II SA/Gl 244/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P., M. P. i U. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ochrony przyrody (kary pieniężnej z tytułu wycięcia bez zezwolenia drzew) postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżących G. P., M. P. i U. S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony przyrody (kary pieniężnej z tytułu wycięcia bez zezwole-nia drzew) W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pismem procesowym z dnia 23 maja 2006r. sygn.akt II SA/Gl 244/06 zwrócił się do pełnomocnika skarżących o zajęcie stanowiska w zakresie podtrzymania zarzutów skargi wobec wydania w dniu [...] r. przez Kolegium decyzji nr [...] w terminie siedmiu dni. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżących pismem z dnia [...]r. złożył pismo o cofnięciu wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Po myśli zaś art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strony postępowania w sposób skuteczny cofnęły skargę. Przeprowadzona natomiast analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.