II SA/Gl 256/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA: Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a : odrzucić wniosek. Postanowieniem z 24 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z powodu wniesienia jej po terminie. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru odpis tego orzeczenia został doręczony skarżącej 7 marca 2014 r. Pismem z 14 marca 2014 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek został nadany w Urzędzie Pocztowym w M. 17 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z cytowanej regulacji prawnej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli łącznie występują następujące przesłanki: został złożony wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. W przedmiotowej sprawie treść wniosku o przywrócenie terminu nie wskazuje, żeby przyczyna uniemożliwiająca dochowanie terminu trwała również po doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Przed doręczeniem tego orzeczenia skarżąca mogła nie wiedzieć o nie dochowaniu terminu do wniesienia skargi. Dlatego termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął swój bieg wraz z doręczeniem skarżącej postanowienia odrzucającego skargę, czyli 7 marca 2014 r. Również skarżąca w swoim wniosku podała, że o uchybieniu terminu dowiedziała się z otrzymanego postanowienia. Oznacza to, że 7 marca 2014 r. rozpoczął bieg 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który upłynął 14 marca 2014 r. Tymczasem wniosek taki skarżąca złożyła dopiero 17 marca 2014 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), co oznacza, że w sposób oczywisty przekroczyła ustawowy termin (podobnie NSA sygn. I FZ 130/08; LEX nr 480291). Zgodnie z art. 88 P.p.s.a. spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jest to przepis przewidujący dla sądu obligatoryjne następstwo uchybienia terminowi, a zatem nie pozwalający na uzależnienie orzeczenia sądu od innych przesłanek. Stąd też powołane przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu przesłanki nie mogą być uwzględnione. W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił spóźniony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na mocy art. 88 P.p.s.a.