II SA/Gl 231/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Referent stażysta Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. R. i A. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. z dnia [...] r. Nr [...], 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. (dalej PINB) postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...], nałożył na M. i A. R. karę w wysokości [...] zł. Postanowienie to zostało wydane w oparciu o przepisy art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59g ust. 1 i art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej Prawo budowlane) w związku z nielegalnym użytkowaniem budynku handlowo-usługowego usytuowanego na parceli nr [...] , położonej w R., przy ul. [...]. PINB nakazał jednocześnie małżonkom R. uiszczenie wymierzonej kary administracyjnej w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. W uzasadnieniu orzeczenia organ podał zaś, że realizacja budynku mieszkalno-handlowo-usługowego przy ul. S. w R. pierwotnie prowadzona była w oparciu o projekt budowlany i pozwolenie na budowę udzielone przez Prezydenta Miasta R. decyzją z dnia [...] roku. Decyzja ta była w latach następnych kilkakrotnie zmieniana z uwagi na zmiany projektu budowlanego, a także zmiany inwestorów. Pierwotnym inwestorem był J. S., a w 2008 roku obiekt ten w drodze licytacji nabył A. R.. Po utracie przez dotychczasowego inwestora tytułu prawnego do parceli nr [...] Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] roku zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. R. (małżonce A. R.) pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z wykończeniem budynku. Następnie z wniosku M. R. organ ten decyzją z dnia [...] roku uchylił swoją decyzję z dnia [...] roku oraz zmienił swoje wcześniejsze decyzje wydane na rzecz J. S.. Decyzją tą Prezydent Miasta R. zatwierdził jednocześnie projekt zamienny związany ze zmianą funkcji pomieszczeń budynku oraz wykończenia budynku przy ul. [...]. Kolejną decyzją z dnia [...] roku, nr [...], organ administracji architektoniczno-budowlanej przeniósł udzielone pozwolenie na rzecz A. R.. Wreszcie decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na wniosek A. R., Prezydent Miasta R. zatwierdził nowy projekt zamienny budowy przedmiotowego obiektu. Czynności kontrolne w sprawie przystąpienia do użytkowania części obiektu przy ul S. zostały wszczęte przez PINB na skutek zawiadomienia skierowanego do tego organu przez J. S. poprzedniego właściciela nieruchomości. W toku kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu [...] 2009 roku pracownicy organu I instancji ustalili, że III piętro budynku było użytkowane bez decyzji udzielającej stosownego pozwolenia. W szczególności inspektorzy stwierdzili, że na tym piętrze budynku znajdują się pomieszczenia "A". Pomieszczenia te użytkowane były na podstawie umowy najmu przez M. K., prowadzącą działalność gospodarczą obejmującą swoim zakresem praktykę lekarską specjalistyczną, fryzjerstwo i pozostałe zabiegi kosmetyczne. W trakcie kontroli inspektorzy PINB ustalili, że w poczekalni Centrum obecni byli klienci, a w jednym z gabinetów prowadzone były zabiegi, działała także rejestracja. M. K. oświadczyła, że od połowy [...] 2009 roku zaczęła wyposażać wynajęte pomieszczenia w meble biurowe, a także sprzęty medyczne i kosmetyczne. W tym czasie rozpoczęła także szkolenia personelu w zakresie obsługi sprzętu. Wyjaśniła, że osoby obecne w poczekalni uzgadniały w rejestracji termin zabiegów na miesiąc kwiecień. Usługi, które były wykonywane w budynku miały natomiast charakter promocyjny, pacjenci byli zaś członkami rodziny i znajomymi personelu. M. R. oświadczyła zaś, że z uwagi na przedłużające się formalności związane z dopuszczeniem budynku do użytkowania wyraziła zgodę na wyposażanie i przygotowanie pomieszczeń do pracy. Pracownicy Inspektoratu przesłuchali także w [...] 2009 roku kilku pracowników "A", którzy potwierdzili, że w pomieszczeniach kontrolowanego budynku odbywały się szkolenia, a na przełomie [...] i [...] 2009 roku wykonywane były zabiegi. Na podstawie tych ustaleń faktycznych PINB uznał, że w sprawie wystąpiła przesłanka do wymierzenia małżonkom R. kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego przewidzianej w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Wysokość tej kary organ ustalił w oparciu o przepis art. 59 f ust. 1 tej ustawy dziesięciokrotnie podwyższając stawkę tej opłaty. W zażaleniu na to postanowienie małżonkowie R. domagali się "jego zmiany i ponownego rozpoznania sprawy, bądź wydania postanowienia o uchyleniu postępowania". Żalący się podali, że w dniu [...] 2009 roku złożyli wniosek do organu I instancji o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu przy ul. S. w R.. We wniosku tym wskazali, że chodzi o użytkowanie III piętra budynku. W związku z wnioskiem organ w dniu [...] 2009 roku przeprowadził kontrolę budynku i decyzją z dnia [...] roku udzielił A. R. pozwolenia na użytkowanie obiektu. Dowodzi to ich zdaniem daleko idącej opieszałości organu, bowiem decyzja ta została wydana po blisko trzech miesiącach. W ocenie małżonków R. w sprawie winien w związku z tym znaleźć zastosowanie w sprawie art. 54 Prawa budowlanego, bowiem od zawiadomienia organu minęło 21 dni. Postanowienie o nałożeniu kary administracyjnej z tytułu nielegalnego użytkowania przedmiotowego obiektu organ wydał natomiast dopiero [...] 2009 roku. W postanowieniu tym nie określono także, w jakim okresie miało miejsce nielegalne użytkowanie obiektu. Żalący się stwierdzili również, że w czasie kontroli obiekt nie był użytkowany, a prowadzone były w nim jedynie prace przygotowawcze do rozpoczęcia działalności. Zarzucili, że postanowienie zostało także niewłaściwie zaadresowane, jak wynika z księgi wieczystej właścicielem budynku jest bowiem jedynie A. R.. Zdaniem żalących się PINB niewłaściwie naliczył wreszcie wysokość wymierzonej kary przez zastosowanie mnożnika 10, który nie został przewidziany w art. 59 f Prawa budowlanego. Wątpliwości ich budziło wreszcie zakwalifikowanie obiektu do kategorii XVII i zastosowanie w związku z tym współczynnika 15, podczas gdy wykonywana w obiekcie działalność dotyczy zdrowia i rehabilitacji, co nakazuje zaliczyć go do kategorii XV, dla której obowiązuje współczynnik 9. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym z upoważnienia Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej ŚWINB), utrzymane zostało w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że z zebranej przez PINB dokumentacji wynika niezbicie, iż III piętro budynku handlowo-usługowego przy ul. S. w R. było użytkowane bez pozwolenia jako zakład kosmetyczny. Po zakupie przez A. i M. R. będącego w budowie budynku stali się oni inwestorami i prowadzili roboty pozostałe do zakończenia budowy. Sprawa w tym zakresie została dokładnie wyjaśniona przez organ I instancji w oparciu o zeznania M.R. złożone w dniu [...] 2009 roku. ŚWINB wskazał następnie, że hipotezą art. 57 ust. 3 Prawa budowlanego objęty został inwestor, gdyż to na niego ustawodawca nałożył obowiązek zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy bądź uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Organ odwoławczy podkreślił także, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2007 roku, sygnatura akt P 19/06, uznał za zgodne z Konstytucją przepisy nakładające kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych. W ocenie ŚWINB postanowienie organu I instancji jest zatem całkowicie zgodne z prawem. W szczególności prawidłowo organ ten ustalił kategorię obiektu oraz zasadnie w oparciu o art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego podwyższył dziesięciokrotnie stawkę opłaty ustalonej w oparciu o art. 59f ust. 1 tej ustawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie ŚWINB wnieśli M. i A. R. (w komparacji skargi jako skarżący oznaczony został co prawda tylko A. R., jednak pod skargą złożone zostały podpisy obojga małżonków). Skarżący domagali się uchylenia postanowienia PINB z dnia 15 października 2009 roku, bądź jego uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: błędną wykładnię poprzez niezastosowanie w sprawie art. 55 Prawa budowlanego w zw. z art. 49 ust. 5 bądź 51 ust. 4 w zw. z art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz brak należytego wskazania adresata postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skoro w dniu 18 marca 2009 roku został zgłoszony wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie to w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 55 ust. 2 Prawa budowlanego (sic!), bowiem decyzja została wydana dopiero w połowie czerwca 2009 roku. Organ nie zdecydował się także zastosować art. 51 ust. 4 w zw. z art. 59 a ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem nie nakazał żadnych zmian w zakresie realizacji adaptacji budynku. Skarżący wskazali również, że zarzuty podniesione w zażaleniu nie zostały rozpatrzone przez organ odwoławczy. Zarzucili powołanie się przez PINB na wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 czerwca 2009 roku, II SA/Lu 253/09, który w dacie kontroli nie był jeszcze organowi znany i który został wydany już po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Podnieśli, że ŚWINB nie odniósł się w swoim postanowieniu do ewidentnych przypadków opieszałości PINB, które dotyczyły zarówno wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jak i postanowienia w przedmiocie nałożenia kary. Wyjaśnienia zdaniem skarżących - wymaga także kwestia kto winien być adresatem postanowienia, co sygnalizowali już w zażaleniu. W tej kwestii należało – w ich ocenie - sprawdzić stan prawny wynikający z księgi wieczystej, czego organ nie uczynił. Skarżący zarzucili także, że stawkę opłaty, o jakiej mowa w art. 59f Prawa budowlanego, organy winny ustalić w oparciu o rozporządzenie Ministra Budownictwa i Ministra Finansów, czego nie uczyniły. Wskazali wreszcie, że użytkowany obiekt został uznany jako mieszczący się w kategorii XVII, podczas, gdy w sprawie złożono liczne dokumenty wskazujące, że w istocie był to obiekt kategorii XI do którego stosuje się współczynnik 4,O. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Podał, że wszystkie podniesione w skardze kwestie wyjaśniono wyczerpująco w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. ŚWINB powtórzył także, że uznał za udowodnione nielegalne użytkowanie przedmiotowego budynku jako zakładu kosmetycznego, a nie poradni, czy przychodni zdrowia. Wyjaśnił, że w przypadku gdy w skład nieruchomości wchodzą części odpowiadające różnym kategoriom obiektów budowlanych wówczas karę, z uwagi na brzmienie art. 59f ust. 4 w zw. z art. 57 ust. 7 ustawy, stanowi suma kar obliczona dla różnych kategorii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek większość podniesionych w niej zarzutów nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie w aspekcie jego zgodności z prawem - jak nakazuje art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) - uznał jednak, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, na którym oparte zostało zaskarżone postanowienie, nakazuje wymierzenie przez właściwy organ kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w przypadkach stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 tej ustawy. Zauważyć jednocześnie należy, że skierowana do organów nadzoru budowlanego dyspozycja normy wynikającej z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego ma charakter związany, nie pozostawia bowiem uznaniu tych organów kwestii dotyczących wymierzenia kary administracyjnej czy ustalania jej wysokości. Zgromadzone przez PINB dowody, wbrew twierdzeniom skarżących, wskazują jednoznacznie, że III piętro budynku przy ul. [...] w R. było użytkowane przez najemcę przed uzyskaniem przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wprawdzie w ustawie Prawo budowlane ustawodawca nie zdefiniował, co należy rozumieć przez "użytkowanie obiektu budowlanego", to jednak w świetle art. 5 ust. 2 czy art. 71 i art. 71a tej ustawy przyjąć należy, że rozumienie tego pojęcia jest zbliżone do znacznie szerszego zakresowo cywilistycznego pojęcia "korzystania z rzeczy". W ślad za wyrokiem WSA w Gliwicach dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 350/07 [w:] LEX nr 347957 przyjdzie też stwierdzić, że instytucja użytkowania rozumiana jako obciążenie rzeczy prawem użytkowania nie jest tożsama z pojęciem użytkowania obiektu budowlanego, jakim posługuję się przepisy Prawa budowlanego. W szczególności przyjąć należy, że wyposażenie gabinetów w sprzęt służący do zabiegów, prowadzenie szkoleń personelu, umawianie pacjentów oraz prowadzenie zabiegów dla krewnych i znajomych personelu mieści się w pojęciu użytkowania, o jakim jest mowa w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Co się tyczy wysokości kary administracyjnej wymierzanej w przypadku stwierdzenia przez organ przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego przed zawiadomieniem o zakończeniu budowy, bądź przed uzyskaniem przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stosuje się na mocy art. 57 ust. 7 Prawa Budowlanego odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 tej ustawy, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. W świetle art. 59 g ust. 1 Prawa budowlanego karę, o której mowa w art. 59 f ust. 1 właściwy organ wymierza w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa. W świetle przytoczonych uregulowań bezzasadny jest zarzut błędnych ustaleń dotyczących przyjętych przez organy stawek opłaty. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia stawki opłaty służące do obliczenia omawianej kary administracyjnej, ustalone zostały w art. 59f ust. 2 ustawy. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2003 r. w sprawie stawek opłaty stanowiącej podstawę do obliczania kary wymierzanej w wyniku obowiązkowej kontroli ( Dz. U. Nr 120, poz. 1132), na które powołują się skarżący utraciło natomiast swoją moc prawną z dniem 31 maja 2004 roku, kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 93, poz. 888 ze zm.). Skarżącym przyjdzie też wyjaśnić, że przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego nie nakłada na organ obowiązku ustalenia okresu w jakim miało miejsce użytkowania obiektu czy jego części z naruszeniem art. 54 i 55. Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem, że podstawą wymierzenia kary administracyjnej z tego tytułu jest samo stwierdzenie przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego bądź jego części. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 54 Prawa budowlanego wskazać należy, że kwestia przystąpienia do użytkowania budynku stanowiącego przedmiot postępowania nie została uregulowana tym przepisem. Przedmiotowy obiekt mieści się bowiem w hipotezie normy wynikającej z art. 55 pkt 1 tej ustawy. Do użytkowania obiektów wymienionych w tym przepisie można zaś przystąpić wyłącznie w oparciu o decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie, a nie w oparciu o zgłoszenie, o jakim jest mowa w art. 54 ustawy. Sąd nie mógł odnieść się też merytorycznie do zarzutu naruszenia art. 55 ust. 2 Prawa budowlanego bowiem artykuł ten nie posiada ustępu 2. Przyjmując natomiast, że skarżący mieli na myśli art. 55 pkt 2 Prawa budowlanego wyjaśnić należy, że przepis ten nie miał zastosowania w kontrolowanym postępowaniu. W ocenie składu orzekającego organy obu instancji nie wyjaśniły jednak dostatecznie kwestii zaliczenia użytkowanej części obiektu do kategorii XVII, przez co naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia postanowienia PINB wynika, że ustalenia dotyczące tej kwestii oparł on jedynie na stwierdzeniach zawartych w projektach zamiennych zatwierdzonych decyzjami Prezydenta Miasta R. z dnia [...] roku (inwestorem był wówczas J. S.) oraz z dnia [...] 2009 roku (wydanej na wniosek A. R.). W projekcie zamiennym zatwierdzonym pierwszą z tych decyzji była mowa o przeznaczeniu III piętra budynku pod prywatny gabinet dermatologiczny oraz pomieszczenia salonu kosmetycznego. Natomiast zatwierdzony drugą decyzją projekt zamienny wprowadzał zmiany w sposobie użytkowania II piętra budynku i wynikało z niego, że piętro to będzie przeznaczone na gabinet zabiegowy oraz na salony kosmetyczne. Wskazać tutaj należy, że pierwsza z powołanych decyzji została jednak uchylona decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] roku, a druga została wydana już po przeprowadzonej kontroli. Organ II instancji odnosząc się do omawianej kwestii poprzestał zaś jedynie na niczym nie popartym stwierdzeniu, że zrealizowany obiekt należy zaliczyć do kategorii XVII. Tymczasem do przeprowadzenia precyzyjnych ustaleń i należytego umotywowania tej kwestii organ był zobowiązany przepisem art. 59 f ust. 4 Prawa budowlanego, pozwalającym na wyróżnienie w jednym obiekcie części odpowiadających różnym kategoriom obiektów. Za uzasadniony Sąd uznał także zarzut dotyczący wadliwego wskazania adresata postanowienia nakładającego karę administracyjną. Stwierdzić trzeba, że przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego nie wskazuje wprost podmiotu, na który winna zostać nałożona kara pieniężna w razie zaistnienia wskazanych w nim przesłanek. Nie można jednak mieć wątpliwości, że adresatem postanowienia, o jakim mowa w tym przepisie, jest inwestor, bowiem to na niego ustawodawca nałożył obowiązek zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy (art. 54 ustawy) bądź uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu (art. 55 ustawy). W ustawie Prawo budowlane nie zostało zdefiniowane jaki podmiot może być uznany za inwestora, bowiem ustawodawca poprzestał na wskazaniu w art. 17 pkt 1, że inwestor jest jednym z uczestników procesu budowlanego. Natomiast w art. 18 ust. 1 tej ustawy wymienione zostały obowiązki ciążące na inwestorze, w tym m.in. zapewnienie wykonania i odbioru robót budowlanych. W świetle tego ostatniego przepisu należy przyjąć, że osoba na rzecz której zostało udzielone pozwolenie na budowę jest inwestorem. Skarżącym przyjdzie wyjaśnić, że inwestor nie musi być właścicielem czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której jest, bądź ma być zrealizowany obiekt budowlany, wystarczy bowiem, że w postępowaniu przed organem administracji architektoniczno-budowlanej podmiot ten złożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego). Przez prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy zaś za art. 3 pkt 11 ustawy należy rozumieć tytuł prawny wynikający nie tylko z prawa własności czy użytkowania wieczystego, ale także zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. Z uwagi na mające miejsce w kontrolowanej sprawie przekształcenia podmiotowe udzielonych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę, organ winien ustalić kto był inwestorem w dacie oględzin terenu inwestycji, w toku których stwierdzone zostało użytkowanie części obiektu przed wydaniem decyzji zezwalającej na jego użytkowanie. Wadliwe było zatem bez wątpienia nałożenie przez PINB kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu przy ul. [...] w R. na M. i A. małżonków R., skoro w dniu kontroli obiektu ([...] 2009 roku) inwestorem była M.R.. Zauważyć także należy, że nakładając karę administracyjną na oboje małżonków organ winien określić czy uiszczenie nałożonej kary przez jednego z małżonków zwolni drugiego małżonka z tego obowiązku, a zatem czy jest to przypadek odpowiedzialności solidarnej. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zastosuje się do wskazań Sądu. W szczególności dokładnie rozważy i uzasadni zaliczenie użytkowanej w dacie kontroli części budynku do określonej kategorii obiektów budowlanych. Karę administracyjną w wysokości o ustalonej w trybie art. 59 f w zw. z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego organ ten nałoży zaś na podmiot, który w dniu [...] 2009 roku legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), Sąd uchylił postanowienia organów obu instancji. O niewykonalności zaskarżonego aktu do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. W wyroku nie rozstrzygano kwestii zwrotu kosztów postępowania bowiem skarżący nie złożyli stosownego wniosku o jakim jest mowa w art. 209 p.p.s.a.