II SA/Gl 237/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008r. sprawy ze skargi J.H. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...). nr (...) w przedmiocie odmowy zameldowania oddala skargę. W piśmie z dnia [...] r. J. H. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w B. o zameldowanie go w lokalu w B. przy ul. [...] podając, że mieszka tam, lokal ten stanowi jego centrum życiowe i posiada w nim swoje rzeczy osobiste, jakkolwiek na skutek interwencji właścicielki lokalu jest z niego bez żadnego powodu "wyrzucany" przez Policję. Wezwany do uzupełnienia wniosku złożył wypełniony druk zgłoszenia pobytu stałego bez potwierdzenia tego pobytu przez właścicielkę lokalu - jego matkę U. G., która sprzeciwiła się wnioskowi. Po rozpatrzeniu sprawy wydaną z upoważnienia Prezydenta B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] orzeczono o odmowie zameldowania J. H. na pobyt stały pod adresem B. ul. [...]. Jako podstawę prawną decyzji wskazał organ orzekający art. 5 i 6 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm. zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności) oraz art. 104 kpa. W uzasadnieniu omówiono przeprowadzone w sprawie dowody w oparciu o które organ orzekający ustalił, że J. H. nie mieszka w objętym wnioskiem mieszkaniu od około 3 lat. Nie stanowi ono jego centrum życiowego, przebywa tam sporadycznie przychodząc w odwiedziny. Jego pobyt w tym mieszkaniu nie ma zatem charakteru trwałego. Wcześniej mieszkał w tym mieszkaniu po opuszczeniu szpitala. Stan taki organ ustalił w oparciu o zeznania uczestniczki U. G., zeznań świadków J. B., I. M., G. K. i A. K. oraz na podstawie wyniku kontroli meldunkowej przeprowadzonej przez Policję. Organ nie dał wiary odmiennym w tym względzie zeznaniom świadka D. G. Uznał je za pozostające w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i mało wiarygodne w sytuacji gdy świadek ten mieszka w dalszej odległości i z tego też względu nie może być w pełni zorientowana w aktualnej sytuacji w objętym postępowaniem lokalu. W odwołaniu J. H. zarzucił, że U. G. wynajmuje lokale bez zameldowania zamieszkałych w nich osób. Czyni to celowo. Podał, że [...] r. był zmuszony zabrać swoje rzeczy osobiste z objętego postępowaniem lokalu gdyż obawiał się, że zostaną wyrzucone na ulicę. Podniósł, że brak zameldowania utrudni mu korzystanie z usług służby zdrowia w placówkach w B. w których się aktualnie leczy. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 47 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia opisał szczegółowo treść przeprowadzonych w sprawie dowodów podzielając ustalenia poczynione na ich podstawie przez organ I instancji. W konsekwencji przyjął, że J. H. nie mieszka w lokalu w którym chce być zameldowany, nie koncentruje w nim swych spraw życiowych, a przebywa tam jedynie okazjonalnie. Zdaniem Wojewody o zamieszkiwaniu świadczą okoliczności faktyczne a nie sam zamiar przebywania pod danym adresem. Zameldowanie ma bowiem potwierdzać jedynie istniejący rzeczywiście stan faktyczny. Oznacza to, że osoba powinna najpierw zamieszkać w danym lokalu a dopiero później się w nim zameldować. Zamieszkiwaniem jest przy tym taki stan faktyczny, w którym dana osoba przebywa w danym lokalu z zamiarem pobytu stałego, ma w nim zgromadzone swoje rzeczy osobiste i przedmioty majątkowe, stołuje się w nim, nocuje i prowadzi gospodarstwo domowe. Lokal taki stanowi zatem centrum jej spraw życiowych, a nie jest tylko miejscem zameldowania, przechowania niektórych rzeczy i sporadycznych odwiedzin. W konsekwencji uznał organ odwoławczy, że w sprawie nie została spełniona przesłanka zameldowania określona w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. W skardze do sądu administracyjnego J. H. wniósł o dopuszczenie dowodu z wykazu interwencji Policji w objętym postępowaniem lokalu w latach [...]. Podniósł też, że w sprawie sądowej przed Sądem Rejonowym w B. U. G. przyznała, że mieszka on u niej w tym lokalu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda[...] wniósł o jej oddalenie prezentując stanowisko przedstawione wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaakcentował, iż jednoznacznie zostało ustalone, że skarżący nie zamieszkuje przy ul. [...] w B. Okoliczność tę potwierdzają zdaniem organu zeznania świadków, wyniki kontroli meldunkowej oraz oświadczenia samego zainteresowanego. Na rozprawie sądowej w dniu 17 września 2008 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu podniósł, iż fakt pozbawienia skarżącego możliwości pobytu w spornym lokalu nie uniemożliwia przyjęcia, że w lokalu tym on przebywa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa a tylko pod tym względem podlega ona kontroli sądowej zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.). W świetle bogatego orzecznictwa sądów, w tym powołanego w zaskarżonej decyzji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01, nie może ulegać wątpliwości, że zameldowanie pod oznaczonym adresem ma wyłącznie charakter ewidencyjny, służący gromadzeniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, czyli rejestracji stanu faktycznego. Zameldowanie na pobyt stały ma zatem potwierdzać, że dana osoba pod konkretnym adresem faktycznie zamieszkuje z zamiarem pobytu stałego. Wynika to z treści art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 2a, ust. 2b i art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. W konsekwencji co do zasady zameldowanie następuje w formie czynności materialno-technicznej. Zasadnie przyjęły zatem organy obu instancji, że konieczną przesłanką zameldowania na pobyt stały jest wykazanie, że pod adresem pod którym chce być zameldowana dana osoba faktycznie z zamiarem takiego pobytu zamieszkuje. Zasadne jest też stanowisko organów orzekających co do tego jakie okoliczności faktyczne wskazują na zamieszkiwanie pod danym adresem. Rozstrzygnięcie sprawy i skargi sprowadza się w konsekwencji do ustalenia czy w dacie orzekania w postępowaniu administracyjnym skarżący faktycznie zamieszkiwał w lokalu w którym zameldowania żądał. Bez znaczenia w sprawie o zameldowanie jest bowiem okoliczność, dlaczego ewentualnie dana osoba w konkretnym lokalu nie mieszka (w odróżnieniu od postępowania w sprawie o wymeldowanie), którą to okoliczność akcentuje strona skarżąca. Nie jest też wystarczającą przesłanką dla zameldowania sam zamiar zamieszkania pod danym adresem. Wobec powyższego również zdaniem Sądu w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w w/w przepisach ustawy o ewidencji ludności, pozwalające na zameldowanie skarżącego. W oparciu o należycie przeprowadzone oraz ocenione zgodnie z treścią art. 80 kpa dowody, zasadnie ustaliły bowiem organy obu instancji, że skarżący nie mieszka pod adresem pod którym chce być zameldowany. Dowody te zostały w decyzjach organów obu instancji wskazane oraz w sposób logiczny i całościowy ocenione. Prawidłowości tego ustalenia oraz oceny dowodów skarżący zdaniem Sądu nie podważył. Również działając z urzędu Sąd nie znalazł podstaw do zanegowania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym. Podkreślenia wymaga przy tym, że ustalenia te zostały potwierdzone również przez skarżącego, który do protokołu, udostępnienia akt (karta 85 akt administracyjnych) oświadczył, że musiał "opuścić" mieszkanie ponieważ matka zachowywała się agresywnie. Jak już wyżej podniesiono w sprawie o zameldowanie nie ma też znaczenia dlaczego dana osoba pod podanym adresem nie mieszka. Nie mógł też mieć zatem istotnego znaczenia wniosek skarżącego o zwrócenie się do organów Policji o informację co do interwencji Policji w mieszkaniu w którym chce być on zameldowany. Skoro brak jest podstaw do zanegowania ustaleń organów obu instancji co do faktu niezamieszkiwania skarżącego w mieszkaniu przy ul. [...] w B. to nie ma też w konsekwencji podstaw do zanegowania legalności zaskarżonej decyzji. Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).