II SA/Gl 221/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Sędzia WSA Rafał Wolnik Protokolant referent Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007r. sprawy ze skargi F. P. na niewykonanie przez Starostę Powiatu B. wyroku sądu w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 32/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskutek skargi F. P. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia [...]r. nr [...]– w części odmawiającej zwrotu działki nr [...] i części działki nr [...]. Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem [...]r., zaś akta administracyjne zwrócono organowi odwoławczemu w dniu [...]r., który to organ przesłał następnie akta sprawy Staroście B. w dniu [...]r. Z kolei Starosta B. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] zawiesił postępowanie administracyjne do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego co do zgodności art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z Konstytucją RP /art. 97 § 1 pkt 4 kpa/. W zażaleniu na postanowienie F. P. powołując się na powyższy wyrok sądu administracyjnego wniósł o rozpatrzenie sprawy w oparciu o art. 98 § 2 kpa. Nadto, żalący się wskazał na przewlekłość postępowania, toczącego się od 12 lat i ostatecznie zażądał podwyższenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość bądź wypłacenia odszkodowania w zamian za odstępstwo od dalszych roszczeń. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchylił postanowienie organu I instancji, uznając że wniesienie pytania do Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi podstawy do zawieszenia prowadzonego postępowania. Rozpatrując sprawę organ I instancji wezwał strony do przedłożenia stanowiska Gminy C. w sprawie możliwości zagospodarowania działki [...] w świetle art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania /pismo z dnia [...]r.. Następnie na zapytanie Urzędu Miejskiego w C., organ I instancji pismem z dnia [...]r. wyjaśnił, iż należy ustalić możliwość zagospodarowania działki wg stanu aktualnego przy uwzględnieniu zapisów planu miejscowego, obowiązującego w dniu złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, tj. w dniu [...]r. i w tym celu wnioskodawcy powinni podać w jaki sposób zamierzają zagospodarować działkę nr [...]. Pismem z daty [...]r. F. P. udzielił odpowiedzi na pismo organu z dnia [...]r. Następnie pismem z dnia [...]r. F. P. wniósł o przedłużenie terminu uzupełnienia wniosku zgodnie z pismem organu z dnia [...]r. Organ I instancji pismem z dnia [...]r. poinformował o przedłużeniu terminu złożenia żądanej informacji do dnia [...]r. Z kolei F. P. w pismach z dnia [...]i [...]r. wniósł o rozpatrzenie sprawy o zwrot części działek nr [...] i [...], zarzucając uchylanie się od wykonania wyroku WSA z dnia 26 stycznia 2005 r. W odpowiedzi Wicestarosta B. pismem z dnia [...]r. wyjaśnił, że do rozstrzygnięcia sprawy ewentualnego zwrotu działki [...] niezbędne jest ustalenie, w jaki sposób wnioskujący o zwrot zamierzają ją zagospodarować. W skardze nadanej w dniu [...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, F. P. wniósł o podjęcie środków wobec Starosty B. wobec uchylania się od wykonania wyroku Sądu z dnia 26 stycznia 2005 r. Do skargi dołączono kserokopię pisma Starosty z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z mocy art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarżący na wezwanie Sądu sprecyzował skargę jako niewykonanie przez Starostę B. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 32/03. Stąd też rozważenia wymagała kwestia dochowania wymogu w postaci uprzedniego wezwania organu do wykonania przywołanego wyroku jako warunku dopuszczalności skargi. Skoro skarga w niniejszej sprawie wniesiona została za pośrednictwem poczty w dniu [...]r. /vide: koperta na karcie [...] akt sądowych/, istotne jest stwierdzenie, czy przed tą datą skarżący wystosował do Starosty B. wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym względzie skarżący naprowadził szereg pism jako korespondencję z organem, z których jednak tylko jedno poprzedzało wniesienie skargi. Mianowicie, jedynie zażalenie z daty [...] r. zostało wniesione do organu uprzednio. Jednak tego rodzaju środek zaskarżenia jako podlegający rozpatrzeniu przez Wojewodę będącym organem wyższego stopnia, nie może stanowić równocześnie wezwania do Starosty B. do wykonania orzeczenia Sądu administracyjnego. Co więcej, nawet z treści zażalenia nie wynika, aby skarżący wystosował wezwanie w trybie art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kolejne pismo z daty [...]r., stanowiące odpowiedź na wezwanie organu do uzupełnienia wniosku, wpłynęło zaś do organu dopiero w dniu [...]r., czyli po nadaniu skargi w niniejszej sprawie. Nadto, z jego treści nie wynika też wprost wezwanie do wykonania wyroku, aczkolwiek skarżący odwołał się do treści jego uzasadnienia. Kolejne przywołane uprzednio pisma z dat [...]i [...]r. niewątpliwie zostało skierowane do organu już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Stąd też stwierdzić przyjdzie, że skarżący nie dochował warunku dopuszczalności skargi w postaci uprzedniego wezwania Starosty B. do wykonania wyroku bądź załatwienia sprawy. Tego rodzaju działanie jest o tyle istotne, że o ile wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy nastąpiłoby na wezwanie przed wniesieniem skargi, brak byłoby podstaw prawnych do jej uwzględnienia. Dopiero brak reakcji na wezwanie, stanowić może podstawę do wymierzenia organowi grzywny i to nawet w przypadku, gdyby po wniesieniu skargi bezczynność ustała /art. 154 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi, tj. przed dniem [...]r. nie wezwał Starosty B. do wykonania wyroku. Stąd też skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy. Wyjaśnić też przyjdzie, iż orzeczenie nie pozbawia skarżącego ochrony prawnej. Wezwanie organu do załatwienia sprawy może być dokonane w każdym czasie i dopiero w razie dalszej bezczynności organu, możliwe będzie wniesienie skargi z żądaniem wymierzenia organowi grzywny.