II SA/Gl 243/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o sprostowanie uzasadnienia wyroku p o s t a n a w i a sprostować oczywiste niedokładności zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 243/12 w ten sposób, że: 1. na stronie 9 w wierszu 10 od dołu po słowie "właściciela" umieścić znak interpunkcyjny "."; 2. na stronie 12 w wierszu 16 od dołu pomiędzy słowami "Rada" a "miała" umieścić słowo "nie"; 3. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. Zgodnie z treścią art. 156 § 1 i art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji orzeczenia, jak i uzasadnienia (vide: postanowienie NSA z 20.05.2011 r., II OSK 260/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego, po doręczeniu mu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 243/12 wraz z uzasadnieniem, wystąpił z wnioskiem o sprostowanie przedmiotowego wyroku. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w uzasadnieniu wyroku istnieją niedokładności polegające na tym, że na stronie 9 w wierszu 9 od dołu po słowie "właściciela" nie umieszczono znaku interpunkcyjnego, tj. "." oraz na stronie 12 w wierszu 16 od dołu pomiędzy słowami "Rada" a "miała" nie umieszczono słowa "nie". Z uwagi na konieczność przywrócenia zgodnej z zamierzeniem Sądu treści uzasadnienia, dostrzeżone niedokładności należało sprostować zgodnie z treścią art. 156 § 1 i 2 powołanej ustawy. Odnosząc się zaś do przedmiotowego wniosku w pozostałym zakresie stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, sformułowanie zawarte na stronie 10 w wierszu 5 od dołu nie stanowi ani błędu pisarskiego, ani oczywistej omyłki. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że kwestionowany przez skarżącego zakaz wydobywania pisaków oraz żwiru dotyczył powierzchni większej niż 2 ha. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.