II SA/Gl 237/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na drukach urzędowych formularzy PPF skarżący wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Z ich treści wynika, że E. M. zamieszkuje wraz z synem – J. M. (M.) w budynku mieszkalnym o pow. [...] m2. Źródłem jej utrzymania się jest świadczenie emerytalne uzyskiwane w kwocie [...] zł brutto miesięcznie. J. M. uzyskuje natomiast zasiłek dla bezrobotnych w kwocie [...] zł. Skarżąca podkreśliła, że ze względu na złą sytuację materialną oraz zły stan zdrowia nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek opłat, zaś ze względu na wiek nie może samodzielnie występować w procesie. J.M. również wskazał, że znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej, uniemożliwiającej poniesienie jakichkolwiek wydatków. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaistniały okoliczności wskazane w przywołanym przepisie, co mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia wniosku. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że dochód w łącznej wysokości 3160 zł brutto miesięcznie na dwie osoby nie może być uznany za niski lub taki, który pozwala na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb egzystencjalnych. Skarżący nie powołali przy tym jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby, iż ponoszą oni wyższe od przeciętnych wydatki. Cytowany wyżej przepis art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje ewentualne przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wówczas, gdy wnioskodawca nawet przy najdalej idących wysiłkach nie będzie w stanie zgromadzić środków na ten cel. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnili, że nie będzie ich stać na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając zaś na względzie wysokość ich łącznego dochodu, nie można przyjąć, że ich sytuacja materialna jest szczególnie ciężka. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.