II SA/Gl 222/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wystąpiła o ustanowienie adwokata z urzędu. W druku formularza wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z małżonkiem oraz córką. W skład jej majątku wchodzi prawo własności budynku mieszkalnego o pow. 220 m2, prawo do lokalu mieszkalnego o pow. 57 m2 oraz prawo do nieruchomości rolnej o pow. 3 ha. Małżonek wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą, która jednakże przynosi straty, zaś jej córka osiąga dochód z tytułu umowy zlecenia w wysokości 3000 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika (adwokata) może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że sytuacja materialna skarżącej jest na tyle ciężka, aby uzasadnione było wyłożenie ze środków publicznych kosztów zastępstwa procesowego z urzędu. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że trudno uznać za ciężką, sytuację materialną osoby, która dysponuje prawem do trzech nieruchomości. Mieszkając w jednej z nich (np. w domu) ma bowiem możliwość czerpania pożytków cywilnych (np. opłat z tytułu najmu) z drugiej. Nie sposób założyć, że utrzymywanie składnika majątkowego nieprzynoszącego dochodu uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku. Dalej wskazać trzeba, że rodzina skarżącej dysponuje gruntem rolnym o pow. 3 ha, przy czym nie wskazała ona, w jaki sposób jest on wykorzystywany. Gdyby bowiem był uprawiany przez rodzinę Z. K., wówczas mogłaby ona ubiegać się o płatności bezpośrednie do gruntów rolny ze środków wspólnotowych. Gdyby zaś był użytkowany przez kogoś innego – wówczas można oczekiwać, że osoba ta płaciłaby skarżącej czynsz z tytułu umowy dzierżawy nieruchomości. Jeżeli dodać do tego, że rodzina wnioskodawczyni dysponuje miesięcznym dochodem na poziomie około 3000 zł, to tym samym trudno przyjąć, że jej sytuacja materialna uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.