II SA/Gl 255/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dokonania oceny stanu technicznego obiektu postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić skarżącej A. W. kwotę [...] złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skarżąca A. W. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika pismem z dnia [...] r. wniosła, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, nakazujące skarżącej jako inwestorowi samowolnie wykonanych robót dotyczących częściowego wyburzenia jednego z kominów w budynku mieszkalnym, przedłożyć ocenę stanu technicznego konstrukcyjnej stabilności elementu i bezpieczeństwa konstrukcji. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę wskazując, iż stała się ona bezprzedmiotowa z uwagi na sporządzenie przez skarżącą opinii uzupełniającej stanu technicznego komina znajdującego się w jej mieszkaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uprawnia stronę do cofnięcia skargi. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, z wyjątkiem przypadków gdy zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą wskazane przeszkody, ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego dokonane cofnięcie jest skuteczne. Okoliczność ta uzasadnia umorzenie postępowania w sprawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 –Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 lit. a wyżej cytowanej ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji.