II SA/Gl 218/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi D.W. i H. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K. w dniach od [...] r. do dnia [...] r. przeprowadzili kontrolę w siedzibie spółki cywilnej "A" prowadzonej przez H.W. i D.W.. Kontrola ta dotyczyła przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto przestrzegania przepisów rozporządzeń Parlamentu i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. oraz Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. Kontrolą został objęty okres od [...] r. do [...] r. Z kontroli tej został sporządzony w dniu [...] . protokół oznaczony numerem [...] Na podstawie wyników tej kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] , nałożył na wspólników spółki cywilnej karę pieniężną w wysokości [...] zł. Kara ta została wymierzona za: • nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli w przedsiębiorstwie, • nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem), • okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierały przepisowych wpisów dotyczących imienia lub nazwiska kierowcy, miejsca lub daty końcowej ich używania, a także stanów licznika w chwili zakończenia użytkowania pojazdu, • nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego - wykresówki zapisywane były za długo, • okazanie wykresówek, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, • skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, • przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy pojazdu przy wykonywaniu transportu drogowego, • przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. W wyniku rozpoznania odwołania H.W. i D.W. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2008r., sygn. akt. VI SA/Wa 823/08, uchylił jednak wskazane decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu WSA w Warszawie podał, że organ odwoławczy w swojej decyzji nie odniósł się do wszystkich zarzutów strony. W szczególności organ ten nie zbadał naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego regulujących sporządzanie protokołu kontroli w związku z jego sprostowaniem w sposób nieprzewidziany przepisami prawa. Sąd ten wskazał jednocześnie, że jedyną właściwą metodą sprostowania protokołu jest sporządzenie nowego protokołu z określonej czynności lub jej fragmentu, przy czym sprostowanie takie winno być zgodne z przepisem art. 68 § 2 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] , którą ponownie nałożył na H.W. i D.W. karę pieniężną w wysokości [...] zł. W odwołaniu wniesionym od tej decyzji przedsiębiorcy zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 i art. 68 § 2 kpa oraz wskazali, że organ I instancji nie określił w sposób jasny i jednoznaczny, jaki materiał dowodowy został pobrany do kontroli oraz na jakim materiale dowodowym oparto orzeczenie. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., nr [...] , uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie. W związku z tym nakazał mu konwalidację protokołu poprzez sporządzenie jego nowej wersji zawierającej prawidłowe dane. W ramach ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji sporządził w dniu [...] r. nowy protokół kontroli nr [...] . Zgodnie z informacją zawartą w tym protokole w trakcie kontroli pobrano [...] wykresówki oraz [...] zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w kontrolowanym okresie. W protokole tym wskazano, że fakt pobrania przedmiotowych wykresówek i zaświadczeń potwierdzili swoimi podpisami H. i D.W. w dniu [...] r. Przedsiębiorcy ci odmowili bowiem podpisania nowego protokołu. Pismem z dnia [...] r. poinformowano przedsiębiorców o wszczęciu ponownego postępowania administracyjnego oraz wezwano do złożenia wyjaśnień odnośnie stwierdzonych naruszeń przepisów. W następstwie tych czynności [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] , którą nałożył na D.W. i H.W. karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł z tytułu stwierdzonych naruszeń przepisów prawa. H.W. i D.W. odwołując się tej decyzji zarzucili jej wydanie z naruszeniem: • art. 156 § 1 kpa - poprzez wydanie rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa, • art. 113 § 2 kpa - polegającym na sprostowaniu błędu rachunkowego poprzez konwalidację protokołu kontroli, • art. 10 kpa - poprzez brak należytej dbałości o to, aby skarżący nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa, • art. 68 § 2 kpa - poprzez wydanie decyzji na podstawie nieprawidłowo sporządzonego protokołu kontroli. W ocenie odwołujących się, podjęta decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem pomimo toczących się w niniejszej sprawie trzech postępowań administracyjnych nie zostało w sposób jasny i jednoznaczny wskazane, jaki materiał dowodowy został pobrany do kontroli i na jakich dowodach podjęto rozstrzygnięcia w tej sprawie. Zdaniem przedsiębiorców organ prowadził ponadto postępowanie w sposób nierzetelny. Podnieśli oni też, że przystępując do ponownego rozpoznania niniejszej sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ograniczył się jedynie do wezwania ich w celu przesłuchania w charakterze strony, a dokonana przez ten organ konwalidacja protokołu kontroli w rzeczywistości polegała jedynie na usunięciu z niego błędów rachunkowo-pisarskich. Zdaniem odwołujących się dokonanie w taki sposób konwalidacji protokołu kontroli oraz skorygowanie jego podstaw prawnych czyni opisane czynności prawnie nieskutecznymi. Odwołujący się zarzucili także inne uchybienia proceduralne, wskazując m.in. na nieprawidłowości dotyczące przesłuchania ich w charakterze stron. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., nr [...] , utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. W uzasadnieniu uznał, że organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy wskazując na naruszenia unormowań zawartych w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto stwierdził, że organ I instancji przeprowadził w sposób prawidłowy i rzetelny ponowne postępowanie wyjaśniające. W szczególności Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ponownie rozpoznając sprawę, przeprowadził właściwą konwalidację protokołu kontroli, kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt. VI SA/Wa 823/08 oraz wytycznymi wskazanymi w decyzji z dnia [...] r. Organ I instancji precyzyjnie też – zdaniem organu odwoławczego - określił, jaki materiał dowodowy został pobrany do kontroli i jaki materiał stanowił podstawę rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących innych nieprawidłowości protokołu kontroli, organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż w żaden sposób nie wpłynęły one na rozstrzygnięcie sprawy. Protokół kontroli nie stanowił natomiast jedynego i wystarczającego dowodu w sprawie. Decyzja ta została zaskarżona przez H.W. i D.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił ją wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1352/10. W uzasadnieniu tego wyroku WSA wskazał, że wbrew zarzutom skarżących organ I instancji przeprowadził prawidłową konwalidację protokołu kontroli, kierując się odpowiednimi wytycznymi wyrażonymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt. VI SA/Wa 823/08. W związku z tym Sąd ten uznał, że sporządzony protokół kontroli mógł, co do zasady, stanowić pełną podstawę do dokonania ustaleń w przedmiocie stwierdzonych naruszeń. Zdaniem WSA w Warszawie na uwzględnienie nie zasługiwały też zarzuty skarżących dotyczące sposobu pobrania wykresówek, bowiem w aktach administracyjnych sprawy znajdują się ich kserokopie poświadczone za zgodność z oryginałem, które załączono do protokołu kontroli z dnia [...] r. W ocenie tego Sądu, pomimo prawidłowej konwalidacji protokołu kontroli Główny Inspektor Transportu Drogowego naruszył jednak przepisy art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy. Organ ten bowiem nie odniósł się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów dotyczących treści protokołu kontroli. Uchybienie to spowodowało, że nie wyjaśnił on wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do naruszenia art. 77 i art. 80 kpa. Także uzasadnienie decyzji zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, gdyż organ odwoławczy nie wskazał w nim okoliczności faktycznych, które wziął pod uwagę przy wydawaniu decyzji. W związku z tym rozstrzygając ponownie sprawę, Sąd zobowiązał organ do odniesienia się do zarzutów skarżących. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] r. wniesionego przez H.W. i D.W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] , Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., nr [...] , utrzymał w całości w mocy tę decyzję. W podstawie prawnej tej decyzji wskazał art. 138 § 1 kpa, art. 92 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 11.4 ust. 1, lp. 11.2 ust. 4, Ip. 11.4 ust. 7 lit. a, d i f, lp. 11.2 ust. 2, lp. 11.4 ust. 2, lp. 10.2, lp. 10.3, lp. 10.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 4 lit. g i lit. k, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Uzasadniając tę decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego precyzyjnie opisał stwierdzone naruszenia wskazanych w podstawie prawnej przepisów prawa materialnego, dowody na których się oparł oraz wysokość naliczonych z tego tytułu kar administracyjnych. W dalszej części uzasadnienia decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że organ I instancji przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy i rzetelny, zaś zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza dokonane przez niego ustalenia. Organ ten nie zgodził się z podniesionym w odwołaniu zarzutem naruszenia art. 107 § 3 kpa, gdyż w jego ocenie zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy określone w tym przepisie. Wskazał, że wbrew zarzutom odwołujących się, organ I instancji przeprowadził w sprawie prawidłową konwalidację protokołu kontroli, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1352/10. Istota konwalidacji protokołu kontroli polegała zaś na wskazaniu badanego stanu faktycznego pod kątem określonego naruszenia, przypisanego właściwej lp. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W związku z tym należy przyjąć, że rozpoznając przedmiotową sprawę organ I instancji precyzyjnie określił, jaki materiał dowodowy pobrał do kontroli i na jakich dowodach się oparł wydając rozstrzygnięcie. Tym samym przedstawione w złożonym odwołaniu zarzuty przedsiębiorców dotyczące czynności konwalidacji protokołu kontroli nie zasługują na uwzględnienie. Organ II instancji wyjaśnił również, że sporządzony ponownie przez organ I instancji protokół kontroli mógł stanowić pełną podstawę do dokonania ustaleń w przedmiocie stwierdzonych naruszeń, a wobec tego podnoszone przez stronę w odwołaniu zarzuty kwestionujące sposób pobrania wykresówek są całkowicie bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się z kolei do zarzutu, że skonwalidowany protokół w dalszym ciągu jest obciążony licznymi wadami, chociażby poprzez nieprawidłowe wskazanie w nim zakresu przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie, organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Stanowiły one bowiem jedynie omyłki pisarskie, które w żaden sposób - zdaniem organu - nie wpłynęły na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Bezzasadny był także zarzut naruszenia art. 10 kpa oraz art. 7, art. 77, i art. 80 tej ustawy. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego strona miała bowiem zapewniony czynny udział w sprawie i była wielokrotnie pouczana o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prowadził również postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli oraz nie naruszył fundamentalnej zasady demokratycznego państwa prawnego, o której mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdzi ponadto, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach H.W. i D.W. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości oraz ewentualnie umorzenie postępowania oraz o zwrot kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucono naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 kpa, a nadto naruszenie art.12 tej ustawy przez wydanie orzeczenia po około 5-ciu miesiącach i to dopiero na wniosek skarżących. Zarzucili też ponownie wydanie decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 kpa poprzez oparcie się na nieokreślonym w sposób precyzyjny, jednoznaczny i rzetelny materiale dowodowym. W związku z powyższym skarżący podtrzymali swoje wszystkie zarzuty podniesione we wcześniej złożonych skargach do WSA w Warszawie oraz odwołaniach od decyzji organu I instancji, a także w skargach i pismach kierowanych do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Szczegółowa analiza zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji uchylonej przez WSA w Warszawie, a także całość akt postępowania wskazuje zdaniem skarżących, że w dalszym ciągu, pomimo 3 postępowań administracyjnych, nie zostało w sposób jasny i jednoznaczny określone, jaki materiał dowodowy został pobrany do kontroli i jaki materiał dowodowy stanowi podstawę orzeczenia. W ocenie skarżących Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając zaskarżone orzeczenie postąpił całkowicie wbrew prawomocnemu wyrokowi WSA w Warszawie. Ponadto nie rozumieją oni dlaczego i na jakiej podstawie organ odwoławczy w oparciu o de facto ten sam protokół kontroli w marcu 2008 r. wydawał różne orzeczenia w sprawie. Zarzucili wreszcie, że organ odwoławczy po raz kolejny nie odniósł się w jakikolwiek sposób: do zapisów zamieszczonych w poz. 27 i 36 protokołu; pomylił w poz. 29-36 protokołu czas jazdy z czasem odpoczynku; niewłaściwie zanalizował wykresówkę J.J. z dnia [...] r.; oraz nie wyjaśnił, w jaki sposób wszedł w posiadanie wykresówek H.W. i D.W.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących błędnych zapisów zamieszczonych w protokole kontroli Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swój pogląd, że błędy te były skutkiem oczywistych omyłek pisarskich, a zakresem kontroli nie mógł być objęty jeden dzień ([...] r.). Znamiona oczywistej pomyłki nosi także błędne wskazanie w rubrykach 30 - 36 protokołu "czasu odpoczynku" zamiast "czasu pracy". Ustalenie czasu odpoczynku w tej części protokołu nie było też potrzebne, bowiem wskazano w nich na naruszenia dotyczące dziennego czasu pracy kierowcy. Także błędne wskazanie w protokole kontroli naruszenia maksymalnego czasu pracy kierowcy o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą godzinę nosi również znamiona oczywistej omyłki skoro czas ten został przekroczony o 25 minut (poz. 36 protokołu). Błąd ten nie spowodował także nałożenia kary pieniężnej w wyższej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), a to w oparciu o kryterium zgodności z prawem, Sąd doszedł bowiem do przekonania, że nie narusza ona prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu pozwalającym na jej wzruszenie. Dodać należy, że kontrolę legalności zaskarżonej decyzji Sąd przeprowadził kierując się także regułami wskazanymi w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej p.p.s.a.) nakazującym rozstrzyganie w granicach danej sprawy, a także wskazującym na niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że funkcjonariusze [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w trakcie kontroli przedsiębiorstwa "A" prowadzonego przez skarżących w formie spółki cywilnej stwierdzili, że w okresie od [...] r. do [...] r. doszło w tym przedsiębiorstwie do szeregu naruszeń przepisów regulujących wykonywanie przewozów drogowych. W szczególności w ocenie organów przedsiębiorcy D.W. i H.W. naruszyli przepisy art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), przepisy art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 i art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 ze zm.) oraz art. 14 i art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370/7 z 31.12.1985 ze zm.), a także art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.). Naruszone unormowania dotyczyły czasu pracy kierowców, okresów obowiązkowych przerw i odpoczynków w trakcie wykonywania przewozów drogowych, a także posługiwania się urządzeniami samoczynnie rejestrującymi prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju pojazdów oraz związanego z tym ewidencjonowania czasu pracy kierowców. W wyniku tej kontroli na skarżących została nałożona kara administracyjna w łącznej wysokości [...] zł. Przedsiębiorcy H.W. i D.W. swoje zastrzeżenia względem podjętego w sprawie rozstrzygnięcia oparli głównie na zarzutach dotyczących posłużenia się przez organy obu instancji niejednoznacznym materiałem dowodowym uzyskanym w toku kontroli. W toczącym się już przez ponad 5 lat postępowaniu strona skarżąca konsekwentnie kwestionowała sposób udokumentowania przez organy stwierdzonych przez nie licznych naruszeń przepisów prawa, natomiast stosunkowo niewielką uwagę przypisywała wskazanym w decyzjach organów obu instancji szczegółowym wykazom naruszeń przepisów prawa materialnego oraz wysokości naliczonych z tego tytułu kar administracyjnych. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie dwukrotnie już zapadły wyroki sądów administracyjnych skład orzekający oceniając legalność ostatnio zapadłej w sprawie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w pierwszym rzędzie zwrócić musiał uwagę na treść unormowania zawartego w art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie zaś oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Mając na uwadze powyższe zanalizować należy treść zapadłych w sprawie dwóch wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 823/08 Sąd ten uchylił pierwsze zapadłe w sprawie decyzje organów obu instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. uznając, że wydano je z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W motywach tego wyroku WSA stwierdził, że organy obu instancji swoje decyzje oparły na wadliwie sporządzonym protokole, który został sprostowany niezgodnie z art. 68 § 2 kpa. Sąd ten stwierdził jednocześnie, że co prawda w Kodeksie postępowania administracyjnego nie ma przepisu regulującego możliwość sprostowania lub uzupełnienia protokołu, jednak nie oznacza to braku możliwości dokonania takiego sprostowania przez organ z urzędu lub na wniosek strony. Czynność ta może zaś polegać m.in. na sporządzeniu nowego protokołu i przedstawienie go do podpisu stronie. Drugi zapadły w sprawie wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1352/10, którym uchylono decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. został również oparty na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Sąd uznał bowiem, że organ II instancji nie odniósł się w sposób należyty do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiadało wymogom wskazanym w art. 107 § 3 kpa. We wskazaniach co do dalszego postępowania, o jakich jest mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA nakazał organowi ustosunkowanie się do zarzutów skarżących odnoszących się do kwestionowanych przez nich zapisów protokołu. Zdaniem skarżących Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wywiązał się z z tego ostatnio wskazanego obowiązku. Skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie oceny tej nie podzielił. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że do podniesionych przez stronę zastrzeżeń organ ten odniósł się na stronach 26-27 uzasadnienia decyzji. Wskazał tam, że dostrzeżone przez stronę skarżącą uchybienia stanowią jedynie omyłki pisarskie, które w żaden sposób nie wpłynęły na wynik sprawy. Wprawdzie mimo obszerności wywodów dotyczących tej kwestii organ odwoławczy nie odniósł się z osobna do każdego z uchybień dostrzeżonych przez skarżących w sporządzonym na nowo protokole, tym niemniej w sposób przekonywujący wykazał on brak jakiegokolwiek ich wpływu na wynik sprawy. Rozważając tę kwestię nie można także pominąć wiążących zarówno organ, jak i skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie innych stwierdzeń zawartych w ostatnio powołanym wyroku. Zgodnie z nimi sporządzony przez organ I instancji na nowo protokół mógł stanowić pełną podstawę do dokonania ustaleń w przedmiocie stwierdzonych naruszeń. WSA w tym wyroku stwierdził także, że na uwzględnienie nie zasługują zarzuty kwestionujące pobranie wykresówek, bowiem w aktach sprawy znajdują się ich kserokopie, które dołączono do protokołu kontroli z dnia [...] r. Wskazać należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z o transporcie drogowym podmioty uprawnione do kontroli, do których zaliczyć należy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten nie ma jedynie zastosowania w przypadku wykazania, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć ( art. 93 ust. 7 ustawy). W kontrolowanej sprawie części naruszeń przepisów dopuścili się sami przedsiębiorcy, a zatem do spowodowanych przez nich naruszeń nie znajdzie zastosowania przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorcy ci nie wykazali także, że nie byli w stanie przewidzieć stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń przepisów dotyczących czasu pracy zatrudnionych przez nich kierowców, a zwłaszcza naruszeń przepisów wspólnotowych regulujących wykonywanie przewozów drogowych. Na wymierzoną skarżącym karę łaczną w wysokości [...] zł składały się kary wymierzone za poszczególne naruszenia przepisów w wysokości określonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, a to: w lp. 10.2, lp.10.3, lp.10.4, 11. 2 ust. 2, lp.11.2 ust. 4, lp. 11.4. ust. 1, l.p.11.4 ust. 2, lp. 11.4 ust. 7 lit. a, d, f. Kary te wymierzone zostały z tytulu: - nieokazania 14 wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowców (P.M., J.B., T.S. oraz J.J.) wymierzono przedsiębiorcom karę w wysokości [...] na podstawie Ip.11.4 załącznika do ustawy, - nieprawidłowego posługiwania się przełącznikiem grup czasowych przez kierowcę P.M. ( 28 wykresówek) nałożono karę w wysokości [...] zł na podstawie lp. 11.2 ust. 4 załącznika do ustawy, - okazania w czasie kontroli nieprawidłowo wypełnionych wykresówek wymierzono przedsiębiorcom kary w łącznej w wysokości [...] zł - składały się na nią: kara w wysokości [...] zł wymierzona na podstawie lp. 11.4 ust. 7 lit a załącznika do ustawy z tytułu niewpisania do wykresówki przez H.W. jego imienia i nazwiska; kara w wysokości [...] wymierzona na podstawie lp. 11.4 ust. 7 lit d załącznika do ustawy z tytułu trzykrotnego niewpisania przez J.B. do wykresówek miejsc i daty końcowej ich używania oraz kara w wysokości [...] zł wymierzona na podstawie lp. 11.4 ust. 7 lit f załącznika do ustawy z tytułu niewpisania przez J.B. do wykresówki stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu, - zbyt długiego zapisywania wykresówki przez kierowców: P.M. ( 3 -krotnie) oraz J.B. i D.W. w wyniku czego zapisy aktywności kierowcy nałożyły się na siebie wymierzono karę w wysokości [...] na podstawie lp. 11.2 ust. 2 załącznika do ustawy, - nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek zawierających wszystkie dane o okresach aktywności kierowców J.J. i J.B. ( 3 –krotnie) wymierzono karę w wysokości [...] na podstawie lp. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy, - skrócenia przez kierowców: J.B., J.J., D.L., P.M., T.S. oraz D.W. dziennego czasu odpoczynku wymierzono karę w łącznej wysokości [...] zł na podstawie lp. 10.2 lit a i b załącznika do ustawy, - przekroczenia przez kierowców: J.J,.( 2 krotnie) oraz H.W. i D.W. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy wymierzono karę w łącznej wysokości [...] zł na podstawie lp. 10.3 załącznika do ustawy, - przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przez kierowców J.B., J.J., D.L., P.L. i D.W. wymierzono karę w łącznej wysokości [...] zł na podstawie lp. 10.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że orzekające w sprawie organy oparły swoje orzeczenia na wystarczającym materiale dowodowym. Materiał ten zebranym został w trakcie kontroli, a następnie w toku kolejnych postępowań został on uzupełniony oraz zweryfikowany w sposób zaaprobowany w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie. Zgromadzone w sprawie dowody - zdaniem Sądu - w sposób bezsporny wskazują na liczne naruszenia wskazanych wyżej przepisów obowiązujących w dacie kontroli, jak i w dacie orzekania. Organy orzekające w sprawie były tym samym zobowiązane do wymierzenia skarżącym za stwierdzone naruszenia przepisów kary administracyjnej w łącznej wysokości [...] zł. Za bezzasadne Sąd uznał podniesione przez skarżących zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego sformułowanych w art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 12 kpa. Dla Sądu niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 7 kpa, do którego zdaniem skarżących doszło na skutek uwzględnienia jedynie interesu własnego organu polegającego na "prowokowaniu wydania orzeczenia przez WSA inny niż WSA w Warszawie, który już dwukrotnie uchylał decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego". Niezrozumiały jest także zarzut naruszenia art. 8 kpa. "poprzez wydanie orzeczenia z pogardą nie tylko dla prawa jako takiego, ale także dla majestatu Rzeczypospolitej i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wykorzystując w tym celu rozporządzenia Prezydenta R.P." oraz art. 9 kpa "poprzez wydanie orzeczenia z wykorzystaniem przeciw skarżącym wiedzy o wejściu w życie rozporządzenia Prezydenta R.P." Stronie skarżącej przyjdzie wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 7 kpa organy administracji stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Na gruncie tego przepisu nie można tym samym zasadnie twierdzić, że Główny Inspektor Transportu Drogowego mógł mieć załatwieniu kontrolowanej sprawy "własny interes". Dodać należy, że decyzje wydawane w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym mają charakter związany, co powoduje, że organy je wydające nie mogą opierać się na uznaniu administracyjnym pozwalającym na uwzględnienie słusznego interesu obywateli. Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego także działań niezgodnych z zasadą wyrażoną w art. 8 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Powyższe odnieść należy także do zarzutu naruszenia art. 9 kpa nakazującego organom administracji publicznej należyte i wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwanie nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i udzielanie im w tym celu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Co się tyczy natomiast zmiany właściwości miejscowej sądów administracyjnych w rozpoznawaniu skarg na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego wskazać należy, że do zmiany tej doszło z dniem [...] r. na mocy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego ( Dz. U. Nr 89, poz. 506). Wobec tego stwierdzić należy, że skoro akta sprawy po wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2011 r. Sąd ten przekazał organowi dopiero pod koniec września 2011 r. to w tej dacie właściwym do rozpatrzenia skargi na decyzję tego organu był z uwagi na miejsce zamieszkania skarżących już od kilku miesięcy WSA w Gliwicach. W tym stanie rzeczy nie można też zasadnie twierdzić, ze Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpatrywał ponownie sprawę przez okres 5 miesięcy, przez co naruszył art. 12 kpa. W sprawie nie wystąpiła wreszcie żadna z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 kpa pozwalająca Sądowi na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W szczególności przesłanki takiej nie mógł stanowić przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa stanowiący o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.