II SA/Gl 25/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. oraz S. G. na akt Starosty C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. W. i S. G. zwrócili się do Starosty C. z wezwaniem o zwrot kwoty 425 zł, tytułem niesłusznie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Organ nie udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek. Następnie pismem z dnia 9 lutego 2011 r. W. i S. G. wystąpili do Starosty C. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, organ pismem z dnia 3 marca 2011 r. nr [...] poinformował skarżących, że nie jest możliwy zwrot kwoty 425 zł uiszczonej za wydanie karty pojazdu. W ocenie organu pobrana opłata w wysokości 500 zł za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji samochodu na terytorium Polski była zgodna z obowiązującym prawem tj. Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Jednocześnie organ wskazał, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04, przepis stanowiący podstawę pobrania przedmiotowej opłaty pomimo, że został uznany za niekonstytucyjny, to jednak obowiązywał do dnia 1 maja 2006 r. Pismem z dnia 29 marca 2011 r. W. i S. G. wnieśli za pośrednictwem Starosty C. skargę na działanie tego organu, wskazując, że kwestionują decyzję z dnia [...] r., na podstawie której został pobrana opłata w wysokości 500 zł za kartę pojazdu, w kwocie powyżej 75 zł, ponadto kwestionują pismo organu z dnia [...] r. nr [...] odmawiające usunięcia naruszenia prawa, jak również skarżą odmowę zwrotu części opłaty 425 zł za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że treść żądania i okoliczności faktyczne powołanie w jego uzasadnieniu przesądzają o braku właściwości sądu administracyjnego do rozpoznawania przedmiotowej sprawy. Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2012 r. zwrócił się do skarżących o sprecyzowanie żądania poprzez wskazanie, czy przedmiotem skargi jest decyzja Starosty C. z dnia [...] r., czy pismo tego organu z dnia [...] r. nr [...], czy też przedmiotem skargi jest bezczynność Starosty C. w przedmiocie niezałatwienia sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu. Wyznaczono termin 7 dni pod rygorem przyjęcia, że skarga dotyczy bezczynności Starosty C. Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 2 lutego 2012 r. oświadczyli, że ich skarga nie dotyczy bezczynności organu. Jednocześnie poinformowali, że przedmiotem skargi są: decyzja Starosty C. z dnia [...] r. będąca podstawą do pobrania opłaty za kartę pojazdu w kwocie 500 zł, powyżej kwoty 75 zł oraz pismo organu z dnia [...] r. nr [...] odmawiające usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Wniesiona skarga została oparta na przepisie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., poddającym jurysdykcji sądów administracyjnych sprawy skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07, [w:] ONSAiWSA 2008/2/21) wskazano, że na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przysługuje skarga do sądu administracyjnego na skierowanie do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, gdyż jest to sprawa administracyjna, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności. W uzasadnieniu tej uchwały NSA stwierdził ponadto, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty był w sprawie indywidualnej, został skierowany do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Skuteczne wniesienie skargi opartej na przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ustawodawca uzależnił jednak od uprzedniego wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa, które - stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a. - należało wnieść do organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedzieli się lub mogli się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Skarżący W. i S. G. w piśmie z dnia 2 lutego 2012 r. precyzując na wezwanie Sądu żądanie zawarte w skardze wskazali, że dotyczy ona decyzji Starosty C. z dnia [...] r., oraz pisma tego organu z dnia [...] r. nr [...]. Przyjmując, że przedmiotem skargi jest akt Starosty C. - pismo z dnia [...] r. nr [...] to skarga podlega odrzuceniu z uwagi na niewyczerpanie trybu przewidzianego w art. 52 §3 p.p.s.a. Skarżący bowiem przed wniesieniem skargi na to pismo, nie wezwali organu do usunięcia naruszenia prawa. Gdyby natomiast przyjąć, że skarga została wniesiona na decyzję Starosty C. z dnia [...] r., to także skargę należałoby odrzucić jako niedopuszczalną, gdyż została wniesiona na decyzję wydaną przez organ I instancji, a postępowanie przed sądem administracyjnym może być wszczęte tylko względem aktu, co do którego strona wyczerpała środki odwoławcze przysługujące jej w administracyjnym toku instancji (art. 52 p.p.s.a.). Skarżący pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. zwrócili się do Starosty C. o zwrot kwoty 475 zł. Organ nie ustosunkował się jednak do powyższego wniosku i nie wydał żadnego aktu, ani nie podjął żadnej czynności. W tej sytuacji wystąpienie przez skarżących z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 9 lutego 2011 r. można by uznać za skuteczne i uzasadnione jedynie w przypadku, gdyby ich skarga dotyczyła bezczynności Starosty C. Jednak skarżący, udzielając odpowiedzi na wezwanie Sądu stanowczo zaprzeczyli, aby przedmiotem ich skargi była bezczynność tego organu. Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 §1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.