II SA/Gl 220/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy referent Katarzyna Wajs, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2009 r. sprawy ze skargi K. M. i S. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania S.M. od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] – [...] postanowił uchylić tę decyzję w części dotyczącej terminu zamurowania otworów okiennych i orzec nowy termin do dnia [...], a w pozostałej części utrzymać w mocy. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 51 ust. 7 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 156 z 2006 roku, poz. 1118 z zm.). W uzasadnieniu organ podał, że dwa otwory okienne znajdujące się w ścianie północnej budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] z uwagi na odległość w stosunku do granicy z działką nr [...], która wynosi 3 metry naruszają warunki techniczne. Przedmiotowy budynek mieszkalny powstał na skutek robót budowlanych prowadzonych w oparciu o decyzję z [...] o zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budowlany i decyzję z [...] zezwalającą na obudowę zewnętrznych schodów. Dokumentacja będąca załącznikiem do decyzji o zmianę sposobu użytkowania w ścianie północnej nie przewiduje żadnych otworów okiennych, a fakt uwidocznienia tych otworów na projekcie obudowy schodów zewnętrznych świadczy jedynie o tym, że w dacie jego sporządzania okna te już istniały. Oznacza to, że zostały one zrealizowane samowolnie i z naruszeniem zarówno § 12 rozporządzenia z 14 grudnia 1994 roku, jak i rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku – w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący K.M. i S.M. – w skardze do Sądu – twierdzili, że sporne okna przewidywała dokumentacja poprzedzająca wydanie przez Burmistrza Miasta Ż. decyzji z [...] o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny. Także na projekcie sporządzonym w [...] dla obudowy schodów zewnętrznych okna te zostały uwidocznione. W odpowiedzi na skargę organ podał, że w następstwie błędu spowodowanego obiegiem akt decyzja zaskarżona to jest decyzja z dnia [...] nr [...] jest drugą decyzją w tej samej sprawie. Organ bowiem wcześniej bo już w dniu [...], wydał decyzję nr [...], w następstwie rozpatrzenia odwołania S.M. od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. – [...]. W związku z powyższym wystąpiono do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]. W dniu [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]. Organ odwoławczy wskazując na ten ostatni fakt postulował ewentualnie zawieszenie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie niezależnie od zawartych w niej zarzutów, a to dlatego, że zaskarżona decyzja została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną – decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] (skarga na tę decyzją objęta jest sprawą II SA/Gl 219/09). Artykuł 156 § 1 pkt 3 kpa określa przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z jego treścią nieważna jest decyzja dotycząca sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, W przepisie tym chodzi o wydanie kolejno po sobie decyzji załatwiających sprawę co do istoty, przy czym chodzi oczywiście o sprawy tożsame. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Zaskarżoną decyzją ostateczną z dnia [...] organ załatwił sprawę tożsamą, załatwioną decyzją ostateczną z dnia [...]. W świetle art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) obligowało to sąd orzekający do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zawieszenie postępowania w sprawie w oparciu o art. 56 ppsa nie było dopuszczalne. Skarga w sprawie wpłynęła w dniu [...] (data sporządzenia [...]) a zawiadomienie o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nosi datę [...]. Oznacza to, że skarga do Sądu została wniesiona przed wszczęciem postępowania nieważnościowego. SW