II SA/Gl 23/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekr. sąd. Beata Malcharek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2006 r. sprawy ze skargi Z. G., A. G. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] znak [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku II SA/GL 23/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, 2 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.), art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. - o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Prezydent Miasta K. nakazał właścicielom terenu przy ul. A i B w K. – Z. G., T. G., A. G., S. G.– K., przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania powyżej wskazanej nieruchomości polegającego na likwidacji nielegalnego targowiska i urządzenie na tym terenie zieleni miejskiej. W uzasadnieniu organ administracji publicznej, podniósł, iż z uwagi na upływ okresu jednego roku funkcjonowania targowiska, wyczerpana została "możliwość tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku" a nie wymagającej pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Fakt istnienia tymczasowej jednorazowej zmiany funkcji powyżej wskazanego terenu oraz upływu dopuszczalnego ustawowo terminu tej zmiany potwierdziło pismo Wydziału Działalności Gospodarczej i Przekształceń Własnościowych z dnia [...] 2003 r. informujące Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta w K. o powstaniu przedmiotowego targowiska. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli Z. G. i A. G.. Z. G. zarzucił zaskarżonej decyzji, iż powołana w niej podstawa prawna nie ma i nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Pojęcie "zieleń miejska" może odnosić wyłącznie do zagospodarowania terenów będących własnością Miasta. Odwołujący się twierdził, że jako właściciel miał i ma prawo kierować się dobrze pojętym interesem własności prywatnej. W oparci o przepisy prawa cywilnego, jako właściciel ma prawo korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy, a także rzeczą rozporządzać. Również ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje poszanowanie prawa własności. Odwołujący się podniósł, iż wielokrotnie, razem z pozostałymi współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości występował o wyrażenie zgody na umożliwienie realizacji proponowanych przez nich zgodnych z prawem celów gospodarczych. Permanentne odmowy władz miasta są dla odwołującego się niezrozumiałe. Tym bardziej, iż w okresie władania przez Miasto przedmiotową działką udzielane były pozwolenia na budowę prywatnych kiosków warzywnych i spożywczych. Umowy z ich właścicielami zawierane były na wiele lat i nadal obowiązują. Zdaniem odwołującego się świadczy to o nierównym stosowaniu prawa i szykanowaniu obecnych właścicieli działki. A. G. podniósł w odwołaniu, iż przepis prawa na który powołuje się Urząd Miasta K. nie ma żadnego zastosowania w przedmiotowej sprawie. Nie dokonano bowiem, wszystkich czynności, które wskazywałyby na to że nastąpiła tymczasowa, jednorazowa zmiana zagospodarowania terenu, trwająca od roku. Powoływanie się przez Urząd Miasta na zapis w planie zagospodarowania w niepełnym brzmieniu, wskazuje na próbę manipulacji jak również ukazuje stosunek władz miasta do problemu prawa własności. Ponadto likwidacja przedmiotowego targowiska pozbawiła by pracy ponad [...] osób. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] wydaną na podstawie art.1, 2, 17 i 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. – o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U.z 2001r. Nr 79, poz.856 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 59 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż bezsprzecznym jest, że właściciele przedmiotowej działki dokonali zmiany sposobu jej zagospodarowania poprzez utworzenie targowiska na okres dłuższy niż rok bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Niezasadnym jest zarzut, iż nie można zastosować przepisu art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na nie dokonanie wszystkich czynności, które wskazywałyby na to że nastąpiła tymczasowa, jednorazowa zmiana zagospodarowania terenu, trwająca od roku. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż czynności te zostały dokonane. Nieprawdziwym jest, że Urząd Miasta powołuje się na zapis w planie zagospodarowania przestrzennego w niepełnym brzmieniu. Wspomniana decyzja nie zawiera żadnych odwołań do zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na którym znajduje się targowisko z uwagi na fakt, iż stracił on moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r. Organ odwoławczy wskazał, iż w obecnej chwili brak jest definicji "zieleni miejskiej". Nieobowiązująca ustawa o ochronie i kształtowaniu środowiska z 1980 r. definiowała to pojęcie jako "...zespoły roślinności znajdujące się na terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego a cele wypoczynkowe, zdrowotne, estetyczne, a w szczególności parki, zieleńce, zieleń na ulicach i placach, zieleń izolacyjną, pracownicze ogrody działkowe". Fakt uznania terenu za zieleń miejską nie był uzależniony od podmiotu będącego właścicielem terenu, lecz od przeznaczenia tego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Na powyższe wskazuje również, w ocenie organu dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W chwili powstania targowiska, obowiązujący wówczas miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określał teren przy ul. A i B jako "teren urządzonej zieleni miejskiej". W taki sposób teren ten faktycznie został zagospodarowany. Zmiana sposobu zagospodarowania jest obecnie możliwa jedynie w drodze wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto zgodnie z art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku jednorazowej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, która nie wymaga wydania pozwolenia na budowę, trwającej ponad rok, nie uzyskano decyzji o warunkach zabudowy, prezydent miasta może nakazać w drodze decyzji właścicielowi zagospodarowanej nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Wykładnia literalna powyższego przepisu pozwala stwierdzić, iż przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania polega na przywróceniu do stanu obowiązującego przed dniem [...] 2003 r., kiedy teren targowiska zagospodarowany był faktycznie jako zieleń miejska i taki sposób zagospodarowania terenu przewidywał ówczesny miejscowy plan zagospodarowania terenu. Na powyższą decyzję Z. G., A. G. i S. G. –K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 k.p.a. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie wykonania poprzedzającej ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Z. G. i A. G.– adwokat B. A. podniósł, iż w czasie opracowywania planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. w roku 1991, właścicielem przedmiotowej działki był Skarb Państwa, a następnie po jej skomunalizowaniu - Gmina K.. Stąd też w planie zagospodarowania można było przewidzieć zieleń miejską bez potrzeby uzgodnienia tego z właścicielem terenu. Zdaniem pełnomocnika skarżących, za zieleń miejską nie można uznać zieleni na terenie prywatnym. Zieleń miejska jak wskazuje jej nazwa stanowi zieleń urządzoną na terenie miejskim. Założenia planu zagospodarowania przestrzennego muszą uwzględniać prawo własności, a jego ograniczenie może nastąpić jedynie za odszkodowaniem. Przedmiotowa działka w dniu [...] 1939 r. stanowiła własność "A" i była zabudowana [...]. W 2000 r. własność tej nieruchomości przeniesiono na rzecz "A" w K. "w stanie wolnym od obciążeń". Obciążeniem było między innymi przeznaczenie tej nieruchomości pod zieleń miejską. Przeniesienie prawa własności bez obciążeń zobowiązywało Gminę K. do usunięcia tych obciążeń, bądź do wypłaty odszkodowań za zmniejszenie wartości nieruchomości względnie do wykupienia terenu. Mimo licznych pism właścicieli nieruchomości władze K. nie przystąpiły do jakiegokolwiek unormowania sprawy. Nie wyrażały również zgody na wykorzystanie choćby części nieruchomości przez jej właścicieli. Twierdzenie, że to skarżący urządzili na przedmiotowej działce targowisko jest nieprawdziwe. Z protokołu zdawczo – odbiorczego sporządzonego w dniu [...] 2000r. wynika, że już wówczas na części tego terenu urządzone było targowisko, a nie zieleń miejska. Z powyższego wynika, że to władze K., a nie skarżący uruchomili działalność handlową na tym terenie. Skarżący użytkują więc przedmiotowy teren zgodnie z sposobem wcześniejszego użytkowania przez Miasto K.. Pełnomocnik skarżącej S. G. – K.– adwokat J. Ż. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi powołał się na wykładnie językową art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania oznacza sposób zagospodarowania terenu istniejący przed zdarzeniem polegającym na jednorazowej zmianie sposobu zagospodarowania trwającej ponad rok. Nie można mówić o zmianie sposobu zagospodarowania przestrzennego, która zakłada element trwałości. Na terenie nie dokonano jakiejkolwiek zabudowy. Targowisko jest prowadzone na zasadzie handlu [...], prowadzonego na przejściach i chodnikach w wybrane dni. Tymczasowe obiekty handlowe posadowione na terenie nie są budynkami albo budowlami w rozumieniu prawa budowlanego i istniały na danym terenie również przed rokiem. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o ich oddalenie skargi. Kolegium podniosło, iż zarzut że targowisko funkcjonuje w wybrane dni na zasadzie handlu [...] a usytuowane na nim obiekty handlowe nie są budynkami w rozumieniu prawa budowlanego jest chybiony. Treść art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na wyraźny obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ustawodawca wyłączył spod tego obowiązku jedynie zmiany zagospodarowania terenu o charakterze tymczasowym, jednorazowym, trwającym do roku. Z ustaleń dokonanych w postępowaniu odwoławczym wynika, że przedmiotowe targowisko funkcjonuje co najmniej od [...] 2003 r.. Tym samym zmiana zagospodarowania terenu do dnia wydania decyzji przez organ I instancji trwała powyżej roku, a zatem nie została spełniona jedna z przesłanek powołanego powyżej przepisu. Doszło zatem do zmiany zagospodarowania terenu bez uzyskania wymaganej prawem decyzji o warunkach zabudowy, co spowodowało nałożenie obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu. W stosunku do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, Kolegium podniosło, że nie można podzielić stanowiska, iż "zieleń miejska" może funkcjonować jedynie na gruntach gminnych. Swoje stanowisko w tej sprawie wyraziło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium, nie można uznać za obciążenie nieruchomości, postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obciążenie nieruchomości następuje bowiem w oparciu o regulację przepisów prawa cywilnego. Bez znaczenia jest również fakt, że w czasie gdy właścicielem terenu była Gmina K., prowadzono jakoby na nim targowisko. Kwestia ta nie została zresztą udowodniona przez skarżących. Zdaniem Kolegium to skarżący wydzierżawiając przedmiotową nieruchomość firmie "B" – S. J., która pobiera opłatę targową, umożliwili funkcjonowanie targowiska. W toku rozprawy z dnia 16 lutego 2005 roku pełnomocnik skarżących złożył do akt protokół zdawczo – odbiorczy z dnia [...] 2000 roku, przekazania nieruchomości przez Miasto K. "A" w K.. Z protokołu tego wynika, że teren nieruchomości przekazany jest wraz z [...] dzierżawcami, z którymi miasto K. miało zawarte umowy dzierżawy kiosków handlowych. Sąd dopuścił dowód ze złożonego dokumentu w postaci protokołu zdawczo – odbiorczego z dnia [...] 2000 roku, na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 roku. W dniu [...] 2006 roku, przy piśmie z tej daty pełnomocnik skarżących złożył dokument w postaci wypisu aktu notarialnego z dnia [...] roku mocą, którego "A" w K. sprzedała A. G. i Z. G. wraz z ich małżonkami do małżeńskiej wspólności ustawowej po 1/ 2 każdemu z małżeństw, nieruchomość położoną przy ul. A i B w K. wraz z prawami [...] dzierżawców do dzierżawionego terenu i kiosków, wymienionych w protokole zdawczo – odbiorczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się uchybień, które musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Rozważania w niniejszej sprawie należy rozpocząć od przytoczenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Art. 59. 1. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. 3. W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Co do zasady zmiana sposobu użytkowania terenu w przypadku braku planu miejscowego wymaga ustalenia w drodze decyzji. Wyjątek stanowi tymczasowa, jednorazowa zmiana zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Decyzja Prezydenta miasta K. Nr [...] z dnia [...] roku nakazała współwłaścicielom nieruchomości położonej przy ul. A i B w K. przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania, to jest urządzenia zieleni miejskiej poprzez likwidację nielegalnie funkcjonującego targowiska. Jedynym dowodem, na którym oparł się organ I instancji, wydając decyzję było pismo Wydziału Działalności Gospodarczej i Przekształceń Własnościowych z dnia [...] 2003r. informujące Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta w K. o powstaniu przedmiotowego targowiska. Pismo to pochodzi z przed daty wszczęcia postępowania administracyjnego, które nastąpiło w dniu [...] 2003 r. , o czym organ informuje strony postępowania w zawiadomieniu z dnia [...] 2003 r. Z sentencji jak i uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej nie wynika zakres nakazanego przywrócenia stanu poprzedniego. Decyzja odwołuje się jedynie do daty [...] 2003 r. , jako daty początkowej funkcjonowania targowiska, w bliżej nieokreślonym kształcie i zakresie. Decyzja drugoinstancyjna, utrzymująca w mocy rozstrzygniecie Prezydenta Miasta K. opiera się jedynie na notatkach służbowych i pismach z przed daty wszczęcia postępowania administracyjnego, wymieniając je w uzasadnieniu jako ustalenia potwierdzające funkcjonowanie targowiska. Z uwagi na powyższe, brak jest w ocenie Sądu jakichkolwiek ustaleń organów administracji co do określenia jakie faktycznie jest zagospodarowanie terenu skarżących, na czym polega zmiana sposobu użytkowania, w jakim zakresie odnosi się nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania. Co w istocie ma być zlikwidowane, czy również te [...] kiosków, które były dzierżawione od miasta od bardzo dawna, i jaki stan ma być przywrócony. Powyższe stanowi o naruszeniu prawa materialnego, a mianowicie art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, którego norma została zastosowana w sprawie bez poczynienia stosownych ustaleń. Należy się zgodzić z organem drugoinstancyjnym, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji brak było w systemie prawa polskiego definicji ,zielenie miejskiej" , a jej określenie w uchylonej ustawie z dnia 31 stycznia 1980 roku o ochronie i kształtowaniu środowiska było zdefiniowane jako "...zespoły roślinności znajdujące się na terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego a cele wypoczynkowe, zdrowotne, estetyczne, a w szczególności parki, zieleńce, zieleń na ulicach i placach, zieleń izolacyjną, pracownicze ogrody działkowe". Skoro organ powołuje się jednak na tą definicję, to w żadnej z decyzji nie zostało określone na czym miałoby polegać urządzenie zieleni miejskiej. W sprawie niniejszej nie należy też zapominać, iż nieruchomość położona przy ul. A i B w K. na długo przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. i przed datą [...] 2003 r. była użytkowana jako teren handlowy ( może i targowisko ), a taki sposób użytkowania zaprowadził na nieruchomości ówczesny dysponent Miasto K., zawierając umowy dzierżawy kiosków handlowych z [...] dzierżawcami. Wynika powyższe z protokołu zdawczo – odbiorczego z dnia [...] 2000 roku, przekazania nieruchomości przez Miasto K. "A" w K. wraz z dzierżawcami. Skarżący następnie nabyli tą nieruchomość aktem notarialnym również z obciążeniem - z dzierżawcami. W sprawie niniejszej nie zostało przeprowadzone żadne postępowanie dowodowe w ramach określonych datami, jego wszczęcia - [...] 2003 r. i wydania decyzji ostatecznej z [...] r. Nie wyjaśnienie przez organ okoliczności odnoszących się do materialnoprawnej strony zaistniałych zmian w sposobie użytkowania terenu, w kontekście konieczności uzyskania decyzji o warunkach zagospodarowania terenu, podniesionej wyżej i nie rozważenie całokształtu materiału dowodowego, stanowi również naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. art. 7 i 77 § 1 i 10 k.p.a. , które z całą pewnością miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organy ustalą na jakiej podstawie prawnej na terenie nieruchomości skarżących funkcjonują kioski wydzierżawione pierwotnie przez Miasto K., na czym faktycznie polega zmiana zagospodarowania tego terenu, czy jest to zorganizowane targowisko wraz z urządzeniami i infrastrukturą, czy może ma to charakter niezorganizowany, okazjonalny i spontaniczny. Precyzyjnego ustalenia i określenia wymaga również stan tego terenu z przed okresu, który organy przyjmują jako datę funkcjonowania targowiska. Ma to istotne znaczenie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie dla ewentualnego zakresu nałożonych obowiązków na współwłaścicieli nieruchomości. Mając powyższe na uwadze jak i fakt, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. zostały wydane z naruszeniem przytoczonych wcześniej przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a.