II SA/Gl 237/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi E.T. i H.T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r. nr [...]; 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku pisma M. G. z dnia [...] r. skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. wnioskującego o przeprowadzenie kontroli legalności obiektów na działce nr "1", organ ten przeprowadził niezbędne postępowanie wyjaśniające, a następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...]r., działając na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz. 229 ze zm.). nałożył na E. i H. T. obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowalnych polegających na budowie ogrodzenia zlokalizowanego na działce nr "1" wzdłuż drogi gminnej ulica [...] w B. o długości ok. 5,20m i wysokości ok. 2,75m. Po jego przedłożeniu decyzją nr [...]r., na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie w sprawie budowy ogrodzenia na działce nr "1" przy ulicy [...] w B. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w trakcie postępowania ustalono wybudowanie tego ogrodzenia w [...] r., a w związku z tym do jego legalizacji miało zastosowanie Prawo budowlane z 1974 r., w myśl treści art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wobec przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane organ stwierdził, iż we wszczętym postępowaniu brak jest podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 40 i art. 42 tej ustawy, co oznacza, że postępowanie jako bezprzedmiotowe należy umorzyć. Organ wyjaśnił, iż decyzja o umorzeniu postępowania będzie miała w tej sytuacji materialno- prawny skutek legalizujący samowolę budowlaną. W wyniku rozpatrzenia odwołania M. G., D. G., M. G.- P. oraz B. G. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że niezależnie od daty powstania niniejszego obiektu, nie zachodzi w sprawie przypadek, w którym postępowanie należałoby prowadzić w trybie art. 48 ustawy z 1994 r., a tym bardziej w trybie przewidzianym w ustawie z 1974 r. Stąd w ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie podjęte przez organ pierwszej instancji jest całkowicie bezzasadne, gdyż w sprawie nie ma miejsca bezprzedmiotowość postępowania. Zdaniem organu odwoławczego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do naruszenia procedury administracyjnej skutkującej niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy, co miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący sprawy, nie poczynił niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrany materiał nie jest w ocenie organu odwoławczego, pełny i kompletny, co z uwagi na naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, obliguje organ drugiej instancji do rozstrzygnięcia jak w sentencji. W trakcie ponownego postępowania Powiatowy Inspektor Budowlanego w C. uzupełnił materiał dowodowy , a następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...]r., na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nałożył na E. i H. T. obowiązek przedłożenia dokumentów m.in. oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektu działki sporządzonej na aktualnej mapie zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wraz z opisem technicznym oraz zaświadczenia Wójta Gminy B. o zgodności budowy ogrodzenia z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż w wyniku ponownego postępowania ustalono, iż ogrodzenie wzniesione zostało od strony miejsca publicznego, jakim jest droga asfaltowa w granicach m.in. działki nr "2". W miejscowym planie droga ta jest oznaczona jako droga gminna – KD nr [...]. Wprawdzie ustawa nie definiuje "miejsca publicznego", ale organ odwołał się w tym zakresie do orzecznictwa sądów administracyjnych. Następnie stwierdził, iż w związku z powyższym budowa takiego ogrodzenia podlegała zgłoszeniu w stosownym organie w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Skoro inwestorzy takiego zgłoszenia nie dokonali, w związku z tym konieczne jest przeprowadzenie postępowania w trybie art. 49b Prawa budowlanego. Nałożenie na inwestorów wymienionych w postanowieniu obowiązków jest zasadne, a samo wydanie postanowienia jest działaniem zmierzającym do jego legalizacji. W związku z faktem, iż inwestorzy nie wykonali nałożonych na nich obowiązków, M. G., D. G., M. G.- P. oraz B. G. wniosły o wydanie przez organ decyzji w trybie art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego. Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Budowlanego w C., działając na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał inwestorom E. i H. T. rozbiórkę ogrodzenia zlokalizowanego na działkach nr "1" i nr "3" położonych przy ulicy [...] w B. W uzasadnieniu po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania organ stwierdził, iż wobec bezspornego ustalenia, że przedmiotowe ogrodzenie wykonane zostało bez wymaganego zgłoszenia, niezbędne było przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 49b Prawa budowlanego. Pomimo wydania postanowienia, którego celem było doprowadzenie do legalizacji wykonanych robót budowlanych, inwestorzy w wyznaczonym czasie nie przedstawili określonych dokumentów umożliwiających legalizację , nie poczynili żadnych kroków ani starań w celu legalizacji przedmiotowej samowoli. Mając powyższe na uwadze niezbędne było wydanie w sprawie decyzji o rozbiórce ogrodzenia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. i H. T., wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Podnieśli, iż nie zgadzają się z twierdzeniem organu, iż przedmiotowe ogrodzenie położone jest od strony drogi publicznej, gdyż asfaltowa droga w graniach działki nr "2" nie jest drogą gminną. Droga KD nr [...] w katastrze gminnym figuruje jako droga dojazdowa. Dodali nadto, że są współwłaścicielami tej drogi dojazdowej, co uzasadnia zastanowienie się nad jej charakterem. Z kolei przyjęcie, że ogrodzenie nie jest położone od strony drogi publicznej (miejsca publicznego), przesądza o bezprzedmiotowości postępowania, gdyż na budowę ogrodzenia nie było wymagane zgłoszenie. Podkreślili też, że dostosowali przedmiotowe ogrodzenie do wymaganej wysokości. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał stanowisko w zakresie zastosowanego w niniejszej sprawie trybu legalizacyjnego, tj. trybu określonego w art. 49b ustawy Prawo budowlane. W jego ocenie poza sporem pozostaje kwestia uznania, iż mamy do czynienia z obiektem znajdującym się w miejscu publicznym, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Procedura wskazana w cytowanym powyżej art. 49b ust. 2 ustawy przewiduje, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 (czyli bez wymaganego zgłoszenia) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu, a w szczególności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno- budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (gdy nie są zakończone) oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. W przypadku niespełnienia nałożonego obowiązku stosuje się ust. 1 tego przepisu, a mianowicie właściwy organ nadzoru budowlanego orzeka rozbiórkę obiektu lub jego części. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją, kiedy pomimo nałożenia postanowieniem nr [...]r. z dnia [...]r. na inwestorów określonych obowiązków, nie zostały one wypełnione. Podkreślając, iż legalizacja samowoli jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem inwestora, organ wyjaśnił, że ma on obowiązku prowadzenia postępowania legalizacyjnego wbrew woli strony. Nie ma też możliwości legalizacji robót budowlanych, w sytuacji gdy inwestor nie wykonuje obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej. Niespełnienie nałożonych obowiązków, jak w niniejszej sprawie, skutkuje obligatoryjnym obowiązkiem rozbiórki obiektu budowlanego. Oznacza to, że w procedurze tej nie ma miejsca na uznanie administracyjne. Dodał też organ, że przeszkodę, która uniemożliwia zalegalizowanie spornego ogrodzenia, stanowi także brak zgody pozostałych współwłaścicieli na takie działanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli H. i E. T., wnosząc o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., ewentualnie umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania. Nie zgadzając się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez orzekające w sprawie organy wskazali, iż w rzeczywistości sprawa dotyczy bramy wjazdowej, która postawiona została w [...] r. czyli w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974 r., kiedy taka budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę a nie zawiadomienia (zgłoszenia). W związku z tym w sprawie winien mieć zastosowanie art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Dodali, że sprawa dotyczy nie ogrodzenia a bramy wjazdowej, o dozwolonej przepisami wysokości (tj. 215cm.), podczas gdy zgłoszeniu (zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.) podlega budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń powyżej 2.20m. W ocenie skarżących przedmiotowa brama nie znajduje się w takim miejscu i jak wynika z opinii Inspektora ds. dróg i mostów Urzędu Gminy B. "ogrodzenie w żadnym punkcie nie przylega do drogi gminnej". Zdaniem organu brama ta został wzniesiona od strony miejsca publicznego, jakim jest droga asfaltowa zlokalizowana w granicach działki nr "2". Droga ta nie została jednak naniesiona na mapę, w związku z czym, zdaniem skarżących, nie można jej uznać za drogę publiczną. Podkreślili, że w myśl art. 1 ustawy o drogach publicznych drogą publiczną jest droga zaliczona do jednej z kategorii dróg, z której korzystać może każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, a art. 8 tej ustawy stanowi, że drogi nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą , place przez dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami są drogami wewnętrznymi. Dlatego też asfaltową drogę na działce nr "2" bezsprzecznie winno się traktować jako drogę wewnętrzną. Odnosząc się do pojęcia "innych miejsc publicznych" zwrócili uwagę, że brak jest jego definicji, przy czym, w ich ocenie, nie można tego pojęcia traktować zbyt szeroko. Podkreślili także fakt, że przedmiotowa brama powstała w [...] r. i przez szereg lat nie była dla nikogo przeszkodą, a uczestniczki postępowania zmieniły zdanie po [...] latach i dopiero teraz ją kwestionują. Zwracając uwagę, że nakaz rozbiórki jest najsurowszą i najdalej idącą sankcją likwidacji skutków samowoli budowlanej dodali, że tym bardziej sprawa winna być szczegółowa wyjaśniona zgodnie z treścią art. 7, art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ich ocenie organy nie doprowadziły do szczególnie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, iż zarzuty przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a wydana decyzja jest prawidłowa i powinna pozostać w obrocie prawnym. Podtrzymał w całej rozciągłości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. skarżący podtrzymali skargę i zawarte w niej argumenty i wnioski. Podali, że wobec wstrzymania wykonania decyzji nie doszło do rozbiórki spornej bramy. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo. Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Orzekające w sprawie organy nie przeprowadziły w sposób dokładny i wyczerpujący postępowania i chociaż zgromadziły w sprawie materiał dowodowy, nie dokonały jego prawidłowej oceny, doprowadzając do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i zastosowania błędnego trybu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nie sposób bowiem zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że niezależnie od daty powstania przedmiotowego obiektu zastosowanie w sprawie będą miały zawsze przepisy art. 49b ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Udowodniony bowiem w sprawie został fakt, iż skarżący przedmiotowe ogrodzenie – dwa słupy drewniane na betonowym fundamencie - wybudowali w roku [...], czyli podczas obowiązywania ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Zatem legalność wykonanych prac budowalnych należy ocenić według obowiązujących wówczas przepisów. W myśl przywołanej powyżej ustawy – art. 28 ust. 1 – zasadą było, iż roboty budowlane można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Przy czym zakres, warunki i tryb uzyskiwania pozwoleń na budowę oraz rodzaje robót budowlanych zwolnionych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę uregulowane zostało, na mocy ust. 4 tego przepisu, w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. Zgodnie z § 19 rozporządzenia z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno- budowlanego na wykonanie stałych ogrodzeń od strony dróg (ulic) i placów publicznych oraz innych miejsc publicznych niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie, jak przyznali skarżący i co nie podlega sporowi, wykonanie prac przy budowie ogrodzenia nastąpiło bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę. Ustalono także, a w tym zakresie należy podzielić ustalenia organu pierwszej instancji, że przedmiotowe ogrodzenie wykonane zostało od strony miejsca publicznego, tj. istniejącej drogi asfaltowej w granicach m.in. działki nr "2". W miejscowym planie droga ta jest oznaczona jako droga gminna – KD nr [...], a zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.,. – drogach publicznych – drogi gminne zaliczane są do dróg publicznych. Wprawdzie organ pierwszej instancji wskazuje jednocześnie na fakt, iż przedmiotowe ogrodzenie znajduje od strony innego "miejsca publicznego". Zasadnie przy tym przyznaje, że ustawa nie definiuje pojęcia "miejsca publicznego", i stąd odwołuje się w tym zakresie do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, które w tym zakresie jest zgodne, iż droga wewnętrzna staje się miejscem publicznym, gdy ma do niej dostęp nieograniczona ilość osób z niej korzystających (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 649/09). Niezależnie jednak od tego, czy organ uzna, że przedmiotowe ogrodzenie znajduje się od strony drogi publicznej, czy też innego miejsca publicznego, to wykonanie takiego ogrodzenia wymagało, zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami pozwolenia na budowę. A skoro jego wykonanie nastąpiło (zostało zakończone) przed wejściem w życie obecnie obowiązującego Prawa budowlanego, to likwidacja stanu niezgodnego z prawem powinna nastąpić na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 228 ze zm.), a to z uwagi na treść art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (...). Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Zatem postępowanie w niniejszej sprawie winno być przeprowadzone na podstawie wskazanych powyżej przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r., czyli m.in. art. 37 tej ustawy, zgodnie z którym obiekty budowalne lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejściu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część, po pierwsze – znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub po drugie – powoduje, bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Analiza ust. 1 powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że przesłankami nakazu rozbiórki są: - naruszenie przepisów obowiązujących w okresie budowy oraz znajdowanie się obiektu budowlanego na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę, przy czym co istotne- pierwsza przesłanka niezgodności budowy obiektu budowlanego z przepisami odnoszona jest do przepisów obowiązujących w dacie ich budowy – czyli bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a drugą - zgodność z przepisami planowania przestrzennego, czyli ocenę przeznaczenia terenu, na którym został obiekt zbudowany należy odnosić do przepisów obowiązujących w dacie orzekania. Zatem w ponownym postępowaniu należy zastosować w sprawie tryb legalizacyjny przewidziany w ustawie - Prawo budowlane z 1974 r., a stosując ten tryb winien przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem kolejno art. 37 ustawy, czyli wykluczając ewentualna rozbiórkę, po stwierdzeniu, iż zabudowa zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, następnie art. 40, a w przypadku braku podstaw do jego zastosowania ostatecznie powinien zastosować art. 42 ustawy, czyli udzielić pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Zdaniem składu orzekającego zasadne są zatem zarzuty skargi naruszenia przez organy przepisów procedury administracyjnej, co w rezultacie doprowadziło do zastosowanie w sprawie błędnego trybu naprawczego. Ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie podjęły wszystkich odpowiednich czynności wyjaśniających w sposób wyczerpujący i jednoznaczny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Przedstawione powyżej rozważania przemawiają za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej, wobec braku dokładnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego prowadzącego do jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, czyli naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 ( 1 pkt. 1 lit a i lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy. O kosztach Sąd orzekał na podstawie art. 200 cytowanej powyżej ustawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze powyżej poczynione uwagi, wyeliminuje wskazane uchybienia a następnie wyda stosowne rozstrzygnięcie.