II SA/Gl 251/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...]; 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 3113 (trzy tysiące sto trzynaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 15 października 2013 r. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu (dalej MZDiT) zawiadomił "A" Sp. z o.o. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zajęcia części działki nr [...] obręb [...] w pasie drogowym [...] w C. poprzez umieszczenie reklamy o łącznej powierzchni 24,9 m2 bez zgody zarządcy drogi. W dniu 21 października 2013 r. M.K. właściciel firmy "A" Sp. z o.o., w trakcie zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie MZDiT oświadczył, że nie posiada zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celach reklamowych, natomiast posiada umowę dzierżawy z dnia [...] r. z H. S. na dzierżawę terenu pod reklamę. Jednocześnie oświadczył, że miejsce umieszczenia reklamy w terenie było wskazane przez H. S., której grunt był własnością. Nadto zobowiązał się, że reklama zostanie usunięta w tym samym dniu. W dniu 25 października 2013r. MZDiT przeprowadził wizję w terenie w trakcie której potwierdził, że reklama została usunięta. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C. nałożył na "A" Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 23.754,60zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej [...][...] w C., na działce drogowej nr [...] obręb [...], celem umieszczenia reklamy o powierzchni 24,9 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi za okres od 30 sierpnia 2013r. do 21 października 2013r. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż podstawą wszczęcia postępowania było ujawnienie w dniu 30 sierpnia 2013 r. przez jego pracowników istnienia reklamy o wymiarach 6 m x 4,15 m w w/w lokalizacji, co potwierdza dołączony do akt protokół i zdjęcie ukazujące reklamę. Następnie w dniach 9 września, 1 października oraz 17 października 2013r. potwierdzono fakt umieszczenia tej reklamy w opisanej lokalizacji bez zgody zarządcy - co również udokumentowano protokołami z oględzin i wykonanymi zdjęciami fotograficznymi, wraz z datą ich wykonania. Powyższe ustalenia skutkowały wymierzeniem kary w wysokości 10-krotności opłaty, za okres 53 dni umieszczenia reklamy bez zgody zarządcy drogi. W odwołaniu od w/w decyzji pełnomocnik spółki wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania wskazując na naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 80 i 77 § 1 k.p.a., poprzez uznanie na podstawie dokumentacji fotograficznej, że przedmiotowa reklama znajdowała się w zajętym pasie drogowym w okresie wskazanym w decyzji, a ponadto naruszenie art.12 i art. 35 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania przez okres dwóch miesięcy i nie informowanie o tym fakcie strony. W konsekwencji naruszenie art.10 i art. 9 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu i nie informowanie o okolicznościach faktycznych i prawnych strony. Zarzucił nadto, że organ działał wbrew zasadzie pogłębionego zaufania, naruszając przy tym interes społeczny oraz słuszny interes strony. Pełnomocnik odwołującej się wskazał ponadto na naruszenie art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie za udowodnione, że okres zajęcia pasa drogowego wynosił 53 dni oraz art.2 i art.32 Konstytucji, poprzez działanie organu w sposób sprzeczny z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz informowania stron o prowadzonym postępowaniu, a także równości wobec prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 40 ust. 1, ust. 2, ust. 6 i ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260, zwanej dalej ustawą lub ustawą o drogach publicznych) oraz § 4 uchwały Rady Miasta C. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, udzielonej w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie takie jest wymagane m. in. na umieszczenie w pasie drogowym reklamy (art. 40 ust. 1 pkt 3). Za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10- krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 ustawy o drogach publicznych (art. 40 ust. 12 ustawy). Wysokość kary ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W tym zakresie decyzja organu jest tzw. decyzją związaną. Oznacza to, że po stwierdzeniu określonego w ustawie stanu faktycznego organ administracji publicznej nie ma możliwości swobodnego wyboru rodzaju rozstrzygnięcia, tylko musi zachować się w sposób wskazany w przepisach prawa, wymierzając w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty. Nie ma też możliwości miarkowania kary lub jej różnicowania. Obowiązek organu powstaje przy tym bez względu na okoliczności i przyczyny, które spowodowały wystąpienie stanu faktycznego ujętego w hipotezie normy prawnej. W przedmiotowej sprawie zdarzeniem uzasadniającym wymierzenie kary było zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dowodów oraz ze złożonych przez odwołującą się wyjaśnień wynika bezsprzecznie, że doszło do naruszenia przepisów ustawy w tym zakresie. Odnosząc się do wskazanych przez odwołującą naruszeń zasad postępowania SKO wyjaśniło, że uważna analiza zdjęć fotograficznych pozwala stwierdzić, że lokalizacja przedmiotowej reklamy była niezmienna, a sposób jej mocowania stabilny i trwały. Natomiast odwołująca się nie wskazała, żadnych dowodów świadczących, że reklamy nie było w tym okresie w tej lokalizacji. Stwierdziło też, że przepisy ustawy o drogach publicznych nie nakładają na organ obowiązku przeprowadzania ściśle określonych środków dowodowych oznacza to, że organ korzysta ze środków przewidzianych w k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem ( art.75 § 1 k.p.a.). Nieobecność strony podczas oględzin pasa drogowego nie oznacza automatyczne wykluczenie tej czynności z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutu przewlekłości postępowania SKO wyjaśniło, iż czas jaki upłynął od faktu stwierdzenia lokalizacji reklamy do czasu wydania decyzji przeznaczony był na przygotowanie map, odwzorowanie lokalizacji reklamy, porównanie ze zdjęciami satelitarnymi oraz ustaleniem właściciela reklamy, a wysokość naliczonej kary wynika nie z przewlekłości postępowania organu tylko z faktu bezprawnego zajęcia pasa drogowego. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Podobnie jak w odwołaniu w odniesieniu do decyzji Prezydenta Miasta C. zarzucił, że również decyzja SKO została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art.9, art.10, art.12, art. 61 § 1, art.77 § 1, art.80 kpa, a nadto z naruszeniem art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oraz art. 2 i art. 32 konstytucji RP. W ocenie skarżącej spółki dokumentacja fotograficzna i sporządzone protokoły dowodzą jedynie, że w tych dniach reklama znajdowała się we wskazanym miejscu, natomiast nie dowodzą tego że znajdowała się tam przez okres 53 dni. Ponadto działania organu były nakierunkowane na zwiększenie wymiaru kary, zamiast na usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania dróg. Skarżąca wskazała również, że nie była świadoma istnienia wymogu posiadania zezwolenia zarządcy drogi, wobec czego nie naruszyła art. 40 ust.12 ustawy o drogach publicznych. Natomiast prowadzenie postępowanie bez udziału strony naruszało jej zdaniem zarówno przepisy kodeksu postępowanie administracyjnego jak i przepisy konstytucyjne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą, albowiem zostały wydane zdaniem Sądu bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy do końcowego jej załatwienia, a nadto za zasadne należy uznać sformułowane w skardze zarzuty wydania zaskarżonej decyzji z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, 8, 9, 12 i art. 35 kpa w zw. z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Objęta zaskarżoną decyzją kara została nałożona za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Ponieważ fakt ustawienia przez skarżącą reklamy nie budzi wątpliwości i nie był przez skarżącą kwestionowany to jedną z koniecznych przesłanek wymierzenia spornej kary było wcześniejsze ustalenie, iż reklama była umieszczona w pasie drogowym w rozumieniu art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W tym zaś zakresie sprawa nie została wyjaśniona należycie do jej załatwienia, co Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi wziął pod rozwagę z urzędu - w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za pas drogowy uważa się wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby na tej części działki nr [...], na której była umieszczona objęta postępowaniem reklama były zlokalizowane powołane w tym przepisie obiekty budowlane i urządzenia. Wątpliwości w tym względzie wynikają też z faktu specyficznego kształtu tej działki na tym odcinku oraz sposobu jej zagospodarowania (zobacz w tym względzie dołączoną do akt administracyjnych mapę z zaznaczeniem granic działek oraz materiał fotograficzny). Nadto z dołączonego do tych akt wypisu z rejestru gruntów wynika, że częściowo teren działki nr [...] (w odniesieniu do obszaru 351 m2) oznaczony jest w tym rejestrze symbolem "B", a więc nie jako droga a teren budowlany. Co więcej wynika z tego rejestru, że na działce tej znajduje się również budynek o funkcji mieszkalnej. Z akt nie wynika przy tym, która część tej działki przeznaczona jest pod budownictwo, a w szczególności, że nie dotyczy to terenu na którym była umieszczona objęta postępowaniem reklama. Gdyby tak było w istocie to należałoby przyjąć, że reklama nie znajdowała się w pasie drogowym w rozumieniu w/w przepisów ustawy o drogach publicznych (zobacz w tym względzie treść pkt 18 i pkt 12 załącznika nr 5 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.). Istotne dla ustalenia, czy rzeczywiście ta część działki nr [...] na której była ustawiona przedmiotowa reklama była położona w pasie drogowym drogi krajowej [...][...] może okazać się też dopuszczenie dowodu z książki drogi prowadzonej w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz. U. nr 67, poz. 582). Zgodnie z załącznikiem Nr 1 do tego zarządzenia w książce drogi w kolumnie 35 powinny być zawarte dane dotyczące szerokości i powierzchnia pasa drogowego, zaś w kolumnie 3 powinna być podana lokalizacja zmiany szerokości pasa drogowego (co jak się wydaje może mieć znaczenie w niniejszej sprawie w związku z nieregularnym kształtem działki nr [...] w miejscu w którym znajdowała się reklama). Gdyby w toku ponownego rozpoznania sprawy doszło do prawidłowego ustalenia, że przedmiotowa reklama istotnie znajdowała się w pasie drogowym, to za niezasadny należałoby uznać zarzut skarżącej, że nie ponosi odpowiedzialności z powodu braku świadomości zajęcia pasa drogowego. Nie zwalnia z tej odpowiedzialności również fakt podpisania przez skarżącą umowy z domniemanym właścicielem terenu, bowiem to na skarżącej spoczywał obowiązek ustalenia czy nieruchomość na której ustawiła reklamę należała do osoby z którą zawarła umowę. Nadto nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, że przedmiotowa reklama nie stała we wskazanym miejscu przez cały czas. Jak słusznie wskazało SKO sposób posadowienia reklamy wykluczał możliwość jej przenoszenia, a sporządzona dokumentacja fotograficzna potwierdzała niezmienność miejsca w którym została umieszczona. Za nieuzasadniony należy też uznać zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, 77, 8 i 79 k.p.a. w związku z przeprowadzeniem niektórych czynności dowodowych bez udziału skarżącego. W tym względzie Sąd podziela stanowisko SKO sformułowane z powołaniem się na orzecznictwo sądowe. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Za dowód taki mogą być zatem uznane dokumenty sporządzone w następstwie czynności monitorujących, dokonane czy to przez pracowników organu, czy też przez inne podmioty działające na zlecenie zarządcy drogi, również dla potrzeb innej sprawy. Z natury rzeczy dokumenty takie są sporządzane bez udziału przyszłych stron postępowania, co nie oznacza, że nie mogą być włączone w poczet materiału dowodowego, w sytuacji gdy strona miała możliwość wypowiedzenia się co do ich treści, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżąca nie podważyła przy tym treści tych dowodów. Jak to zasadnie podniosły organy obu instancji decyzja o wymierzeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia takiego faktu na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary niezależnie od motywów jakimi kierował się zajmujący pas drogowy, od jego sytuacji osobistej i materialnej i niezależnie od tego czy miał on świadomość, iż na zajęcie pasa drogowego powinien mieć stosowne zezwolenie i w ogóle, że zajmuje pas drogowy. Nie oznacza to jednak wcale zdaniem Sądu, że zarządcę drogi nie obowiązują w postępowaniu o wymierzenie kary ogólne przepisy postępowania statuowane przez prawodawcę dla zapewnienia stronom postępowania realizacji przysługujących im praw, wynikających m. in. z realizacji konstytucyjnej zasady państwa prawa oraz równości wobec prawa (art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). W konsekwencji prowadząc postępowanie w danej sprawie organy administracji publicznej mają obowiązek wydawać rozstrzygnięcia zgodne nie tylko z przepisami prawa materialnego ale stosować się również do obowiązujących zasad postępowania administracyjnego, w szczególności jeżeli ich naruszenie może mieć wpływ na wynik zastosowania prawa materialnego w zakresie nałożonych na strony postępowania obciążeń lub obowiązków, np. na wysokość wymierzonych kar. W takiej bowiem sytuacji naruszenie prawa procesowego może mieć bezpośredni wpływ na podstawę zastosowania przesłanek odpowiedzialności. Zwłaszcza w takich sytuacjach organy orzekające powinny prowadzić postępowania mając na względzie również słuszny interes stron (obywateli), pogłębiać ich zaufanie, czuwać aby w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa oraz działać w sprawie w interesie strony wnikliwie i szybko (art. 7, 8, 9 i 12 kpa). Te podstawowe zasady zostały zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie naruszone, co w efekcie doprowadziło do wymierzenia skarżącej wyższej kary niż miałoby to miejsce w przypadku przeprowadzenia postępowania z zachowaniem tych zasad. Konstatacja ta jest uzasadniona gdy zważy się, że skarżąca niezwłocznie po powzięciu wiadomości o toczącym się przeciwko niej postępowaniu usunęła objętą postępowaniem reklamę. Z treści art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych wynika, że na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W świetle w/w ogólnych zasad postępowania oznacza to, że postępowanie takie powinno być wszczęte bez zbędnej zwłoki, a o jego wszczęciu powinny zostać zawiadomione wszystkie osoby będące stronami w sprawie (art. 61 § 1 i § 4 kpa). Do naruszenia tych zasad oraz art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP dochodzi zatem w sytuacji w której organ wiedząc o podstawie wszczęcia postępowania oraz będąc do tego wszczęcia zobowiązany zwleka z wszczęciem lub z zawiadomieniem stron o toczącym się postępowaniu, w konsekwencji czego pogarsza się sytuacja procesowa stron i dochodzi do naruszenia ich interesu prawnego, np. przez zwiększenie nałożonych na strony obowiązków. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Należy bowiem zważyć, że fakt zajęcia pod sporną reklamę pasa drogowego - [...] w C. został stwierdzony w dniu 30 sierpnia 2013 r. podczas kontroli przeprowadzonej przez pracowników Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C., a więc podmiotu wykonującego z upoważnienia Prezydenta Miasta C. funkcję zarządcy drogi w rozumieniu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Z chwilą uzyskania takiej informacji zarządca drogi niezwłocznie powinien ustalić, czy na zajęcie pasa drogowego wydał pozwolenie, a jeżeli nie to po potwierdzeniu bez zbędnej zwłoki faktu nielegalnego umieszczenia reklamy, powinien wszcząć niezwłocznie postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, informując jednocześnie o tym strony zgodnie z treścią art. 61 § 4 k.p.a. Wtedy też co do zasady sprawa powinna być załatwiona w terminie wynikającym z treści art. 35 § 3 k.p.a. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest przy tym zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, aby istniały usprawiedliwione powody do przedłużania tego terminu. Skarżąca nie może ponosić konsekwencji zwłoki we wszczęciu postępowania do którego doszło dopiero zawiadomieniem z dnia 15 października 2013 r. a zwłaszcza w sytuacji, gdy z treści przedmiotowej reklamy wynikało w jednoznaczny sposób w stosunku do kogo postępowanie powinno być wszczęte. W efekcie działania organu pierwszej instancji z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego doszło do wymierzenia skarżącej kary za znacznie dłuższy okres niż miałoby to miejsce w przypadku przeprowadzenia postępowania zgodnie z tymi zasadami, a to mając na uwadze, że skarżąca nie kwestionowała faktu umieszczenia reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi i usunęła reklamę w dniu powzięcia wiadomości o wszczęciu w tej sprawie postępowania. Należy podkreślić, że kary wymierzane na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych powinny spełniać przede wszystkim funkcje represyjne, a nie fiskalne, którą to funkcję kara taka może przybrać np. w przypadku celowego przedłużenia postępowania aby była ona naliczona za dłuższy okres. Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze treść art. 15 k.p.a. decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach postępowania sądowego stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 2 i § 18 ust. 1 pkt 1a w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w przypadku ustalenia, że reklama znajdowała się w pasie drogowym, wymierzona skarżącej kara powinna uwzględniać wynikający z art. 35 § 3 k.p.a. termin do wydania decyzji oraz założenie, iż w tym terminie skarżący usunąłby nielegalnie umieszczoną w pasie drogowym reklamę.