II SA/Gl 244/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi D. S. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 1014 (jeden tysiąc czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. po rozpoznaniu wniosku skarżących D. S. i T. S., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomości stanowiącej część działki nr [...] obręb [...] u zbiegu ulic [...], [...] i [...] w B. Zdaniem organu, wobec odmowy uzgodnienia decyzji przez Miejski Zarząd Dróg z uwagi na planowaną przebudowę skrzyżowań powyższych dróg, nie został spełniony warunek z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.). W wyniku odwołania skarżących, decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., uchyliło powyższą decyzję odmowną i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po powtórnym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] r. po raz kolejny orzekł o odmowie ustalenia warunków dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ administracji podał, że na wnioskowanym terenie brak jest planu miejscowego. W wyniku analizy przestrzennej organ ustalił, że inwestycja spełnia wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy. Jednak w dalszym ciągu nie został spełniony wymóg z pkt 2 tego przepisu. Organ I instancji jako zarządca dróg zaakceptował bowiem negatywne stanowisko Miejskiego Zarządu Dróg, zawarte w pismach z dnia [...] i [...] r., odmawiające uzgodnienia decyzji pozytywnej. Projektowana przebudowa skrzyżowań ulic (w formie ronda), ingeruje bowiem w teren inwestycji i uniemożliwia jej zabudowę oraz sposób skomunikowania wskazany przez inwestora. Rozwiązanie to jest bowiem niezgodne z § 113 ust. 7 pkt 1 rozp. Min. MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto, brak zgody zarządu drogi wymaganej w świetle art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2002 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) wynika z art. 4 pkt 21 tej ustawy, dotyczącego ochrony dróg. W odwołaniu od decyzji inwestorzy zarzucili naruszenie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy. Ich zdaniem, został bowiem spełniony ustawowy warunek dostępu do drogi publicznej – ul. [...] oraz ul. [...] jako dróg gminnych. Nadto, Miejski Zarząd Dróg przekroczył swoje uprawnienia, gdyż winien ocenić zgodność z prawem decyzji w odniesieniu do istniejącego a nie – projektowanego układu komunikacyjnego. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując decyzję odmowną, Kolegium stwierdziło, że kolizja przedmiotowej inwestycji z rozwiązaniami MZD została potwierdzona w oparciu o dokumentację w postaci projektu drogowego oraz ustaleń z Urzędem Miejskim w dniu [...] r. Podzielono zatem pogląd prawny organu I instancji co do niespełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. W skardze do Sądu wnioskodawcy zarzucili naruszenie prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy) oraz wadliwą ocenę materiału dowodowego i błąd w ustaleniach faktycznych, że teren inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej. Na tej podstawie wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji lub o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucili, że przebudowa skrzyżowań znajduje się dopiero w fazie planowanej i sporządzono kilka wariantów tej przebudowy. Zatem organy winny uwzględnić aktualny stan faktyczny sprawy. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie obydwu decyzji, podtrzymując pozostałe wnioski i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga musiała odnieść skutek, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej wnioski są uzasadnione. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyżej powołanej (obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1073). Sporne jest jedynie spełnienie warunku w postaci dostępu do drogi publicznej (pkt 2 tego przepisu). Nie jest przy tym kwestionowane, że teren inwestycji przylega bezpośrednio do dróg gminnych – ulic [...] i [...]. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w B. w piśmie z dnia [...] r., dotyczącym możliwości skomunikowania planowanej inwestycji z istniejącymi drogami, podał że zgodnie z istniejącym układem drogowym (pomijając projekt drogowy), przeprowadzona analiza daje możliwość obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji. Jednak projektowana przebudowa skrzyżowań w ramach projektu rozbudowy ulic [...] i [...], ingeruje w obszar przedmiotowej działki i uniemożliwia jej zabudowę oraz sposób skomunikowania wskazany przez inwestora. Stanowisko to nie jest jednak formą odmowy uzgodnienia z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z uwagi na fakt, że funkcję zarządcy drogi pełni organ I Instancji jako właściwy do wydania decyzji, co wyłącza tryb z art. 106 kpa. Co więcej, z treści tego pisma nie wynika, aby dla inwestycji drogowej została wydana decyzja o zezwoleniu na jej realizację. Jedynie wówczas jej ustalenia byłyby wiążące w niniejszej sprawie i mogłyby uzasadniać wydanie decyzji odmownej. Przywołane przez organ I instancji przepisy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz regulacja art. 4 pkt 21 ustawy o drogach, nie mogą uzasadniać odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wniosek taki należy wyprowadzić z treści art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Późniejsze uzyskanie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej, na terenie przedmiotowej działki, uzasadnia stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Nadto, dopiero na etapie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji możliwą będzie ocena rozwiązań projektowych pod kątem spełnienia wymagań techniczno-budowlanych. Zatem przedwcześnie i z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, organy administracji zaakceptowały stanowisko Miejskiego Zarządu Dróg co do niemożliwości skomunikowania terenu przedmiotowej inwestycji z projektowanym układem drogowym. Z tych względów, stwierdzając naruszenie przepisów procedury, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 6 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w osobie adwokata w wysokości 480 zł oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictw w kwocie 34 zł (2x17 zł), czyli łącznie 1,014 zł orzeczono na wniosek zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 cyt. ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozp. Min. Spr. z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien ustalić, czy została wydana ostateczna decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, kolidująca z przedmiotową inwestycją. O ile zaś decyzja taka nie została wydana, rozstrzygnięcie sprawy winno uwzględnić aktualny układ komunikacyjny. mr