II SA/Gl 243/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Wójt Gminy B. nakazał Staroście [...] przywrócenie stanu poprzedniego na działce "1" w B. poprzez odtworzenie rowu odprowadzającego wody opadowe w terminie do dnia [...]r. Na skutek odwołania Starosty [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]r., nr [...] uchyliło powyższą decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie postanowiło nie ustalać terminu jego wykonania. Decyzja Kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. przez Starostę [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na to, że Skarb Państwa nie jest właścicielem działki, której dotyczy przedmiotowy obowiązek, zatem nią nie gospodaruje i nie wykonuje żadnego władztwa faktycznego w tym zakresie. Strona skarżąca podkreśliła, że jako organ wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej otrzymuje dotacje celowe na utrzymanie nieruchomości Skarbu Państwa położonych na terenie swojej właściwości. W ocenie Starosty dotacja celowa w roku bieżącym w kwocie [...] zł jest niewystarczająca na utrzymanie i gospodarowanie tymi nieruchomościami. Starosta zwrócił również uwagę, że w planie finansowym nie ujęto ewentualnych wydatków na utrzymanie rowów w całym Powiecie, albowiem nie jest to zadanie należące do kompetencji Starosty. Zarówno organ odwoławczy jak i uczestnicy postępowania nie ustosunkowali się do wniosku. Rozpatrując powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi więc odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy, a zatem odnosi się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępnym na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania decyzji jest wykazanie powyższych okoliczności, przez które należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W rozpatrywanej sprawie Sąd działając z urzędu, jak również biorąc pod rozwagę okoliczności przywołane przez stronę skarżącą, nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 ustawy. Realizacja nałożonego w niej obowiązku polegać ma bowiem na wykonaniu przez stronę skarżącą robót mających na celu odtworzenie rowu odprowadzającego wody opadowe. Podkreślenia wymagają ponownie zawarte w art. 61 § 3 ustawy sformułowania "znaczna" szkoda oraz "trudne" do odwrócenia skutki. Tymczasem przywołana przez stronę skarżącą argumentacja opiera się przede wszystkim na wskazaniu braku uprawnień właścicielskich do przedmiotowej nieruchomości oraz nie dysponowaniu wymaganymi środkami finansowymi przeznaczonymi na ten cel. Należy przy tym zauważyć, że zarzuty strony skarżącej dotyczące wadliwości zaskarżonego aktu nie mogą być rozpatrywane na obecnym etapie postępowania, bowiem dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd zajmie stanowisko, co do ewentualnego naruszenia przez organy prawa oraz jego skutków. Jednocześnie podkreślić wymaga, że sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma obowiązek brać pod uwagę następstwa jego wykonania nie tylko w kontekście sytuacji strony skarżącej, lecz również uwzględnić sytuację pozostałych stron oraz szeroko rozumiany interes publiczny. Częstokroć bowiem interes strony skarżącej w czasowym odroczeniu skutków wykonania zaskarżonego aktu koliduje zarówno z interesami innych uczestników postępowania jak i z interesem ponadindywidualnym. W rozpatrywanej sytuacji udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej pozostawałoby w sprzeczności z interesem społecznym, rozumianym jako wymóg zapewnienia bezpieczeństwa mienia - konieczność uniknięcia rozlewania wód po terenie, a w konsekwencji szkodliwego oddziaływania na grunty sąsiednie. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.