II SA/Gl 236/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. "B" sp. z o.o. z siedzibą przy [...], [...] W. pismem z dnia [...] r. wystąpiła do Prezydenta Miasta D. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia "Montaż stacji bazowej telefonii komórkowej [...] D. zgodnie z projektem budowlanym", które miało zostać zrealizowane w D., ul. [...], dz. nr ewid. gr.: 1, 2, k.m. [...], obręb [...] D. Dnia [...] r. organ wezwał wnioskodawcę na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, o dołączenie do wniosku brakujących dokumentów i uzupełnienie projektu budowlanego. Wnioskodawca został wezwany m.in. o uzupełnienie projektu budowlanego o ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, o informację o obszarze oddziaływania obiektu, a także o dodatkowe rysunki, pozwalające jednoznacznie określić zasięg oddziaływania obiektu względem granic nieruchomości, określenie obszaru ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego. Wniosek został uzupełniony [...] r., jednakże inwestor wskazał, że w jego ocenie przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być wymagana. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta D. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji. W uzasadnieniu stwierdził, że z przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że w osiach głównych promieniowania anten sektorowych (przedstawionych dla maksymalnego kąta pochylenia poszczególnych anten): "(...) miejsca dostępne dla ludności znajdują się w obszarach odpowiednio do mocy anten wskazanych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 71)". Zatem realizacja przedsięwzięcia powinna zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto organ I instancji stwierdził, że maszt stacji bazowej będzie miał wysokość 23,5 m (licząc od poziomu terenu), co jest niezgodne z zapisem § 10 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów w rejonie ul. [...] oraz terenów przemysłowych w rejonie ulic : [...] i [...] - zatwierdzonego Uchwałą nr [...] z dnia [...]r. Zgodnie bowiem z zapisem § 10 ust. 3 planu miejscowego - na terenie oznaczonym symbolem 2PU1, na którym jest zlokalizowana planowana inwestycja, ustala się wysokość obiektów budowlanych do 22 m. Organ zauważył, że sam maszt ma wysokość od podstawy do szczytu wynoszącą 17,20m i gdyby potraktować maszt jako samodzielny obiekt budowlany posadowiony na gruncie, spełniałby parametr wysokości, zgodnie z powołanym wyżej zapisem § 10 ust. 3 planu miejscowego. Jednakże projektowany maszt ma być posadowiony na istniejącym budynku, z którym jest powiązany konstrukcyjnie, dlatego łączna wysokość tego budynku (mierzona od poziomu terenu) i masztu wynosi 23,5m, w związku z czym przekracza dopuszczalną wysokość obiektów budowlanych na tym terenie. Odwołanie od tej decyzji złożyła "B" sp. z o.o. która zaskarżyła jednocześnie postanowienie Prezydenta Miasta D. z dnia [...]r. dotyczące obowiązku uzupełnienia przez inwestora materiału dowodowego. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie m.in. przepisów art. 6, 7, 8, 77 KPA, a także rażące naruszenie przepisów art. 8 i 107 § 3 KPA oraz naruszenie przepisów art. 124 ustawy Prawo ochrony środowiska i art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W związku z tym odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Śląski utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Wskazał, iż przesądzającą w sprawie okolicznością jest sprzeczność zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej kolejności, dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego organ odwoławczy zauważył, że planowana inwestycja jest zlokalizowana na terenie określonym w planie miejscowym jako 2PU1 - teren zabudowy produkcyjno-usługowej o podstawowym przeznaczeniu: usługi publiczne i komercyjne, obiekty produkcyjne, składy i magazyny. Inwestycja może być zakwalifikowana jako usługa publiczna, gdyż zgodnie z art. 6 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami, (Dz. U. z 2017r. poz. 1509), celami publicznymi w rozumieniu ustawy są również inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach. W ocenie organu odrębną ustawą którą można wziąć pod uwagę w rozpatrywanej sprawie, jest ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U z 2016r. poz. 1537). Zgodnie z art. 43 ust. 1 tej ustawy - jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Organ odwoławczy zwrócił jednak uwagę na zapis szczegółowy planu miejscowego, który ustala wysokość obiektów budowlanych na terenie inwestycyjnym. Zgodnie bowiem z zapisem § 10 ust. 3 pkt 3 : na terenie 2PU1 ustala się wysokość obiektów budowlanych - do 22 m, a przykładowo na terenach 1PU1 i 19PU1 - do 60 m. Oznacza to, że teren inwestycyjny - 2PU1 objęty jest wymogiem lokalizowania obiektów budowlanych o wysokości mniejszej, niż na terenach 1PU1 i 19PU1. Zdaniem organu odwoławczego świadczy to o przemyślanym i w pełni świadomym wskazaniu tyko tych właśnie obszarów (1PU1 i 19PU1), jako miejsc lokalizacji obiektów budowlanych o wysokości większej niż 22 m. W związku z powyższym, projektowany obiekt budowlany o wysokości 23,5m (od poziomu terenu) przekracza dopuszczalną na tym terenie wysokość - tj. 22m, co jest jednoznaczne z niezgodnością planowanej inwestycji z powołanym wyżej zapisem planu miejscowego. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. [...] [...] W. Wykazując swój interes prawny wskazała, że "B" sp. z o.o. z siedzibą w W., [...], [...] W. - spółka będąca adresatem skarżonej decyzji została podzielona przez przeniesienie części majątku stanowiącej zorganizowaną część przedsiębiorstwa na "A" sp. z .o.o., w trybie art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h., ze skutkiem określonym w art. 531 k.s.h. Podział został przeprowadzony na podstawie uchwały nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników "B" Sp. z o.o. z dnia [...] roku, zaprotokołowanej przez notariusza na zasadach określonych w planie podziału z dnia [...] roku (https:// [...]). Do umów najmu i dzierżawy nieruchomości na potrzeby obiektów nadawczych oraz urządzeń nadawczo- odbiorczych podlegających wydzieleniu do spółki przejmującej, należy m.in. umowa najmu stacji bazowej zawarta dnia [...] roku pomiędzy "B" Sp, z o.o., a Przedsiębiorstwem "C" S. S. i Z. S. (czyli nieruchomości, na której ma zostać zrealizowana inwestycja). Skarżąca domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzuciła organowi II instancji: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: § 10 ust. 3 pkt 3) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Uchwały rr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów w rejonie ul. [...] oraz terenów przemysłowych w rejonie ulic: [...] i [...] w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że w relacji do postanowień m.p.z.p. wysokość planowanej inwestycji w postaci montażu urządzeń na dachu istniejącego budynku należy mierzyć z uwzględnieniem wysokości budynku, tj. od poziomu terenu; które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, 2. wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności przepisów: a) art. 107 § 1 pkt 3 ) w związku z art. 30 § 4 oraz art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 529 § 1 pkt. 4 oraz 531 § 1 k.s.h., poprzez błędne wskazanie adresata skarżonej decyzji poprzez jej skierowanie do podmiotu niebędącego stroną postępowania oraz zaniechanie skierowania decyzji do strony postępowania, a także poprzez naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego w postaci zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, jako że organ II instancji nie ustalił zakresu stron postępowania według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w czasie orzekania przez Wojewodę Śląskiego, b) art. 107 § 3 k.p.a., a to z uwagi na brzmienie art. 124 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska § 1 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, a także załącznika nr 1 do Rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2007 roku w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia okresowych badań poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, a także punktów 1., 2. i 3. podpunkt 1) załącznika nr 1 do Rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia badań, poprzez brak rozpatrzenia przez organ II Instancji w uzasadnieniu skarżonej Decyzji stanowiska Inwestora zaprezentowanego w odwołaniu z dnia [...] roku, c) art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na brzmienie art. 124 ust. 2 p.o.ś., poprzez brak rozpatrzenia przez organ II instancji stanowiska inwestora, d) art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na brzmienie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez brak rozpatrzenia przez organ II instancji stanowiska Inwestora zaprezentowanego w odwołaniu, zgodnie z którym planowana przez Skarżącego inwestycja nie jest inwestycją zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływującą na środowisko, a przez to nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, oraz, że oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, czy też przestrzeń nad nieruchomościami sąsiednimi, nie powoduje, że jej realizacja powinna być przedmiotem postępowania w trybie przewidzianym w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku, e) art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na treść art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowalne oraz art. 77 § 2 k.p.a., poprzez brak rozpatrzenia stanowiska Inwestora, zaprezentowanego w Odwołaniu, zgodnie z którym brak było podstaw żądania uzupełnienia dokumentacji w sposób wskazany w postanowieniu z dnia [...] roku nakładającym na Inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji o złożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji oraz zmodyfikowania projektu budowlanego, a także zgodnie z którym zebrana dokumentacja nie wykazuje braków a Inwestor wyjaśnił organom wszelkie wątpliwości w pisemnych wystąpieniach w toku postępowania; - które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziły Wojewodę Śląskiego do naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Na początku należy odnieść się do zarzutu zawartego w pkt 2 lit a skargi dotyczącego skierowania decyzji do niewłaściwego podmiotu. Sąd zwraca uwagę, że z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wystąpiła "B" sp. z o.o. Adresatem decyzji organu I instancji był ten właśnie podmiot, który następnie zainicjował postępowanie odwoławcze. Przed wydaniem decyzji przez organ II instancji doszło do wydzielenia nowego podmiotu – spółki "A", która ma realizować zadania w zakresie infrastruktury teletechnicznej. Ale, jak oświadczył pełnomocnik skarżącej w trakcie rozprawy, spółka "B" nadal istnieje. Nie można tu więc twierdzić, iż decyzja została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w toczącym się postępowaniu. To właśnie "B" sp. z o.o. wniosła o wydanie decyzji administracyjnej i rozstrzygnięcie organu do niej zostało skierowane. Niezależnie od tego, w ocenie sądu, nieporozumieniem jest domaganie się przez skarżącą by organ administracji śledził dokumentację podziałową "B" sp. z o.o. aby sprawdzać, czy aby na pewno dalej zajmuje się ona budową infrastruktury telekomunikacyjnej. Sama skarżąca organu odwoławczego o powyższych okolicznościach nie powiadomiła. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202) "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza[...] zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko". Jak napisał w uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda Śląski, przesłanką odmowy udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego przedsięwzięcia jest sprzeczność zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powoduje ona, iż bezprzedmiotowe jest badanie pozostałych okoliczności sprawy. W ocenie Sądu poczyniona przez organ odwoławczy argumentacja jest spójna, logiczna i przede wszystkim zgodna z prawem. Plan miejscowy obowiązujący na terenie planowanej inwestycji wyraźnie określa wysokość obiektów, które mogą tam być realizowane na 22 m. Planowana inwestycja polega, na wybudowaniu masztu o wysokości 17,2 m na istniejącym obiekcie budowlanym. Wysokość tego ostatniego wynosi zaś ponad 6 m. Zasadnie, w ocenie Sądu organy administracji architektoniczno-budowlanej uznały, iż wysokości tych dwóch obiektów (budynku i masztu) należy zsumować i dopiero wówczas dokonać oceny zgodności z planem miejscowym. I właśnie to ostatnie ustalenie uznał wojewoda za przesłankę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Za niezasadne Sąd uznaje powołanie się przez skarżącą na treść § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Przepis ten odnosi się bowiem do budynków. Analizowany plan miejscowy reguluje zaś wysokość obiektów budowlanych. Zbudowana zaś na istniejącym budynku konstrukcja masztu za budynek uznana być nie może. W konsekwencji bezprzedmiotowe w ocenie Sądu jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Okoliczność, czy w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma znaczenia w sytuacji, gdy inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Takie też stanowisko zajął Wojewoda Śląski. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.