II SA/Gl 235/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia adresu na skutek wniosku pełnomocnika procesowego skarżącego – adwokata T.I. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu postanawia: przyznać pełnomocnikowi skarżącego – adwokatowi T.I. wynagrodzenie za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji w kwocie 590,4 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych, czterdzieści groszy), w tym podatek VAT w kwocie 110,4 zł; Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wskazać trzeba, że przepis § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) stanowi, że wysokość stawki minimalnej "w innej sprawie" wynosi 480 zł. ustanowiony postanowieniem referendarza sądowego z dnia 20 maja 2016 r. pełnomocnik strony, w piśmie z dnia 24 czerwca 2016 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi, wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu i oświadczając, że nie zostały one pokryte w całości ani też w części. Z tego też tytułu, mając na względzie przedmiot skargi (rozbiórkę obiektu budowlanego) pełnomocnikowi strony należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej wysokości. Nie znaleziono natomiast podstaw do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za koszty poniesione w związku z korespondencją skierowaną do strony (4,20 zł). Zauważyć bowiem trzeba, że wyznaczenie pełnomocnika z urzędu nawiązuje stosunek pomiędzy nim a stroną, co wymaga nawiązania kontaktu. Forma i zakres owego kontaktu zależą wówczas wyłącznie od pełnomocnika i strony, a Sąd nie jest władny wskazywać, w jakiej formie powinno się to odbywać (telefonicznie, listownie, osobiście, via Internet). Z tego płynie wniosek, że wybór określonej formy komunikacji nie może uzasadniać ponoszenia ze środków publicznych dodatkowych wydatków z tym związanych. Wynagrodzenie pełnomocnika obejmuje swoim zakresem również koszty kontaktu ze stroną, o ile rzecz jasna nie są one wyższe od przeciętnych, co mogłoby być uzasadnione szczególnymi okolicznościami. Trudno więc uzasadnić stanowisko, zgodnie z którym to Skarb Państwa powinien ponosić koszty realizacji przez pełnomocnika ustawowego obowiązku, za który uzyskuje on wskazane przepisami wynagrodzenie. Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie ustanowionemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi kosztów udzielonej pomocy prawnej, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w związku z art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.