II SA/Gl 220/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi R.K. i M.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta B. po ponownym przeprowadzeniu postępowania ( decyzja tego organu z dnia [...] roku została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] roku ) decyzją nr [...] z dnia [...] roku zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. G. oraz T. G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi, budynku garażowego oraz osadnika w B. przy ul. [...] na dz. nr [...]. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 28, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane ( t.j. Dz. U. nr 156 z 2006 roku poz. 1118 ze zm. dalej powoływana jako "Prawo budowlane"). Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. K. – współwłaściciel działki sąsiedniej oznaczonej nr [...] w granicy której z działką inwestora usytuowany jest budynek mieszkalny należący do odwołującego się. W odwołaniu zarzucił, że organ I instancji naruszył przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez dopuszczenie usytuowania projektowanego garażu w granicy działki jako przylegającego do ściany budynku mieszkalnego odwołującego się. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia podał, że część działki inwestora nr [...] na której – zgodnie z decyzją – zamierza on zbudować budynek mieszkalny oraz garaż usytuowana jest w terenie, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B. ( sołectwa B. ) uchwalonym uchwałą Rady Gminy B. z dnia [...] roku nr [...], oznaczony jest symbolem MN1 i przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną z usługami. Szczegółowe zapisy planu dla tego terenu dopuszczają w przeznaczeniu podstawowym zarówno budynki mieszkalne jak i garaże. Projekt budowlany jest kompletny zawiera wymagane opinie i uzgodnienia, podkreślono, że projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych. Odnośnie usytuowania garażu w granicy działki inwestora organ odwoławczy wyraził pogląd, że usytuowanie to odpowiada zapisom przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 roku, nr 75, poz. 690 ze zm., dalej powoływane jako rozporządzenie ). Przepis ten dotyczy wyłącznie działek, których szerokość nie przekracza 16 m ( działka inwestora 13,90 m od ul. [...], a w odległości 20 m od ulicy 13,85 m). Natomiast § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia dotyczy sytuowania budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 metra i o wysokości mniejszej niż 3 metry bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów drzwiowych lub okiennych, jednakże dotyczy to działek budowlanych ( na których sytuuje się budynek gospodarczy lub garaż ) o szerokości innej niż określona w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, która wpłynęła za pośrednictwem organu odwoławczego, skarżący R. i M. K., zarzucili, że "inwestycja zgodnie z przedstawionym przez inwestora planem zagospodarowania działki nie spełnia wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku". Skarżący skierowali także skargę bezpośrednio do Sądu, którą pismem z dnia 25 marca 2011 roku Sąd przekazał organowi odwoławczemu, celem nadania jej biegu zgodnie z art. 54 § 2 ppsa. Co do zasady zarzut tej skargi jest identyczny jak w skardze skierowanej do Sądu za pośrednictwem organu. Wynika z niej jednocześnie, że skarżący kwestionują fakt lokalizacji garażu w granicy z przyleganiem do ściany ich budynku mieszkalnego również znajdującego się w granicy. Zdaniem skarżących takie usytuowanie garażu grozi przyszłymi konfliktami sąsiedzkimi oraz uniemożliwia im doświetlenie w przyszłości budynku mieszkalnego przez wbudowanie w ścianie granicznej tego budynku luksfer. Nadto zdaniem skarżących długość działki inwestora pozwala na lokalizację garażu w innym miejscu jego działki. Podniesiono także zarzut niedopuszczalności dołączenia garażu wraz z pomieszczeniem gospodarczym do budynku mieszkalnego, co wynika z rozporządzenia. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 roku skarżący podali, że roboty budowlane zostały już wykonane, a ściana spornego garażu nie przylega do ściany budynku, lecz jest usytuowana w odległości 15 – 18 cm od tej ściany. Równocześnie skarżący wyjaśnili, że nie kwestionują usytuowania budynku mieszkalnego inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem w ocenie składu orzekającego rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji odpowiada prawu. Natomiast uzasadnienie decyzji budzi zastrzeżenia. Zarówno w zakresie wskazanej podstawy prawnej usytuowania garażu, jak i zupełności tego uzasadnienia. Uchybienia te w ocenie Sądu nie miały jednak wpływu na końcowy wynik postępowania co skutkuje niemożnością uchylenia zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt 1 ppsa ). Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia – M. i T. G. – na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowego na działce nr [...]. Budynek garażowy jak wynika z zatwierdzonego projektu oraz uzasadnień organów jest usytuowany w granicy działek nr [...] i działki nr [...], stanowiącej własność skarżących, jako dobudowany do ślepej ściany północnej budynku sąsiada( to jest skarżącego), który został wybudowany w granicy działek. Obie działki są wąskie, działka nr [...] posiada szerokość przy ul. [...] 13,90 m, a w odległości 20 m od ulicy 13,85 m. Garaż jak wynika z zatwierdzonego projektu będzie garażem jednostanowiskowym z wydzielonym pomieszczeniem gospodarczym na sprzęt ogrodowy. Wymiary garażu: 3,50 x 7,64, posadowiony na ławach fundamentowych, ławę fundamentową garażu przy ścianie skarżących posadowiono w poziomie ławy tego budynku. Między budynkiem skarżących a garażem przewidziano szczelinę dylatacyjną. Spór w sprawie dotyczy właśnie usytuowania garażu. Skarżący bowiem dopuszczają jego usytuowanie w granicy, ale w miejscu w którym nie będzie on przylegał do ściany ich budynku mieszkalnego. W związku z tym należy stwierdzić, że zasadą jest sytuowanie obiektów na działce budowlanej w odległościach wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Z kolei w § 12 ust. 3 rozporządzenia dopuszczono sytuowanie obiektów w innych odległościach w zabudowie jednorodzinnej uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 – 273, które to przypadki nie dotyczą niniejszej sprawy. § 12 ust. 3 pkt 2 dotyczy sytuowania budynku ( garaż jest budynkiem – art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego ) bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce (....) pod warunkiem, że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większą niż ma budynek istniejący (...). Wskazany przez organ odwoławczy § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia dotyczy sytuowania obiektu w granicy na działce o szerokości mniejszej niż 16 m, ale nie dotyczy "przylegania" budynków. Natomiast § 12 ust. 3 pkt 4 reguluje tylko sytuowanie obiektów w granicy, na działkach o szerokości innej niż określono w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Oznacza to, że podstawą usytuowania obiektu w granicy przylegającego całą powierzchnią do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce jest § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Fakt ten nie przesądza jednak o obowiązku organu orzekającego usytuowania obiektu zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 jeżeli o takim usytuowaniu wnosi inwestor. Wynika to już z samego brzmienia § 12 ust. 3, który "dopuszcza" usytuowanie o jakim mowa w pkt 1 – 4 tego przepisu, ale o takim usytuowaniu nie przesądza. Z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P 11/2000 wynika, że zgoda właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy nie jest wymagana. Jednakże zarówno w wyroku TK, jak i wyroku składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2001 roku, sygn. akt NSA 4/01 podkreślono, że właściwą podstawą prawną dokonania oceny możliwości wydania pozwolenia na budowę w granicy będzie stanowił obecnie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i przepisy tzw. prawa sąsiedzkiego. W ocenie Sądu te poglądy dotyczą nie tylko budowy w granicy, ale i budowy z tzw. "przyleganiem". W sytuacji gdy wniosek inwestora dotyczy wydania pozwolenia na budowę w granicy i z "przyleganiem" organ powinien mieć na uwadze art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego ( poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej ); konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa i przepisy konstytucyjne o ochronie własności. Z akt sprawy wynika, że obie działki są wąskie, budynek skarżących usytuowany jest w granicy, tylko część działki inwestorów zgodnie z obowiązującym planem znajduje się w terenie oznaczonym symbolem MN1. Uwzględniając te okoliczności faktyczne należy stwierdzić, że dopuszczając kwestionowane usytuowanie garażu organy nie naruszyły zasady konstytucyjnej równości stron, prawa własności ani interesów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, a więc były uprawnione do zatwierdzenia złożonego projektu i wydania pozwolenia na budowę. Jeżeli natomiast budowa została wykonana w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem, na co wydają się wskazywać wypowiedzi skarżącego na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 roku ( odsunięciu od granicy ) to okoliczność powyższa nie wpływa na zgodność z prawem kontrolowanej decyzji, ale może stanowić podstawę do postępowania przed organami nadzoru ( art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 Prawa budowlanego ). Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. su.