II SA/Gl 239/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lutego 2009 r. skarżąca M. L. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji ustalającej dla skarżącej opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości 2 400,00 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż obecnie jest na emeryturze i utrzymuje się z niewielkiej sumy. Dodatkowo wraz z synem opiekuje się drugim synem, który jest niepełnosprawny i ubezwłasnowolniony. Konieczność zapłaty przedmiotowej opłaty jest dla niej poważnym obciążeniem finansowym i spowoduje znaczny uszczerbek w utrzymaniu całej rodziny. Na koniec dodała, iż względy słuszności oraz zasady współżycia społecznego przemawiają więc za tym, by do czasu rozstrzygnięcia sprawy wstrzymana została konieczność zapłaty ww, opłaty planistycznej. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2009 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż sytuacja materialna skarżącej jest trudna, jednakże głównie z uwagi na fakt, iż skarżąca posiada na rachunku bankowym zgromadzone środki pieniężne, nie sposób uznać że nie będzie ją stać na opłacenie wpisu sądowego w kwocie 100,00 zł, będącego na obecnym etapie postępowania zasadniczym jej wydatkiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w powołanym powyżej przepisie ustawy. Akt, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania, a uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Decyzja ustalająca jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem, który podlega wykonaniu. Jej realizacja oznacza spowodowanie istotnej zmiany rzeczywistości, gdyż jako nakładająca na skarżącą określone obowiązki może być zrealizowana- w braku dobrowolnego jej wykonania - w drodze egzekucji administracyjnej. W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku. Należało przy tym mieć na względzie wysokość nałożonej opłaty (tj. 2 400,00 zł.), a także trudną sytuację finansową strony skarżącej. Skarżąca jest emerytką, utrzymującą się z niewielkiej sumy, mającą na utrzymaniu niepełnosprawnego syna. W świetle powyższego wskazać przyjdzie, iż skarżąca w chwili obecnej nie byłaby w stanie dobrowolnie uiścić kwestionowanej należności, natomiast ewentualna egzekucja administracyjna spowodowałaby wyrządzenie znacznej szkody, a więc niekorzystne z punktu widzenia skarżącej następstwo wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie warto nadmienić, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi. Ta bowiem kwestia będzie przedmiotem rozważania dopiero w trakcie merytorycznego rozpoznania skargi. W świetle powołanej wyżej argumentacji i działając na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.