II SA/Gl 249/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. i J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. E. S. i J. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. znak: [...] z dnia [...] r., nakazującą E. i J. S. rozbiórkę placu postojowego położonego w Z. przy ul. [...]. Do powyższej skargi został dołączony wniosek skarżących z dnia 19 grudnia 2011 r. o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazywali, że zaskarżoną decyzję otrzymali dopiero w dniu 13 grudnia 2011 r., bowiem w tym dniu skarżąca E. S. osobiście odebrała ją w organie. Skarżący podnosili, że z akt administracyjnych wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została zaadresowana na obydwu skarżących i nadana w dniu 1 lipca 2009 r. w K. Następnie po jednokrotnym awizowaniu w dniu 3 lipca 2009 r. została w dniu 22 lipca 2009 r. zwrócona do organu. Zdaniem skarżących przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję nie została im skutecznie doręczona, a za dzień doręczenia zaskarżonej decyzji należy uznać dzień 13 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach , zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z akt sprawy wynika, że korespondencja zawierająca zaskarżoną do Sądu decyzję nie została awizowana w sposób przewidziany art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm., dalej jako: k.p.a.), albowiem nie spełniała warunku dwukrotnego awizowania. Urząd Pocztowy [...] opatrzył wskazaną przesyłkę jedynie stemplem pocztowym z datą 3 lipca 2009 r. i adnotacją o pierwszym awizo oraz stemplem pocztowym z datą 22 lipca 2009 r. i informacją "zwrot nie podjęto w terminie". Dodatkowo należy wskazać na naruszenie art. 40 § 3 k.p.a. zgodnie z tym przepisem w sprawie wszczętej na skutek podania złożonego przez dwie lub więcej stron pisma doręcza się wszystkim stronom, chyba że w podaniu wskazały jedną jako upoważnioną do odbioru pism. Pisma kierowane do strony winny być imienne, wymieniające stronę jako indywidualnie określonego adresata. Doręczenie jednego pisma dla obojga małżonków należy uznać za sprzeczne z treścią art. 40 k.p.a. W świetle przytoczonych okoliczności należy uznać, że sporna korespondencja nie została prawidłowo doręczona skarżącym. W konsekwencji termin przewidziany dla wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 13 grudnia 2011 r., tj. w dniu gdy skarżąca E. S. osobiście odebrała skargę w organie. W tej sytuacji, zdaniem Sądu skarga złożona przez skarżących osobiście w organie w dniu 19 grudnia 2011 r. została wniesiona w terminie. Powyższe oznacza, że w sprawie nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi i stąd wniosek skarżących o jego przywrócenie należy uznać za bezprzedmiotowy, a postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. należy umorzyć.