II SA/Gl 230/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki [...] w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. skarżąca Spółka [...] w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r, nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie S. pozwolenia na budowę inwestycji: "[...]" w S. Osiedle [...]. W skardze skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniając go w żaden sposób. Odpis skargi wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania został doręczony pozostałym stronom postępowania z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do powyższego wniosku. Do dnia wydania niniejszego postanowienia żadna ze stron nie ustosunkowała się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu bądź czynności winien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności spoczywa jednak na wnioskodawcy. To na nim ciąży bowiem obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały wyliczone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki. Sąd stwierdza, iż w rozpatrywanej sprawie nie można się dopatrzyć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem podkreślić, że złożony przez skarżącą Spółkę [...] w S. wniosek nie zawiera jego uzasadnienia, a co za tym idzie nie wskazuje żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, iż wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08, Lex nr 468877 stwierdzające, iż biorąc pod uwagę treść art. 61 § 3 p.p.s.a. zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Dodatkowo zważyć przyjdzie, iż instytucja wstrzymania wykonania aktów może dotyczyć jedynie takich, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Przez pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie - nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. postanowienie WSA w Gdańsku z 26.07.2007r., II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie o pozwolenie na budowę jest aktem administracyjnym, który nie podlega wykonaniu, nadto nie nakłada na jej adresata żadnego obowiązku, z którym mogłoby wiązać się ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a to wobec braku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.