II SA/Gl 247/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi B.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie zameldowania uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją ostateczną nr [...]z dnia [...]r. Prezydent Miasta G. orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały B.P. w lokalu położonym w G. przy ul. [...]. Pismem z dnia [...]r. działająca przez profesjonalnego pełnomocnika strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną argumentując, iż bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, a nadto decyzja w przedmiocie anulowania zameldowania została wydana w oparciu o fałszywe dowody. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Prezydent Miasta G. odmówił wznowienia postępowania na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (wskazując w uzasadnieniu, że sprawa wniosku opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a podlega odrębnemu rozpoznaniu). Zdaniem organu strona nie dochowała bowiem terminu, w którym mogła była podanie o wznowienie złożyć. Tego samego dnia postanowieniem o tym samym numerze Prezydent Miasta G. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, z uwagi na przywołanie przez stronę przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W wyniku wniesionego przez pełnomocnika strony odwołania od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania decyzją z dnia [...]r. nr [...]Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył w tym zakresie postępowanie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jeśli bowiem tego samego dnia organ wydał postanowienie wznawiające postępowanie to nie mógł jednocześnie odmówić jego wznowienia. Jak bowiem podkreślił Wojewoda [...] decyzję odmawiającą postępowanie wydać można jedynie wówczas gdy nie zachodzą warunki do wydania postanowienia o wznowieniu, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, wszczętego postanowieniem z dnia [...]r., decyzją z dnia [...]r. nr [...]Prezydent Miasta G. orzekł o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]r. o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały B. P. w lokalu położonym w G. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji przypomniał, że strona spóźniła się ze złożeniem wniosku powołującego jako przesłankę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W odniesieniu natomiast do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Prezydent Miasta G. wskazał, iż strona nie przedłożyła dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument, na którym oparł się uprzednio organ był sfałszowany. Od otrzymanej decyzji działająca przez pełnomocnika strona wniosła odwołanie podnosząc błąd w ustaleniach faktycznych i błędne przyjęcie przez organ I instancji, że strona nie dochowała ustawowego terminu do wniesienia podania w odniesieniu do zarzutu niezawinionego braku udziału w postępowaniu, a także nie uwzględnienie faktu, iż Z. i R. K. poświadczyli nieprawdę. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu Wojewoda [...] stwierdził bowiem, iż skoro w dniu [...]r. uchylił decyzję odmawiającą stronie wznowienia postępowania i jednocześnie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne to znaczy, że prowadząc postępowanie wznowieniowe organ I instancji prowadził tym samym dalej postępowanie w sprawie umorzonej już decyzją ostateczną i w dniu [...]wydał decyzję, która rozstrzyga sprawę już rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Pismem z dnia [...]r. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję Wojewody [...] domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez odebranie skarżącej prawa do bycia stroną poprzez nierówne traktowanie jej z osobami objętymi przedmiotową sprawą, - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie błędnej interpretacji prawnej odnośnie dwóch sprzecznych orzeczeń wydanych w jednym postępowaniu administracyjnym przez organ I instancji w dacie [...]r., - naruszenie przepisów postępowania mające również wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że materia sprawy została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną, co jest błędnym poglądem organu II instancji, - naruszenie prawa w zakresie merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarga została wniesiona w terminie. Tym samym pismem skarga została wniesiona także w imieniu działającej przez tego samego pełnomocnika B. P., wobec której organy wydawały w toczących się postępowaniach analogiczne rozstrzygnięcia o tej samej, co do istoty, treści. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu skargi zostały rozdzielone i sprawa ze skargi B. P. podlegała odrębnemu rozpoznaniu (sygn. akt II SA/Gl 246/10). W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przystępując do szczegółowych rozważań wskazać należy, iż w myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy – por. szerzej np. W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, s. 242; G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r. , s. 295 i nast. wraz z cytowaną tam literaturą. Wskazać też w tym miejscu należy, iż w myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Jednakowoż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (gdy zdaniem strony bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji - 148 § 2 k.p.a. Wniesienie przez stronę podania o wznowienie postępowania nie wszczyna postępowania wznowieniowego, o którego podjęciu bądź odmowie rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 k.p.a., właściwy organ. Podanie uruchamia natomiast postępowanie wstępne, którego celem jest ustalenie przez organ czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. Właściwy organ zobligowany jest zatem do zbadania np. czy podanie wniesione zostało przez uprawniony podmiot, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji istotnie istniejącej w obrocie prawnym oraz czy strona przywołała w podaniu którąś z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. Oprócz ustalenia czy nie zachodzi z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych niedopuszczalność wznowienia w owej wstępnej fazie rozpatrywania podania organ administracji ma prawo i obowiązek badać tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu. Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły; tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) – por. w tej mierze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2000 r. sygn. akt III SA 2304/99 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1991 r. sygn. akt IV SA 487/91, por. też szerzej np. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2009, s. 543-544. Stosownie do art. 149 § 1 i 3 k.p.a. w zależności od dokonanych w trakcie postępowania wstępnego ustaleń organ załatwia wniosek o wznowienie postępowania poprzez bądź to wydanie postanowienia wszczynającego postępowanie wznowieniowe (jeśli nie zachodzą podmiotowe lub przedmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia, a strona złożyła podanie zachowując termin, o którym mowa powyżej) bądź też wydanie decyzji odmawiającej wznowienia (jeśli w ocenie organu wznowienie jest z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych niedopuszczalne lub strona złożyła podanie z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia) – por. szerzej np. B. Adamiak, ibidem, s. 541 i nast. Rozważając w ramach postępowania wstępnego wniosek B. P. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie anulowania materialno-technicznych czynności zameldowania Prezydent Miasta G., wbrew wskazanym wyżej wymogom prawa, nie załatwił wniosku w drodze jednego z wskazanych w art. 149 k.p.a. alternatywnych rozstrzygnięć. Uznał bowiem, w niezgodzie z przywołanymi wyżej przepisami, że skoro wniosek pełnomocnika strony o wznowienie postępowania wskazywał dwie przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a. (brak udziału strony w postępowaniu – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz oparcie decyzji na fałszywych dowodach – art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) to należy je rozpoznać odrębnie. W konsekwencji w tej samej dacie ([...]r.) wydał decyzję odmawiającą stronie wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu, w którym strona bez własnej winy nie biorąca udziału w postępowaniu może wnieść podanie o wznowienie oraz postanowienie wznawiające postępowanie z uwagi na zarzucenie przez stronę we wniosku, że dowody, na podstawie których wydano decyzję anulującą zameldowanie były fałszywe. W efekcie organ I instancji zamiast zbadać w całości wniosek strony i wydać w wyniku postępowania wstępnego jedno z dwóch alternatywnych przewidzianych w art. 149 k.p.a. rozstrzygnięć, wydał je oba, jednocześnie wznawiając postępowanie w sprawie i odmawiając jego wznowienia. Miast jednego postępowania wstępnego przeprowadził bowiem dwa odrębne postępowania wstępne, każdorazowo podkreślając zarówno w decyzji odmawiającej wznowienia, jak też w postanowieniu wznawiającym postępowanie, że rozstrzygnięcie odnosi się jedynie do jednej podniesionej przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 k.p.a., druga natomiast podlega odrębnemu rozpoznaniu. Doprowadziło to do paradoksalnej sytuacji, w której jeden wniosek strony został załatwiony poprzez wydanie dwóch, sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć. Słusznie przeto Wojewoda [...] rozpoznając odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r. odmawiającej wznowienia postępowania decyzją z dnia [...]r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył w tym zakresie postępowanie pierwszoinstancyjne. Trafnie wskazał bowiem Wojewoda w uzasadnieniu, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jeśli bowiem tego samego dnia organ wydał postanowienie wznawiające postępowanie to nie mógł jednocześnie odmówić jego wznowienia. Jak słusznie podkreślił Wojewoda decyzję odmawiającą postępowanie wydać można jedynie wówczas gdy nie zachodzą warunki do wydania postanowienia o wznowieniu, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Trafnie w konsekwencji organ II instancji, oprócz wyeliminowania zaskarżonej doń decyzji z obrotu prawnego umorzył postępowanie prowadzone przez Prezydenta Miasta G. odrębnie w odniesieniu do tej części podania strony, w której przywołała ona brak uczestnictwa w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Niedopuszczalnym było bowiem, w ocenie Sądu, prowadzenie przez organ I instancji postępowania wstępnego nie w przedmiocie podania o wznowienie lecz jego fragmentu, w trybie konkurencyjnym w stosunku do postępowania wstępnego, w którego wyniku postępowanie zakończone decyzją ostateczną zostało wznowione. Prowadzenie owego drugiego konkurencyjnego postępowania wstępnego i jego odrębne zakończenie, było bowiem w świetle obowiązujących przepisów bezprzedmiotowe, a tym samym musiało zostać umorzone. Oczywistym jest, co wymaga w tym miejscu szczególnego podkreślenia, że Wojewoda [...]umorzył jedynie owo drugie, równolegle prowadzone postępowanie wstępne, zakończone odmową wznowienia postępowania skoro w istocie, z mocy wydanego przez organ I instancji postanowienia, postępowanie to zostało wznowione. W żadnym razie nie umorzył natomiast ani postępowania wstępnego zakończonego postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2009 r., którym to postanowieniem organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją w przedmiocie anulowania czynności zameldowania, ani też nie umorzył prowadzonego wówczas już przez organ postępowania wznowionego. Wojewoda kontrolował bowiem, wskutek wniesionego doń odwołania, jedynie decyzję odmawiającą wznowienia, która jak wynika z jej treści zapadła nie w wyniku załatwiającego podanie strony postępowania wstępnego lecz czynności wstępnych odnoszących się jedynie do błędnie wydzielonego przez organ do odrębnego rozpoznania fragmentu podania Nie podlegało natomiast kontroli Wojewody ani satysfakcjonujące stronę postanowienie wznawiające postępowanie, ani też dalsze czynności prowadzone w wyniku wznowienia. Słusznie podkreślił zatem w uzasadnieniu swej decyzji, że to jedynie decyzja pierwszoinstancyjna była wadliwa, i to ona wymaga usunięcia jej z obrotu prawnego albowiem w istocie postępowanie, którego wznowienia inkryminowaną decyzją Prezydent Miasta G. odmówił w istocie zostało przez niego postanowieniem wznowione. W wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta G. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...]r. o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania, uznając że nie zaistniały podstawy do jej uchylenia. W wyniku natomiast wniesionego od decyzji tej odwołania Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...]r. z przyczyn formalnych uchylił decyzję Prezydenta Miasta G. i umorzył postępowanie I instancji. W lakonicznym uzasadnieniu Wojewoda [...] stwierdził, iż skoro w dniu [...] r. uchylił decyzję odmawiającą stronie wznowienia postępowania i jednocześnie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne to znaczy że umorzył w całości postępowanie prowadzone z wniosku strony o wznowienie. Tym samym zdaniem Wojewody cyt. "organ I instancji prowadził dalej postępowanie w sprawie umorzonej już decyzją ostateczną i w dniu 10 listopada 2009 r. wydał decyzję, która rozstrzyga sprawę już rozstrzygniętą decyzją ostateczną". Zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji teza Wojewody Śląskiego nie znajduje jednak, zdaniem Sądu, oparcia w przepisach prawa, sprzeczna jest też z okolicznościami sprawy, w tym z uzasadnieniem wydanej w dniu [...]r. poprzedniej decyzji tegoż organu. Jak to bowiem wskazano powyżej w dacie tej Wojewoda nie umorzył postępowania wznowionego przez organ I instancji postanowieniem z dnia [...]r. Nie podlegało ono bowiem jego kontroli albowiem badał on wówczas jedynie prawidłowość wydanej przez organ I instancji decyzji odmawiającej wznowienia, nie zaś prawidłowość wznowienia postępowania. Jednoznacznie podkreślił to także w uzasadnieniu wydanej wówczas decyzji. Nie tylko nie odniósł się w nim bowiem wówczas krytycznie do faktu wznowienia przez organ I instancji postępowania lecz przeciwnie, okoliczność tę podniósł jako dowodzącą nieprawidłowości decyzji odmawiającej wznowienia. Skoro bowiem organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie to nie mógł w drodze odrębnych czynności i odrębnego rozstrzygnięcia wznowienia tego odmówić. Oczywistym jest zatem, iż wbrew obecnie wyrażanej tezie Wojewoda [...] nie umorzył nie podlegającego wówczas jego kontroli postępowania wznowieniowego, a jedynie postępowanie wstępne odrębnie prowadzone przez organ I instancji co do wniosku strony o wznowienie z uwagi na brak jej udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Postępowanie to organ I instancji wadliwie wyłączył bowiem z postępowania wstępnego rozpoznającego całość podania strony o wznowienie, przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. traktując oddzielnie (podczas gdy winien był zbadać całość podania ustalając między innymi czy choćby jedna z wskazanych przez stronę przesłanek znajduje oparcie w art. 145 § 1 k.p.a. i czy w odniesieniu do niej zakreślony ustawą termin został zachowany). W konsekwencji umorzeniu podlegało wówczas to postępowanie wstępne, które organ I instancji wydzielił, a w wyniku odwołania od decyzji o odmowie wznowienia postępowania podlegało ono kontroli drugoinstancyjnej. Przyjęte obecnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji drugoinstancyjnej stanowisko i wspierające je twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę prowadzą nadto w konsekwencji do podważenia podstawowych zagwarantowanych w k.p.a. uprawnień strony. W efekcie obecnie przyjętego przez Wojewodę [...] stanowiska złożony przez B. P. wniosek o wznowienie postępowania miałby bowiem w ogóle nie zostać przez organ I instancji rozpoznany i załatwiony poprzez bądź to wznowienie postępowania bądź odmowę jego wznowienia. Skoro bowiem zdaniem Wojewody postępowanie prowadzone z wniosku strony ostatecznie w przeszłości umorzył to w konsekwencji wniosek ten w ogóle nie podlegałby jakiemukolwiek załatwieniu w przewidziany w art. 149 k.p.a. sposób. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] weźmie pod uwagę ocenę zawartą w niniejszym wyroku i wyda prawidłową, zgodną z przywołanymi wyżej normami, decyzję. W pierwszej kolejności Wojewoda zbada czy prawidłowym było wznowienie w dniu [...]r. przez organ I instancji postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania. Postanowienie, mocą którego organ wznowił postępowanie (z uwagi na zarzut strony, iż decyzja ostateczna oparta została na fałszywych dowodach) nie odnosi się bowiem ani jednym słowem, w odróżnieniu od decyzji odmawiającej wznowienia, do kwestii terminowości złożonego przez pełnomocnika strony podania o wznowienie. Jeśli bowiem wskutek błędnych ustaleń organu, wznowi on postępowanie w sprawie, pomimo iż w rzeczywistości winien był wznowienia takiego odmówić z uwagi np. na nie zachowanie terminu do wniesienia podania, organ winien prowadzone postępowanie wznowieniowe na podstawie art. 105 k.p.a. umorzyć albowiem jego prowadzenie jest od początku bezprzedmiotowe (z odmiennych zatem przyczyn niż podane przez Wojewodę [...]). Jeśli natomiast wszczęcie przez organ I instancji postępowania wznowieniowego było zasadne albowiem nie występowały podmiotowe bądź przedmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia, a podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu to Wojewoda [...] merytorycznie rozpozna wniesione doń odwołanie badając, stosownie do wymogów prawa odnoszących się do postępowania drugoinstancyjnego, całokształt okoliczności sprawy, w tym prawidłowość kończącej postępowanie wznowieniowe przed organem I instancji decyzji odmawiającej uchylenia podjętej w przeszłości decyzji ostatecznej w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach nie orzekano z uwagi na brak stosownego wniosku.