II SA/Gl 218/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. J. na czynność Starosty M. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że skargę można wnieść do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W tym przypadku termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, a w przypadku braku odpowiedzi – sześćdziesiąt dni od doręczenia wezwania. Zarówno zwrot nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu, jak i odmowa zwrotu zaliczają się do kategorii czynności materialno – technicznych. W odróżnieniu od decyzji i postanowień, jedynym środkiem ich weryfikacji, a zarazem warunkiem zainicjowania postępowania sądowego jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wystąpił o zwrot kosztów wydania karty pojazdu, a Starosta M., w piśmie z dnia [...]r. wskazał mu powody, dla których odmawia przychylenia się do złożonego wniosku. Pismo to zostało doręczone na wskazany przez stronę adres w dniu [...] r. Od tego dnia rozpoczął swój bieg czternastodniowy termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Należy podkreślić, że skarżący zastosował się do zawartego w zaskarżonym akcie pouczenia co do sposobu i terminu wniesienia skargi. Jednakże pouczenie Starosty M. było oczywiście błędne, gdyż tryb wnoszenia skarg w tym przypadku w sposób odmienny określają przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcia naruszenia prawa. M.in. tej treści pouczenie winno się było znaleźć w zaskarżonym akcie. Uwzględniając tę okoliczność należy zauważyć, że fakt odrzucenia skargi z powodu niedokonania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na ten sam akt przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. Błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Aczkolwiek w przepisie art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącym o tej zasadzie, mowa jest o pouczeniu zawartym w decyzji, to nie może być jednak kwestionowane, że regulacja ta dotyczy również innych niż decyzja aktów i czynności z zakresu administracji publicznej. Z uwagi na upływ czternastodniowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skarżący zamierzając zaskarżyć do sądu administracyjnego akt odmowny Starosty M. z dnia [...] r. wraz z wezwaniem winien złożyć do Starosty wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności (uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy strony stanowi podstawę do przywrócenia terminu przez organ – art. 58 § 1 Kpa). Po wyczerpaniu zaś tego środka w terminie określonym w art. 53 § 2 P.p.s.a. otworzy się dopiero możliwość skutecznego wniesienia skargi do tutejszego Sądu na akt Starosty M. z dnia [...] r. W konsekwencji, skarga, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.