II SA/Gl 235/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa A. G. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu, wniosek swój motywując trudną sytuacją materialną. Z treści wniosku wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz mężem oraz synem – L. G. Z dalszej części formularza można również wywnioskować, że wraz ze skarżącą zamieszkuje rodzina jej drugiego syna, tj. C. G. wraz z żoną. W skład majątku rodziny skarżącej wchodzi budynek mieszkalny o pow. 120 m2, w którym część mieszkalna stanowi 75 m2, nieruchomość rolna o pow. 1,45 ha oraz zabudowania gospodarcze. Jako źródło dochodu A. G. wskazała dochody z emerytur (swojej i małżonka) uzyskiwane w łącznej kwocie 4069 zł brutto miesięcznie. Wysokość stałych, miesięcznych wydatków strona określiła na kwotę 844 zł, w skład których wchodzą: opłaty za gaz, energię elektryczną, dostawy wody, zakup lekarstw. Strona podkreśliła, że wspomniane opłaty w połowie pokrywa rodzina jej syna (vide oświadczenie w rubryce nr 8 formularza). Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawczyni nadesłała szereg dokumentów obrazujących koszty bieżące utrzymania (rachunki za dostawy wody, energię elektryczną oraz gaz), decyzje podatkowe (ustalające wymiar podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości) a także zaświadczenie o wysokości zarobków jej synowej – G. G., która otrzymuje dochód ze stosunku pracy w wysokości 1037 zł neto miesięcznie. Oprócz tego skarżąca nadesłała kopię decyzji uznającej C. G. za osobę bezrobotną i przyznającej zasiłek w wysokości 913 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Mając na względzie informacje podane przez skarżącą nie można jednoznacznie stwierdzić, że sytuacja materialna jej rodziny jest wyjątkowo trudna, co uzasadniałoby uwzględnienie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że zarówno skarżąca jak i jej małżonek dysponują stałym źródłem dochodu w łącznej wysokości 3830 zł netto miesięcznie. Bieżące koszty utrzymania się, których wysokość wnioskodawczyni określiła na kwotę 844 zł miesięcznie strona ponosi jedynie w połowie, albowiem jak sama wskazała, pozostała część opłaca mieszkająca z nią rodzina jej syna C. G. W związku z tym, do dyspozycji skarżącej i jej małżonka pozostaje kwota około 3.400 zł. Nawet jeżeli pod uwagę weźmie się wiek A.G. oraz jej męża, który uzasadnia wyższe od przeciętnych koszty utrzymania – spowodowane zakupem niezbędnych lekarstw, to jednak do jej dyspozycji pozostaje nadal kwota, która pozwala na poniesienie wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, a więc polegające na całkowitym zwolnieniu od kosztów sadowych oraz na ustanowieniu fachowego pełnomocnika z urzędu jest bowiem instytucją przewidzianą dla osób znajdujących się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej. Z uzyskanych informacji nie wynika, aby położenie strony było szczególnie trudne, co oznacza, że złożony wniosek nie mógł być uwzględniony. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.