II SA/Gl 245/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. inwestorzy K. i S. C. wystąpili o udzielnie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczo- garażowego w C. przy ulicy [...] działce nr "1". Pismem z dnia [...]r. Prezydent Miasta C. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie, przeprowadził niezbędne postępowanie a następnie decyzją nr [...] z dnia [...]r., pozytywnie rozpatrując złożony wniosek, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla K. i S. C.dla inwestycji: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo- garażowego na działce o nr ewid. gruntów "1", obręb [...] w C. przy ulicy [...]. W podstawie prawnej przywołano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a w uzasadnieniu podano, że decyzja zgodna jest z przepisami oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Lokalizacja budowy budynku mieszkalnego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr "2", jest zgodna § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, wobec faktu, iż przedmiotowa działka ma szerokość 15,62m. Odnosząc się do zastrzeżeń właściciela działki nr "2" R. B., organ stwierdził, iż kwestie zacieniania dotyczą wyłącznie zapewnienia oświetlenia naturalnego dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie dotyczą zaś pomieszczeń gospodarczych, przedsionków w budynkach mieszkalnych oraz nie dotyczą działki czy ogrodu. Analiza nasłonecznienia sporządzona przez projektanta wykazuje, że w dniach równonocy tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 7ºº do 17ºº (zgodnie z wymogami § 60 cyt. rozporządzenia) pomieszczenia mieszkalne sąsiedniego budynku na działce nr "2" znajdujące się na poddaszu od strony projektowanego budynku nie będą w ogóle zacieniane. Na parterze tego budynku od tej strony brak jest okien od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W związku z powyższym wobec przedłożenia niezbędnych dokumentów organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł właściciel sąsiedniej działki nr "2" – R. B. Poinformował, iż nie akceptuje posadowienia budynku mieszkalnego w granicy swojej posesji. Wskazał, że układ istniejącej zabudowy odbiega od tej planowanej na sąsiedniej posesji nr "3". Przyznał, że wprawdzie w sąsiedztwie istnieje zabudowa w granicy, ale tylko w obrębie istniejących budynków mieszkalnych, posadowionych przy granicy i w ich bryłach. Nie ma natomiast takiego przypadku, jak ten planowany na działce nr "3", na dowód czego załączył dokumentację zdjęciową. Podkreślił, iż planowana na sąsiedniej działce zabudowa pogorszy warunki bytowe jego rodziny, budowa tak wysokiego budynku w granicy istotnie wpłynie na dostęp światła słonecznego na jego działkę – uprawiany ogród oraz pomieszczenia mieszkalne zlokalizowane na parterze i na poddaszu budynku, Znacznie także obniży wartość posiadanej nieruchomości oraz uniemożliwi późniejszą rozbudowę budynku do niego należącego. Budynek ten położony jest w odległości 6 m od granicy i od tej południowej strony posiada okna i ganek. Rozmiary oraz usytuowanie planowanego budynku naruszają przepisy dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia budynków. tj. § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. W tym zakresie organ nie rozpatrzył w jego ocenie sprawy w sposób wnikliwy i zgodny z tym przepisem. Odwołał się też do zapisu art. 144 oraz art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego wskazując na prawa przysługujące właścicielowi nieruchomości, wobec immisji i uciążliwości powodowanych zabudową na sąsiedniej działce. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...], przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 § 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności organ stwierdził, że pozbawione jest podstaw żądanie odwołującego uzależnienia wydania pozwolenia na budowę od zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa sąsiedzkiego, a w szczególności art. 144 Kodeksu cywilnego. Przesłanki udzielenia pozwolenia na budowę wyraźnie określa bowiem art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 tej ustawy w razie spełnienia określonych w tym przepisie wymagań organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ administracji architektoniczno- budowlanej nie ma przy tym uprawnień do zmiany wniosku inwestora czy sugerowania innej lokalizacji inwestycji. Pozbawiony jest także możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego. Ocenie organu podlegają wyłącznie kwestie zgodności przyjętych rozwiązań projektowych z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Przed wydaniem pozwolenia na budowę organ dokonuje sprawdzeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy. Zobligowany jest do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego (tj. projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno- budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, a sprawdzenie projektu zagospodarowania działki sprowadza się do oceny jego zgodności z przepisami prawa, w tym szczególnie przepisami techniczno- budowlanymi. Dokonując takiej kontroli organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna w całości z postanowieniami decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. ustalającej sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla tej inwestycji. W decyzji tej określono, że istnieje możliwość lokalizacji wnioskowanych budynków tj. mieszkalnego oraz gospodarczo – garażowego bezpośrednio przy granicy z nieruchomościami sąsiednimi, przy jednoczesnym zachowaniu warunków wynikających z cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Powołując się na przepis § 12 ust. 3 pkt 3 cytowanych warunków technicznych organ wyjaśnił, że w zabudowie jednorodzinnej i przy uwzględnieniu odrębnych przepisów (§ 12, § 60 czy § 271-273) na działce budowalnej o szerokości poniżej 16m (w tym przypadku 15,62m) możliwa jest lokalizacja budynku ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Odnosząc się z kolei do przepisów § 13 i § 60 warunków technicznych organ uznał, że z akt sprawy wynika, iż nie zostały one naruszone. Zgodnie bowiem z § 60 ust. 1 cyt. rozporządzenia pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach od 7ºº do 17ºº. Powyższy wymóg w sprawie został zachowany. Projektowana inwestycja nie spowoduje zacieniania pomieszczenia mieszkalnego zlokalizowanego na poddaszu w południowej ścianie budynku odwołującego, położonego w odległości 7 m od granicy z projektowanym budynkiem mieszkalnym. O godzinie 11ºº cień padający od kalenicy nowobudowanego budynku będzie znajdować się poza obrysem linii okien poddasza, a w następnych godzinach w ogóle nie ma możliwości ich zacieniania. W kontekście pozostałych zarzutów zacieniania, organ wyjaśnił, iż ochronie przed zacienianiem podlegają tylko pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Obowiązujące przepisy nie wprowadzają żadnych ograniczeń w zakresie zacienia działki. Nie zgadzając się z powyższą decyzją R. B., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucił zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 7 w związku z art. 8 i art. 77 § 1 związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niewyczerpujący i nierzetelny, skutkujący wydaniem decyzji opartej na błędnych podstawach faktycznych i w konsekwencji uznanie, iż analiza zacienienia wykonana przez autorów projektu na zlecenie inwestora dostatecznie wyjaśnia i udowadnia zachowanie wymaganych standardów nasłonecznienia; naruszenie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych...., poprzez uznanie, że dopuszczalne jest na tej podstawie wybudowanie budynku na działce inwestora przy granicy podczas, gdy rzeczywista odległość projektowanego budynku nie została określona, a budowa w ten sposób budynku, z pominięciem odległości 1,5 m od granicy, w sposób oczywisty wpłynie na zacienienie działki i pomieszczeń mieszkalnych skarżącego. Zarzucił też decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia poprzez uznanie, iż spełnione zostały warunki wynikające z powyższego przepisu rozporządzenia, podczas gdy rzeczywista odległość, nie została dokładnie podana; art. 35 ust. 1 w związku z § 13 i § 60 rozporządzenia poprzez uznanie, że projektowany budynek nie wpłynie na brak zachowania standardów nasłonecznienia i przesłaniania pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącego, podczas gdy wzniesienie tego budynku w granicy nieruchomości sprawi, iż budynek (pomieszczenia mieszkalne) jak i działka skarżącego nie będą posiadały odpowiedniego nasłonecznienia; naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez brak poszanowania przez inwestorów oraz organy administracji występujących w obszarze oddziaływania wznoszonego domu mieszkalnego jednorodzinnego uzasadnionych interesów skarżącego wskutek wybudowania budynku bez zachowania wymaganej w rozporządzeniu odległości od granicy nieruchomości; naruszenie art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez braki formalne projektu budowlanego przedłożonego w sprawie z uwagi na brak określenia typu dachu, odległość od granicy nieruchomości domu skarżącego, oceny zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy oraz naruszenie art. 34 ust. 1 cytowanej ustawy poprzez niezgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. Uwzględniając powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, dokonaniu ponownych oględzin przedmiotowych nieruchomości i dopuszczenie opinii z biegłego w zakresie zachowania standardów nasłonecznienia. W uzasadnieniu skargi rozwinięte zostały wskazane powyżej zarzuty. Podkreślono, że w sprawie zastosowano przepis § 12 ust. 3 pkt 1 podczas, gdy nie ustalono w sposób rzeczywisty jaka jest wielkość działki przeznczonej do zainwestowania. W ocenie skarżącego wielkość ta powinna być ustalona, a nie jak w tej sprawie wynikać z dołączonej mapy geodezyjnej. Zdaniem skarżącego inwestor ignorując zapisy projektu budowlanego oraz decyzji o warunkach zabudowy dokonał budowy fundamentów w granicy nieruchomości, nie zachowując wymaganych 1,5m. Dodatkowo poniesiono, że sporządzona przez projektantów analiza zacieniania nie daje podstaw do uznania czy rzeczywiście wskutek wzniesienia budynków przez inwestorów nie nastąpi znaczne zacienienie budynku i działki skarżącego. Skarżący zarzucił, iż analiza zachowania w niniejszej sprawie wymaganych odległości nastąpiła tylko na podstawie mapy geodezyjnej sporządzonej na potrzeby postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pomijając dane rzeczywiste, w tym pominięcie ganku w budynku skarżącego. Tym samym, w ocenie skarżącego, powyższe bezspornie świadczy, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, czym naruszył wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 77, a także art. 7 i art. 8 tego Kodeksu. Podkreślono także, że organy rozpatrując sprawę skupiły się wyłącznie na realizacji woli inwestora, zupełnie pomijając stanowisko skarżącego i jego słuszny interes. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego w osobie radcy prawnego potrzymał skargę i zawarte w niej argumenty, w szczególności zwrócił uwagę na naruszenie ładu urbanistycznego i zasady dobrego sąsiedztwa. Podniósł, że intencją skarżącego było odsunięcie przedmiotowej budowy od granicy na odległości 1,5m aby nie blokować modernizacji i rozbudowy jego budynku. Ojciec skarżącego, działający jako jego pełnomocnik wyjaśnił nadto, że skarżący nosił się z zamiarem rozbudowy swego budynku, ale nie złożył dotąd wniosku o pozwolenie. Dodał, że inwestycja została zrealizowana i negatywnie wpływa na komfort życia mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kryterium tej kontroli określa § 2 tego artykułu. Sąd administracyjny bada zatem bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznając złożoną skargę Wojewódki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne czy przepisy postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny jaki i zastosowane przepisy prawa i ich interpretacja nie budzą zastrzeżeń. Przedmiotem dokonywanej w tym postępowaniu oceny jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca K. i S. C. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo- garażowego na działce nr ewidenc. "1". w C. przy ulicy [...]. Wskazać należy, iż przedmiotowe decyzje wydawane zostały na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) i są typowymi przykładami decyzji tzw. "związanych", czyli w całości determinowanych przepisami prawa. Oznacza to, że w przypadku, gdy inwestor spełni wymagania określone prawem budowlanym właściwy organ nie może odmówić wydania omawianych decyzji (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Należy zwrócić uwagę, że obowiązujące przepisy nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości rozstrzygania w tej mierze, w tym wprowadzania dalszych warunków, nieprzewidzianych prawem, od których zależałoby wydanie takiego pozwolenia. W konsekwencji powyższego organ architektoniczno- budowlany nie może przyjąć za podstawę wydania decyzji odmownej okoliczności nie przewidzianych normą prawną. Na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 cytowanej ustawy, inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę zobowiązany jest do wykazania się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Składa w postępowaniu oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, świadom odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy. Zgodnie natomiast z treścią art. 35 ust. 4 powołanej ustawy, jeśli inwestor spełni wymagania określone prawem budowlanym, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów przewidzianych przepisami prawa budowlanego, organy administracji nie mogły odmówić wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Jak wykazała analiza przedłożonych akt administracyjnych sprawy inwestor przedstawił komplet wymaganych dokumentów, w tym oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany z wymaganymi oświadczeniami i uzgodnieniami, zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w tym projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie przyjętej do zasobów Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w C. Analiza złożonego projektu potwierdziła jego zgodność z postanowieniami decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta C. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, która w pkt 2 ust. a dotyczącym "warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" w ostatnim akapicie zawarła stwierdzenie - "w świetle obowiązujących przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie wykonanej analizy oraz w związku z wnioskiem inwestora, istnieje możliwość lokalizacji wnioskowanych budynków mieszkalnego i gospodarczo- garażowego bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi". Tak więc nie może za słuszny być uznany zarzut naruszenia w tym zakresie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, gdyż decyzja ta przewidziała taką możliwość na podstawie przeprowadzonej w sprawie analizy. Dodać przy tym trzeba, że decyzja organu pierwszej instancji, w wyniku złożonego przez obecnie skarżącego R. B. odwołania, była rozpatrywana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., które utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a decyzja organu odwoławczego nie została zakwestionowana w drodze skargi do sądu administracyjnego. W efekcie więc decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji funkcjonując w obrocie prawnym związała m.in. orzekające w niniejszej sprawie organy. Nadto trzeba podkreślić, że kwestionowana lokalizacja budynków ma swoje uzasadnienie w przepisie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym "dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną lub (....) na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.". Z taką sytuacją mamy w niniejszym przypadku, co dokładnie wynika z przedłożonych w sprawie dokumentów, m.in. mapy do celów projektowych przyjętej do zasobów ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, załączonej do projektu budowlanego. Nie są tez zasadne dalsze zarzuty skargi naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 Praw budowlanego w związku z przepisami cytowanego powyżej rozporządzenia. W konkretnej sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym prawa do ochrony przed zacienieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącego. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sposób ochrony osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie, wynikającego z konkretnego przepisu prawa materialnego interesu prawnego – rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1999 r. sygn.. akt IV SA 1492/98, Lex 47835). Organy orzekające w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami określonymi w przepisach prawa budowlanego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2001 r. , sygn.. akt IV SA 1826/00, Lex 75538). Odnosząc się zatem do zarzutu ograniczenia przez zamierzoną przez inwestora inwestycję w sposób oczywisty dopływu światła słonecznego do pomieszczeń zajmowanych przez skarżącego, należy stwierdzić, iż nie znajduje on uzasadnienia w świetle przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie (Dz.U Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem uznaje się z spełniony warunek naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jeżeli między ramionami kąta 60º, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego budynku lub innego obiektu przesłaniającego w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Spełnienie tego warunku potwierdziła analiza przeprowadzona przez projektanta przedmiotowego budynku i dołączona do załączonego projektu budowlanego na str. 38. Wynika z rysunku przygotowanego przez [...], że projektowana inwestycja nie powoduje zacieniania pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się na poddaszu budynku. Wskazano, że o godzinie 11.00 cień kalenicy nowego budynku znajduje się poza obrysem linii okien poddasza budynku, a w godzinach następnych nie ma w ogóle możliwości występowania zacieniania. Dodać przy tym trzeba, że kwestia zacieniania istotna jest w stosunku do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie dotyczy zaś ewentualnego zacieniania posesji skarżącego. Podkreślenia wymaga fakt, że o ile przepisy wymienionego powyżej rozporządzenia regulują kwestie związane z oświetleniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, o tyle, ani rozporządzenie, ani inne przepisy Prawa budowlanego nie regulują kwestii przesłaniania widoku z okien czy zacieniania nieruchomości – np. ogrodu czy działki. Nie może więc w tym zakresie być mowy o naruszeniu określonych przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podjęte rozstrzygnięcie poprzedziło wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, z którym na każdym etapie postępowania strona skarżąca mogła się zapoznać. Na zakończenie trzeba dodać, że rozpatrując sprawę zarówno organy administracji, jak i skład orzekający zobowiązane były uwzględnić stan rzeczywisty istniejący w chwili orzekania, nie mogły zatem odnieść się do ewentualnych przyszłych planów skarżącego związanych z rozbudową jego budynku mieszkalnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) oddalił skargę.