II SA/Gl 228/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy J. T. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu wskazując, że nie posiada majątku, a jego jedynym dochodem jest świadczenie emerytalne otrzymywane w kwocie 3223 zł brutto miesięcznie. W treści formularza skarżący wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz pasierbicą. Skarżący zadeklarował, że nie posiada żadnego majątku oprócz zasobów pieniężnych w kwocie 120.000 zł. Jego małżonka z tytułu stosunku pracy uzyskuje dochód w wysokości 2895 zł brutto miesięcznie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie znaleziono podstaw do uwzględnienia wniosku strony. Przede wszystkim zauważyć przyjdzie, że trzyosobowa rodzina J. T. uzyskuje dochód ze stałych źródeł w wysokości 6119 zł brutto miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe trudno uznać, że strona znajduje się w wyjątkowo ciężkim położeniu materialnym, które wyklucza poniesienie jakichkolwiek wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Zarazem zauważyć trzeba, że skarżący nie przywołał żadnych okoliczności, które pozwoliłyby stwierdzić, iż wspomniany dochód obciążony jest jakimikolwiek wydatkami radykalnie obniżającymi pozostające w dyspozycji jego rodziny środki. Na odmowie przyznania prawa pomocy zaważył również fakt, że J. T. dysponuje środkami pieniężnymi w wysokości 120.000 zł co wyklucza przyjęcie tezy, że jego sytuacja materialna odpowiada hipotezie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Strona ma bowiem możliwości zdobycia środków, które nie tylko pozwolą na pokrycie niezbędnych opłat sadowych ale również z powodzeniem wystarczają na skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika. W tej sytuacji niepodobna więc oczekiwać, że to ze środków publicznych poniesione zostaną wydatki na ten cel. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.