II SA/Gl 238/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA E. Kaznowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.D.- F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej adwokat K. K. – C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać adwokat K. K. – C. wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) podatku VAT, płatne z budżetu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach). Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przyznał G. D. – F. prawo pomocy poprzez zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w Katowicach poinformowała o wyznaczeniu dla skarżącej pełnomocnika w osobie adwokata K. K. – C., która reprezentowała stronę w postępowaniu przed sądem I instancji. Ustanowiony dla G. D. – F. pełnomocnik z urzędu w dniu 13 października 2011 r. stawił się na rozprawie oraz wniósł do protokołu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jednocześnie oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone przez skarżącą w żadnej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków. Zasady te zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), który to akt w § 2 ust. 2 przewiduje, że opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3-5. Nadto, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata zostaje przez sąd podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia wynagrodzenie minimalne adwokata występującego przed sądem administracyjnym wynosi 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), co wraz z należnym podatkiem VAT wnoszącym 23% daje kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100). W związku z powyższym działając na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia przyznano pełnomocnikowi adwokat K. K. – C. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie w wysokości jak w sentencji.