II SA/Gl 240/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. N. F.B. sprawy ze skargi "A" SA w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty produktowej oddala skargę. Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...], wydaną na podstawie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (j.t. Dz. U. z 2007 r. nr 90 poz. 607 ze zm.; obecnie j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1413 ze zm.) w związku z art. 73 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 888) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 roku poz. 267 z późn. zm. – dalej k.p.a.), określił dla "A" S.A. (w [...] r. "B" S.A.) wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2008 w kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu podano m. in., że terminem płatności opłaty produktowej za rok 2008 był 31 marca 2009 r., zatem termin przedawnienia tej opłaty to 31 grudnia 2014 r. - 5 lat od końca roku 2009. Marszałek nie zgodził się zatem, że opłata produktowa za rok 2008 r. uległa przedawnieniu. Odwołanie od decyzji Marszałka Województwa [...] numer [...] złożył pełnomocnik "A" S.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie: • art. 73 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, w związku z art. 18 ust. 3, art. 19 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oraz w związku z art. 70 ust. 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że termin przedawnienia zgodnie z Ordynacją podatkową należy liczyć od końca roku, w którym miał miejsce termin płatności opłaty produktowej należnej za rok 2008, a skoro ten termin płatności przypadał na 31 marca 2009 r., to termin przedawnienia należy liczyć od 31 grudnia 2009 r., podczas gdy zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej termin przedawnienia należy liczyć od końca roku, w którym miała nastąpić wpłata opłaty produktowej należnej za rok 2008, a skoro zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy wpłata mogła nastąpić pomiędzy datą 31 grudnia 2008 r. a 31 marca 2009 r., to termin przedawnienia należy liczyć od daty najwcześniejszej, a więc od 31 grudnia 2008 r., co oznacza, że z końcem dnia 31 grudnia 2013 r. obowiązek wpłacenia opłaty produktowej za rok 2008 się przedawnił, gdyż z tą datą upłynęło wymagane 5 lat; * art. 76 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że pismo Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...]r. mogło stanowić dowód, że dokumentacja niezbędna do wyliczenia opłaty produktowej za rok 2008 jest fałszywa, podczas gdy do zakresu działania Prokuratury należy wyłącznie formułowanie tezy śledczej w w/w zakresie, a nie przesądzenie prawdziwości lub fałszywości dokumentów; * art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego w niezbędnym zakresie, na okoliczność fałszywości określonej dokumentacji i oparcie się wyłącznie o niewystarczające pismo Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...]r., nieprzesądzające tej fałszywości; * art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, że całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego usprawiedliwiał ocenę, iż fałszywość określonej dokumentacji została udowodniona, podczas gdy materiał dowodowy usprawiedliwiał jedynie ocenę, że Prokuratura Okręgowa w K. przyjęła taką tezę śledczą, ale dotąd nikt tej tezy nie przesądził. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej SKO) decyzją z dnia [...]r., znak [...], wydaną na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 z późn. zm.) i art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podano m. in., że w przedmiotowej sprawie - na dzień wydania decyzji - nie doszło do przedawnienia obowiązku wpłacenia opłaty produktowej za 2008 r. SKO stwierdza, że obowiązek wpłaty opłaty produktowej za 2008 r. upływał z dniem 31 marca 2009 r., zatem termin przedawnienia wpłaty tej opłaty upływa 31 grudnia 2014 r. Postępowanie pierwszoinstancyjne jednakże z innych powodów było wadliwe. Organ I instancji nie wykazał w jaki sposób ustalił obowiązek uiszczenia opłaty produktowej za 2008 r. przez Spółkę. W aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących, iżby na stronie spoczywał obowiązek wpłaty opłaty produktowej w zakresie i kwocie określonej zaskarżoną decyzją. Wywód zawarty w uzasadnieniu tej decyzji nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym przedmiotowej sprawy. W aktach sprawy znajduje się bowiem jedynie wspomniane pismo Prokuratury Okręgowej w K. oraz korespondencja prowadzona z pełnomocnikiem strony odwołującej się, a także korekta sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej za rok 2008 spółki "B" S.A. Brak jest dowodu stwierdzającego fałszywość dokumentów potwierdzających odzysk i recykling odpadów szklanych - nie sposób okoliczności tej przesądzić na podstawie pisma Prokuratury Okręgowej w K. z [...]r. Z tej to przyczyny zasadne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 grudnia 2014 r. złożył pełnomocnik "A" S.A. wnosząc o: * uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej przekazuje ona sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji, * przyznanie od Organu na rzecz Skarżącego należnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych; Wydanej decyzji zarzucił naruszenie: • art. 73 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, w związku z art. 18 ust. 3, art. 19 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, w związku z art. 70 ust. 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że termin przedawnienia zgodnie z Ordynacją podatkową należy liczyć od końca roku, w którym miał miejsce termin płatności opłaty produktowej należnej za rok 2008, a skoro ten termin płatności przypadał na 31 marca 2009 r., to termin przedawnienia należy liczyć od 31 grudnia 2009 r., podczas gdy zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej termin przedawnienia należy liczyć od końca roku, w którym miała nastąpić wpłata opłaty produktowej należnej za rok 2008, a skoro zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy wpłata mogła nastąpić pomiędzy datą 31 grudnia 2008 r. a 31 marca 2009 r., to termin przedawnienia należy liczyć od daty najwcześniejszej, a więc od 31 grudnia 2008 r., co oznacza, że z końcem dnia 31 grudnia 2013 r. obowiązek wpłacenia opłaty produktowej za rok 2008 przedawnił się, gdyż z tą datą upłynęło wymagane 5 lat; • naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I Instancji w warunkach, w których należało uchylić decyzję i umorzyć postępowanie w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 i § 3 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy (postępowanie nie toczyłoby się już na dzień sporządzania skargi, a byłoby umorzone); • naruszenie art. 10 § 1 i 3 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także poprzez brak adnotacji o przyczynach odstąpienia od tej zasady, podczas gdy organ miał obowiązek umożliwić stronie wypowiedzenie się co do w/w kwestii lub w sposób usprawiedliwiony wyjaśnić dlaczego tego zaniechano. W uzasadnieniu podano m. in., że prawidłowym rozstrzygnięciem było uchylenie decyzji organu I Instancji. Decyzja ta z różnych względów była wadliwa. Skarżący nie zgadza się jednak z tym, że SKO miało prawo przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Spór w sprawie niniejszej polegał przede wszystkim na tym, czy do przedawnienia doszło w dacie 1 stycznia 2014 r. Skarżący podnosił, że doszło do przedawnienia opłaty produktowej w dacie 1 stycznia 2014 r., a organ I Instancji nie uznał tego argumentu. Organ II Instancji powinien zatem, niezależnie od braków dowodowych, uchylić decyzję organu I Instancji i umorzyć postępowanie. Ponowne rozpoznanie sprawy w warunkach przedawnienia byłoby bowiem czynnością zupełnie bezużyteczną. W ocenie Skarżącego i tak dojdzie do przedawnienia, gdyż najpóźniej doszłoby do niego w dacie 1 stycznia 2015 r. Do tej daty bowiem nie wydano decyzji ostatecznej, a określenie opłaty produktowej dotyczy roku 2008. Skarżący nie ma jednak pewności, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nie podniesie dodatkowych argumentów wskazujących, że z tych lub innych przyczyn termin przedawnienia zakończy się później niż 1 stycznia 2015 r. Ta data formalnie nie była bowiem dotychczas brana pod uwagę, bo wszystkie decyzje wydano jeszcze w 2014 r. Skarżący nie posiada wiedzy jak zachowa się organ I Instancji i czy ostatecznie uzna, że do przedawnienia doszło i umorzy postępowanie: jeśli nie w dacie 1 stycznia 2014 r., to przynajmniej w dacie 1 stycznia 2015 r. Dlatego też Skarżący z ostrożności złożył skargę. Podkreślił również, że z innych przyczyn natury prawnej (niedotyczących niniejszego postępowania) Skarżącemu zależy na umorzeniu postępowania z uwagi na przedawnienie, które nastąpiło w dacie 1 stycznia 2014 r., a nie później. Skarżący ma prawo się tego domagać, choćby efekt w postaci umorzenia postępowania był identyczny w przypadku obu w/w dat. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (poprzednio także "o opłacie depozytowej") obowiązek wpłacenia opłaty produktowej, obliczonej w sposób określony w art. 12, powstaje na koniec roku kalendarzowego. Opłata produktowa jest wpłacana na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy. Z kolei wg art. 17 ust. 1 wskazanej ustawy w razie stwierdzenia, że przedsiębiorca lub organizacja, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonała wpłaty opłaty produktowej lub dokonała wpłaty w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej. Do opłat produktowych w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (obecnie j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 613), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa (art. 19 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej). Obecnie nieobowiązujący już art. 18 ust. 1 – 3 wskazanej ustawy z 2001 r. (uchylony przez art. 68 pkt 11 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, Dz. U. z 2013 r., poz. 888, zmieniającej ją z dniem 1 stycznia 2014 r.) stwierdzał, że w razie nieterminowego uiszczenia opłat produktowych lub uiszczenia ich w wysokości niższej od kwoty należnej naliczane są odsetki za zwłokę w wysokości i na zasadach określonych w przepisach działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Do opłat produktowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Obowiązek wpłacenia opłaty produktowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wpłata powinna nastąpić. Art. 73 ust. 1 ustawy zmieniającej z dnia 13 czerwca 2013 r. stwierdzał jednak, że do powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy obowiązków wynikających z ustawy zmienianej w art. 68 w zakresie uzyskania wymaganych poziomów odzysku i recyklingu, w tym do obowiązków sprawozdawczych oraz do zobowiązań z tytułu opłaty produktowej należnej za okres do dnia 31 grudnia 2013 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 68 obowiązujące w chwili powstania tych obowiązków, w tym zobowiązań z tytułu opłaty produktowej. Zatem nie budzi wątpliwości, że do powstania obowiązku, w tym zobowiązania z tytułu opłaty produktowej należnej za 2008 r. zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, obowiązujące w chwili powstania obowiązku, w tym zobowiązania z tytułu opłaty produktowej. Zgodnie zatem z treścią art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, przytoczonym wg art. 73 w brzmieniu na dzień powstania obowiązków wynikających z tej ustawy, rozliczenie wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 3 ustawy następuje na koniec roku kalendarzowego. W myśl ust. 2 tego artykułu przedsiębiorca, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, albo organizacja, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, którzy nie wykonali obowiązku, o którym mowa w art. 3, są obowiązani do wpłacania opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku (pkt 1) i recyklingu (pkt 2). W myśl postanowień ust. 2a tego artykułu do ponoszenia opłaty produktowej jest obowiązany również przedsiębiorca, który nie wykonuje obowiązku zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych w sposób określony w art. 4 ust. 1. W świetle powyższych unormowań, w części szczególnych wobec uregulowań podatkowych, w przedmiotowej sprawie - na dzień wydania zaskarżonej decyzji - nie doszło do przedawnienia obowiązku wpłacenia opłaty produktowej za 2008 r. Sąd podziela stanowisko SKO, że badając termin przedawnienia obowiązku wpłaty opłaty produktowej należy mieć na uwadze brzmienie cytowanego powyżej przepisu art. 18 ust. 3 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, który znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 73 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Zgodnie z tym przepisem, co można powtórzyć, obowiązek wpłacenia opłaty produktowej przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wpłata powinna nastąpić. Obowiązek wpłaty opłaty produktowej za 2008 r. upływał wg art. 16 ust. 2 wskazanej ustawy z 11 maja 2001 r. z dniem 31 marca 2009 r., zatem pięcioletni termin przedawnienia wpłaty tej opłaty, liczony w myśl art. 18 ust. 3 cytowanej ustawy od końca 2009 r., upływał w dniu 31 grudnia 2014 r. Brzmienie tego przepisu jest jednoznaczne i nie sposób przyjąć stanowiska pełnomocnika Skarżącej. Jakkolwiek obowiązek wpłaty opłaty produktowej powstawał na koniec roku kalendarzowego, to jednak sama opłata produktowa wpłacana miała być na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczyła (art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 2001 r.). Bieg pięcioletniego terminu przedawnienia liczony zatem jest od końca roku kalendarzowego, w którym wpłata powinna nastąpić, w przedmiotowej sprawie od końca 2009 r. Zauważyć jednak należy, że skarga dotyczyła decyzji organu odwoławczego, która uchylała rozstrzygnięcie organu I instancji z uwagi na braki dowodowe, niepozwalające na zajęcie jednoznacznego stanowiska co do meritum. Rozstrzygnięcie to było słuszne, skoro SKO wobec braku wszystkich niezbędnych dowodów, wskazanych w decyzji, nie miało możliwości pełnej weryfikacji rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Wszelkie dostępne dowody, wskazane przez SKO, mając znaczenie dla rozstrzygnięcia, powinny być przeprowadzone. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.). Doprecyzowanie wskazanych wyżej regulacji ogólnych znajdziemy m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności wymaga też, by w toku postępowania organy administracji publicznej aktywnie podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.), a więc, by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zrealizowaniu powyższych dyrektyw służyło kasatoryjne rozstrzygnięcie organu II instancji. Przy tym organ odwoławczy nie mógł przeprowadzać postępowania dowodowego w tak istotnym zakresie samodzielnie, bowiem naruszyłby zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.; por. np. wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., I OSK 1859/06, LEX nr 338621; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013 r., II SA/Łd 1004/12, LEX nr 1348407). Istotne dowody, które pojawiłyby się dopiero na etapie postępowania odwoławczego, nie mogłyby być ocenione przez organy obu instancji, a gdyby tak się stało, naruszono by także art. 78 Konstytucji. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że przed organem II instancji naruszono art. 10 § 1 i 3 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także poprzez brak adnotacji o przyczynach odstąpienia od tej zasady, podczas gdy organ miał obowiązek umożliwić stronie wypowiedzenie się co do w/w kwestii lub w sposób usprawiedliwiony wyjaśnić dlaczego tego zaniechano. Przede wszystkim prawa te zostały zagwarantowane przed organem I instancji i wtedy była możliwość składania wszelkich wniosków dowodowych. Organ II instancji, jakkolwiek ma możliwości dowodowe z art. 136 k.p.a., to jednak są one ograniczone, musi bowiem baczyć, co już wyżej zaznaczono, by nie została naruszona zasada dwuinstancyjnego postępowania. Strona dla własnego interesu winna zatem zadbać, by wnioski dowodowe były składane przede wszystkim przed organem I instancji, chyba że z różnych powodów było to niemożliwe lub na tym etapie niecelowe. Skarżąca i pełnomocnik mieli świadomość, że toczy się postępowanie odwoławcze, skoro sami je zainicjowali, zatem nie było przeszkód, by stosowne wnioski do organu wystosować i podnieść ewentualną dalszą argumentację. Dodatkowo w niniejszej sprawie powstaje raczej problem wykładni przepisów dotyczących przedawnienia, a nie sporna kwestia dowodowa, bowiem Skarżący stwierdza w skardze, że uchylenie decyzji organu I instancji było co do zasady słuszne. Kwestionuje natomiast dokonaną wykładnię i fakt przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, szeroko na te okoliczności wypowiadając się. Sposób prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy nie miał więc żadnego negatywnego wpływu na treść decyzji i na dzień wydawania rozstrzygnięcia odpowiadało ono prawu. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.