iż stosunek prawny nawiązany między jednostką przechowująca pojazd a Skarbem państwa ma charakter administracyjny, pozostaje aktualny o tyle, że po zmianie przepisów przewidujących przepadek takiego pojazdu na rzecz powiatu, stosunek administracyjnoprawny będzie łączył przechowującego pojazd oraz powiat (por. m.in. teza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2018 r., III SAB/Łd 29/18, CBOSA). Wobec tego skarżąca, która dokonała usunięcia pojazdu i pojazd ten przechowywała powinna była wystąpić z roszczeniem wobec powiatu, z którym taki stosunek prawny został nawiązany. Organ II instancji, uchylając postanowienie Prezydenta Miasta R. przyznające zwrot kosztów parkowania pojazdu, stwierdziło w istocie rzeczy, iż byłych wspólników spółki cywilnej "A" w.s.c. [...] z miastem na prawach powiatu R. taki stosunek prawny nie łączy z tego względu, że spółka nie była jednostką wyznaczoną przez Prezydenta Miasta R. do prowadzenia parkingu strzeżonego, na którym mogły być przechowywane pojazdy usunięte z drogi. Problem w tym przypadku polega na tym, że spółka była jednostką wyznaczoną do świadczenia usług w zakresie usuwania i parkowania pojazdów usuniętych z drogi, ale na podstawie Zarządzeń nr [...] i [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. (na okres 3 lat), natomiast wyznaczenia tego nie dokonał Prezydent Miasta R. Analiza postanowień art. 130a p.r.d. w wersji obowiązującej w dacie usunięcia pojazdu i umieszczenia go na parkingu strzeżonym w S, prowadzi do wniosku, iż usunięcie pojazdu z drogi publicznej znajdującej się w obszarze właściwości starosty, a więc na obszarze powiatu, powinno nastąpić na parking strzeżony wyznaczony przez tego właśnie starostę. Skoro, w szczególności, to rada powiatu ustala wysokość opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów (art. 130a ust. 6), to może to uczynić jedynie w stosunku do jednostek prowadzących parking na terenie powiatu. Zatem starosta nie mógłby wyznaczyć w trybie art. 130a ust. 5c, 5d i 5 e p.r.d. jednostki prowadzącej parking na terenie innego powiatu. Teoretycznie byłoby to możliwe jedynie w sytuacji, w której z innym powiatem zawarto by porozumienie bądź też zostałby utworzony związek powiatów mający za przedmiot wykonywania zadania publicznego w tym zakresie. Przyjdzie zatem uznać, że w sytuacji, w której przedmiotowy pojazd dyspozycją Komendy Miejskiej Policji w S. w dniu [...] r. został usunięty z ulicy [...] w R. przez firmę "A" w.s.c. [...], wyznaczoną przez Prezydenta Miasta S. i umieszczony na parkingu strzeżonym, prowadzonym przez tą firmę i wyznaczonym przez tego Prezydenta do przechowywania (parkowania) pojazdów, nie doszło do zawiązania stosunku administracyjnoprawnego między tą formą a Miastem (na prawach powiatu) R., bowiem to nie Prezydent Miasta R., wykonujący obowiązki starosty, swoim zarządzeniem dokonał takiego wyznaczenia. Z akt sprawy nie wynika też, aby w tym zakresie było zawarte porozumienie administracyjne z Miastem S., ani tez to, że oba miasta na prawach powiatu uczestniczą w związku powiatów, który zdania w tym względzie och nich przejął. W tym stanie rzeczy, skoro nie doszło do nawiązania rzeczonego stosunku administracyjnoprawnego i co za tym idzie, nie może on stanowić podstawy do dochodzenia roszczeń z tytułu dozoru przez skarżących, zarzuty podnoszone w skardze nie znajdują uzasadnienia. Skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. .