II SA/Gl 242/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na akt Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...]r. J. J. wystąpił do Starosty K. z wnioskiem o zwrot kwoty 425 zł tytułem niesłusznie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], zarejestrowanego w dniu [...]r., pod nr rejestracyjnym [...]. W dniu [...]r. J. J. zostało doręczone pismo Starosty K. z dnia [...]r., nr [...], stanowiące negatywną odpowiedź na powyższy wniosek. Pismem z dnia [...]r. J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Starosty K., skargę na powyższy akt , podważając zasadność odmowy zwrotu pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu. Po przekazaniu skargi skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpił do Starosty K. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym wskazano, że odpowiedzi należy udzielić w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Siedmiodniowy termin upłynął jednak bezskutecznie, mimo prawidłowego doręczenia skarżącemu przesyłki w dniu [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej Ppsa. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na inne niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, należy zatem do zakresu administracji publicznej. Odnosi się bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Zaskarżone pismo Starosty [...]z dnia [...] r., nr [...]stanowi wobec tego akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania na drodze administracyjnej trybu określonego w art. 52 § 3 Ppsa. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akt Starosty [...] było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do tego organu z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący nie wykazał, że dopełnił tej czynności. Również z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Zauważyć wymaga, że za takie wezwanie nie może być uznane pismo skarżącego z dnia [...]r., zatytułowane "wezwanie do zapłaty", albowiem zainicjowało postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu i zostało ono wniesione do organu przed zajęciem przez niego stanowiska zawartego w akcie z dnia [...]r., będącym przedmiotem skargi. W świetle wskazanych okoliczności, skarga J. J. jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Na marginesie należy podkreślić, że skarżący zastosował się do pouczenia co do sposobu i terminu wniesienia skargi. Jednakże pouczenie Starosty [...] było oczywiście błędne, gdyż tryb wnoszenia skarg w tym przypadku w sposób odmienny określają przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 53 § 2 Ppsa skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcia naruszenia prawa. Uwzględniając tę okoliczność należy zauważyć, że fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia warunku wystąpienia przed wniesieniem skargi do Sądu, z wezwaniem do organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na ten sam akt przez tą samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. Błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie ma szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego). Aczkolwiek w powołanym przepisie mowa jest o pouczeniu zawartym w decyzji, to nie może być kwestionowane, że regulacja ta dotyczy również innych niż decyzja aktów i czynności z zakresu administracji publicznej. Z uwagi na upływ czternastodniowego terminu wymaganego do wystąpienia wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skarżący wraz z wezwaniem winien złożyć do organu wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, skoro dokonał jej po terminie bez swojej winy. Po wyczerpaniu tego środka w terminie określonym w art. 53 § 2 Ppsa otwiera się możliwość skutecznego wniesienia skargi do tutejszego Sądu na akt odmowny Starosty [...] z dnia [...] r.