II SA/Gl 221/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K.– G. oraz J. K. na pismo Starosty Powiatu M. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. M. K. – G. oraz J. K. wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 (Dz.U. Nr 15, poz. 119), wystąpili do Starosty Powiatu M. z wnioskiem o zwrot nadpłaconej opłaty w wysokości [...] zł za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazali, iż wysokość nadpłaty wynika z różnicy pomiędzy uiszczoną przez niego kwotą w wysokości 500 zł, a aktualną opłatą za wydanie karty pojazdu w kwocie 75 zł. W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta Powiatu M. w piśmie z dnia [...]r., nr [...] wskazał, że w dniu [...] r. został zarejestrowany ww. samochód osobowy. Przy jego rejestracji, na podstawie obowiązujących wówczas przepisów, została wydana karta pojazdu. Na podstawie przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. za wydanie karty pojazdu pobrano opłatę w wysokości 500 zł. Natomiast opłata w wysokości 75 zł, za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Polski obowiązuje od dnia [...] r., a jej wysokości została określona w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. W ocenie organu, wysokość pobranej opłaty - 500 zł, była zgodna z obowiązującymi wówczas przepisami. W związku z powyższym brak jest podstaw do zwrotu kwoty 425 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością opłaty uiszczonej i opłaty obowiązującej obecnie. Jednocześnie w piśmie zostało zawarte pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni za pośrednictwem Starosty M. W dniu [...]r. M. K. – G. oraz J. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe pismo z dnia [...]r., domagając się zwrotu nadpłaconych pieniędzy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 9 marca 2010 r. skarżący zostali wezwani do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wezwali Starostę Powiatu M. do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia [...]r. wskazali, że organ nie poinformował ich o konieczności wystąpienia w przedmiotowej sprawie do Starosty M. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wskazując jedynie na możliwość wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jako jedyną drogę do zmiany zajmowanego Stanowska w sprawie, dlatego zgodnie z zawartym w piśmie z dnia [...]r. pouczeniem, wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie przewidują uprawienia dla organu do wydania decyzji administracyjnej w powyższym przedmiocie. Nie oznacza to jednak, że osoba domagająca się zwrotu opłaty pozbawiona jest ochrony prawnej. Właściwy organ zajmując w sprawie stanowisko zarządza zwrot nienależnej opłaty lub odmawia takiego zwrotu. Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu należy do zakresu administracji publicznej. Odnosi się bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Stanowi zatem czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do naruszenia prawa. Skargę do sądu, jak to przewiduje art. 53 § 2 p.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na stanowisko Starosty Powiatu M. było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżących do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący M. K. – G. oraz J. K. pismem z dnia [...] r. wystąpili o zwrot części uiszczonej opłaty i po uzyskaniu stanowiska organu zawartego w piśmie z dnia [...]r., zaskarżyli je do sądu administracyjnego. Brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi, która wobec powyższego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na względzie podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Wskazać należy również, że w niniejszej sprawie skarżący niewątpliwie zostali błędne pouczeni o trybie zaskarżenia aktu Starosty Powiatu M. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Skoro skarżący zastosowali się do tego pouczenia, to nie mogą oni ponosić ujemnych skutków wywołanych jego nieprawidłowością. Podnieść należy, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Chociaż przepis art. 112 kpa odnosi się expresis verbis do decyzji administracyjnych, to zdaniem Sądu powinien on również znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem zawarte w treści zaskarżonego aktu, błędne pouczenie o możliwości jego zaskarżenia, zamknęło stronie, która występowała w postępowaniu administracyjnym bez profesjonalnego pełnomocnika, drogę do kontroli przedmiotowego aktu. W tej sytuacji skarżący w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia mają prawo złożyć na podstawie art. 58 § 1 kpa wniosek o przywrócenie terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i równocześnie z tym wnioskiem wezwać Starostę Powiatu M. do usunięcia naruszenia w związku z odmową zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Fakt udzielenia błędnego pouczenia winien zostać uwzględniony przez organ, jako niezawiniona przez stronę okoliczność, która spowodowała uchybienie tego terminu. W dalszej kolejności zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. skarżący mogą wnieść skargę do sądu administracyjnego, bowiem fakt odrzucenia skargi z powodu niedokonania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na ten sam akt przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony.