II SA/Gl 251/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia [...] r., [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowalnych w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi postanawia 1. odmówić przywrócenia terminu, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od zażalenia. Postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. H. oraz zwrócił skarżącemu wpis sądowy od skargi. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 22 marca 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł oraz nadesłania 1 dodatkowego odpisu skargi celem doręczenia uczestnikowi postępowania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2017 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 18 kwietnia 2017 r. W wyznaczonym terminie skarżący uiścił jedynie wpis od skargi, mimo prawidłowego wezwania wraz z pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności. Postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 czerwca 2017 r. Pismem z dnia 11 czerwca 2017 r. skarżący wniósł do Sądu pismo zatytułowane "zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi". W piśmie skarżący wskazał, że choruje na zaburzenia depresyjne, a zażywane leki powodują u niego zaburzenia koncentracji, pogorszenie pamięci oraz problemy z mobilizacją do działania. Powyższe problemy przyczyniły się do tego, że w wyznaczonym przez Sąd terminie skarżący uiścił wpis od skargi, jednak nie wysłał odpisu skargi. Do pisma skarżący załączył dwa odpisy zażalenia, odpis skargi oraz dokumenty dotyczące jego stanu zdrowia, w tym orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 9 września 2016 r., z którego wynika, że skarżący jest częściowo niezdolny do pracy do 30 września 2018 r. oraz historię choroby poradni zdrowia psychicznego, z której wynika, że skarżący ma zaburzenia depresyjne nawracające od 2004 roku. Skarżący uiścił wpis od zażalenia w kwocie 100 zł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II wezwano skarżącego w terminie 7 dni od otrzymania wezwania do sprecyzowania treści pisma z dnia 11 czerwca 2017 r. poprzez wskazanie, czy stanowi ono zażalenie, czy wniosek o przywrócenie terminu do nadesłania odpisu skargi, z jednoczesnym pouczeniem skarżącego o uzupełnieniu braków formalnych dotyczących zażalenia oraz wniosku o przywrócenie terminu. Pismem z dnia 28 czerwca 2017 r., w wyznaczonym przez Sąd terminie, skarżący wskazał, że jego pismo z dnia 11 czerwca 2017 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu oraz uzupełnił jego braki formalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). To na stronie ciąży obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu. Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r. , sygn. akt II GZ 66/09). Zdaniem Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nieuprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Z nadesłanej wraz z wnioskiem dokumentacji wynika, że skarżący choruje na zaburzenia depresyjne w związku z czym musi brać leki. Jak twierdzi skarżący leki te powodują u niego zaburzenia koncentracji, pogorszenie pamięci oraz problemy z mobilizacją do działania, jednak z dokumentacji medycznej nie wynika aby faktycznie leki wywoływały powyższe skutki. Nie sposób dać wiary twierdzeniom skarżącego, że nie zdołał uzupełnić braków formalnych skargi, skoro w odpowiedzi na wezwanie Sądu uiścił wpis sądowy od skargi. Zachowanie skarżącego polegające na uiszczeniu wpisu od skargi przy jednoczesnym zaniechaniu wysłania odpisu skargi świadczy o niedochowaniu należytej staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Jak wynika z treści wniosku skarżącego, niedochowanie przez niego terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz jest konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, iż nie zachodzą ważne powody do przywrócenia uchybionego terminu. Skarżący nie zachował staranności jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy, co świadczy o zachowaniu noszącym znamiona winy w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 88 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.