II SA/Gl 257/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008r. sprawy ze skargi A.M. i J.M. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...).. nr (...) w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia (...). nr (...) w części dotyczącej umorzenia postępowania odnośnie zwrotu działki oznaczonej nr geodezyjnym (...) o powierzchni (...) m2 i orzeka, że w tym zakresie zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. 2. w pozostałej części skargę oddala, 3. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżących kwotę (...) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] r. Nr [...] wywłaszczono za odszkodowaniem na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości o powierzchni [...] m2 stanowiące część parcel nr [...],[...] i nr [...], zapisanych w Księdze wieczystej Nr [...]. W decyzji tej podano, że nieruchomości te stanowiły własność J. M. i F. M. a wywłaszczenie następuje na wniosek Komitetu Budowy [...] w K.. Decyzja ta, wydana na podstawie art. 1, art. 10, art. 21 i art. 33 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, została utrzymana następnie w mocy decyzją Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej z dnia [...] r. We wniosku z dnia [...] r. A. M., J. M. i K. M. jako następcy prawni J. M. (który w dacie wywłaszczenia figurował w Księdze wieczystej jako samodzielny właściciel wywłaszczonych nieruchomości) domagali się zwrotu wywłaszczonych nieruchomości twierdząc, że doszło do zmiany ich zagospodarowania co świadczy o ich zbędności na cel wywłaszczenia. W toku postępowania zmarła K. M. a jej następcami prawnymi zostali J. M. i A. M. Część wywłaszczonych nieruchomości została objęta decyzją Prezydenta C. z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie ich zwrotu. Orzekając co do pozostałych nieruchomości Prezydent C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] postanowił o zwrocie na rzecz J. M. w 1/2 części i na rzecz A. M. w ½ części działki o numerze geodezyjnym [...] o powierzchni [...] m2 i działki nr [...] o powierzchni [...] m2 zapisanych w Księdze wieczystej KW [...] Sądu Rejonowego w C. Decyzją tą umorzył postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] o powierzchni [...] m2 oraz odmówił zwrotu nieruchomości oznaczonej numerami działek: [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2. Jednocześnie decyzją tą organ ustalił kwotę odszkodowania obciążającego Skarb Państwa wobec wnioskodawców, a to wobec zmniejszenia się wartości zwracanych działek, przekraczającej wartość przyznanego przy wywłaszczeniu i zwaloryzowanego odszkodowania. Uzasadniając to rozstrzygnięcie stwierdził, że według wniosku o wywłaszczenie Komitetu Budowy [...] (dalej WPKiW) w K. z dnia [...] r. objęte nim nieruchomości miały być przeznaczone pod budowę i rozbudowę już istniejących urządzeń kulturalno-wypoczynkowych przez stworzenie na tym terenie WPKiW. Całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że zamierzenie to było realizowane etapami i w dłuższym okresie czasu. W toku realizacji następowała też weryfikacja występujących przy takiej inwestycji potrzeb co wiązało się też ze zmianą jej zakresu i sposobu wykorzystania poszczególnych działek wywłaszczonych jako całość na ten cel. Świadczy o tym m.in. treść decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia "Założeń Inwestycji (aktualizacja) na budowę WPKiW w [...]". W toku postępowania zlokalizowano na terenie objęte wywłaszczeniem nieruchomości według ich obecnej numeracji geodezyjnej. Od czasu wywłaszczenia doszło bowiem w następstwie podziałów do zmiany tej numeracji. W konsekwencji organ I instancji ustalił, że przedmiotem postępowania jest ujawnionych w księgach wieczystych na rzecz Skarbu Państwa osiem działek geodezyjnych. Dokonując ustaleń w oparciu o dostępną mu i zgromadzoną w toku postępowania dokumentację archiwalną oraz na podstawie oględzin stwierdził, że działki nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz nr [...] o powierzchni [...] m2 znajdują się poza terenem WPKiW w C. Pierwsza z nich jest przy tym zajęta i wykorzystywana bezumownie przez osobę fizyczną na potrzeby prowadzonego przez nią gospodarstwa ogrodniczego (pod uprawę drzewek i krzewów iglastych). Druga nie została zaś wykorzystana pod plac zabaw dla dzieci, który miał wchodzić w skład tzw. terenu dziecięcego parku, na co wskazywały "Założenia projektu i programu dla Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku w K." z dnia [...] r. W konsekwencji Prezydent C. uznał, że te działki stały się zbędne na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261 z 2004 r. poz. 2603 ze zm. zwanej dalej ustawą lub ustawą o gospodarce nieruchomościami) i orzekł o ich zwrocie na rzecz wnioskodawców na podstawie art. 136 ust. 3 tej ustawy. Według poczynionych przez organ ustaleń poza granicami parku znajduje się też działka nr [...] o powierzchni [...] m2, która nie była też objęta granicami jego lokalizacji. Jest na niej usytuowany fragment pętli tramwajowej, która to pętla istniała już [...] r., a to zgodnie z planem sytuacyjnym stanowiącym załącznik do zaświadczenia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w C. z dnia [...] r. nr [...] o lokalizacji szczegółowej nr [...] na budowę Wystawy Ogrodniczej. Obecnie brak jest zdaniem organu możliwości ustalenia (wobec braku możliwości dotarcia do stosownych dokumentów) bliższego celu wywłaszczenia tej działki. Nie podlega ona jednak zwrotowi z uwagi na treść art. 229a w zw. z art. 229 ustawy. Jest bowiem wykorzystywana dla zaspokojenia powszechnych potrzeb ludności na ogólnie dostępną pętlę tramwajową, a więc na "cel użyteczności publicznej". Na taki cel mogła ona być natomiast wywłaszczona zgodnie z ustawą z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości. Odnośnie tej działki postępowanie należało zatem zdaniem Prezydenta C. umorzyć jako bezprzedmiotowa. Analizując sposób zagospodarowania pozostałych działek Prezydent C. doszedł do przekonania, że zostały one wykorzystane zgodnie z celem wywłaszczenia, co przesądza o tym, że brak jest podstaw do ich zwrotu. Organ ten ustalił że: – działka o numerze geodezyjnym [...] o pow. [...] m2 miała wchodzić w skład tzw. rejonu parkowo-leśnego parku, a faktycznie usytuowana jest w głębi WPKiW w C. i zagospodarowana na jego potrzeby. Na działce tej znajduje się część stawu wędkarskiego wraz ze stanowiskami wędkarskimi, trawnik wzdłuż stawu, fragment kolejki parkowej – torowisko oraz murowana budowla w stylu greckiej świątyni. Przedmiotowa kolejka parkowa istniała już przy tym w [...] r. – działki o numerze geodezyjnym [...] i powierzchni [...] m2 oraz nr [...] o pow. [...] m2 mające wchodzić m.in. w skład tzw. rejonu dydaktycznego są położone obecnie w granicach terenu zagospodarowanego przez WPKiW i zostały zagospodarowane na potrzeby [...] Parku Etnograficznego, którego pierwsze obiekty wzniesiono w [...] r. – działka o numerze geodezyjnym [...] o pow. [...] m2 mająca wchodzić w skład tzw. rejonu spacerowo-rozrywkowego oraz Stadionu [...] położona jest obecnie w granicach terenu zagospodarowanego przez WPKiW i została wykorzystana pod potrzeby budowy infrastruktury Stadionu [...]. Są na niej usytuowane alejki asfaltowe do wejścia głównego na ten stadion, trawniki wraz z drzewami i krzewami, jezdnia [...] oraz chodniki i zatoczki parkingowe przed [...] Parkiem Etnograficznym. Organ I instancji ustalił dalej powołując się na bliżej opisane w swojej opinii dokumenty archiwalne, że budowa Stadionu [...] z jego zapleczem i infrastrukturą miała bezpośredni związek z realizacją WPKiW i wchodziła już w skład tzw. programu małego Parku Kultury, którego realizacja przewidziana była do końca [...] r. Faktycznie stadion ten został oddany do użytku w stanie przydatności do eksploatacji w zakresie niezbędnego minimum w [...] r. W odwołaniu od tej decyzji co do jej części orzekającej o odmowie zwrotu oraz umarzającej postępowanie co do zwrotu działki nr [...] (pkt 2 i 3 decyzji) pełnomocnik J. M. i A. M. wniósł o orzeczenie ich zwrotu. Uzasadniając to żądanie zarzucił, że ustalając cel wywłaszczenia organ powinien się oprzeć na dokumentach poprzedzających datę wywłaszczenia, a nie dokumentach z okresów późniejszych, co uczynił Prezydent C. W szczególności nie wzięto pod uwagę dokumentów, które zgodnie z podstawą wywłaszczenia tj. dekretem z dnia [...] r. powinny poprzedzać wywłaszczenie i określać jego cel. Zarzucono, że do wykorzystania działek niezgodnie z celem wywłaszczenia doszło z naruszeniem treści art. 136 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. bez powiadomienia poprzedniego właściciela. Zdaniem odwołujących się naruszono także treść art. 105 kpa, gdyż postępowanie odnośnie działki nr [...] nie stało się bezprzedmiotowe. Wtedy zaś powinna zapaść co do tej działki decyzja odmowna. Zgłoszony został nadto zarzut nieważności decyzji wywłaszczeniowej a to z tego względu, że nie wynika z niej jaka dokładnie część ówczesnej działki nr [...] została wywłaszczona. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 136, art. 139, art. 140 i art. 229a ustawy o gospodarce nieruchomościami utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji Uzasadniając to rozstrzygnięcie poczynił ustalenia zbieżne z ustaleniami organu pierwszej instancji. Podtrzymał również ich ocenę prawną. Dodatkowo w odniesieniu do zarzutów odwołania stwierdził, że legalność decyzji wywłaszczeniowej w zakresie jej ważności była przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego prawomocną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności (skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem NSA z dnia 27 października 2000 r. sygn. akt IV SA 1770/98). W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik J. M. i A. M. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w zakresie objętym odwołaniem tj. o odmowie zwrotu działek nr [...],[...],[...],[...] i [...] oraz umorzenia postępowania w sprawie zwrotu działki [...], jako wydanej jego zdaniem z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 136 ust. 1 w zw. z art. 137 i w zw. z art. 216 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 136 ust. 3 i art. 229a w zw. z art. 229 tej ustawy, a nadto z naruszeniem norm postępowania wynikających z art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa. Uzasadniając to żądanie powtórzył w ogólnym zarysie zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu. Zaakcentowano, że cel wywłaszczenia powinien zostać ustalony w oparciu o dokumenty poprzedzające wywłaszczenie a nie dokumenty późniejsze mające często charakter szkiców i założeń a nie konkretnych aktów administracyjnych. Zdaniem skarżących skoro obecnie nie można ustalić celu wywłaszczenia ani też dat zagospodarowania poszczególnych działek na konkretne cele to brak było też podstaw do przyjęcia, że nie są one zbędne na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem skarżących orzekając odnośnie działki nr [...] na podstawie art. 229a ustawy organy nie oceniły możliwości wywłaszczenia tej działki w oparciu o przepisy dekretu z dnia [...] r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, które regulowały odmienne podstawy wywłaszczenia (cele wywłaszczenia) niż to wynikało z ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, którą to ustawę uwzględniły w swoich rozważaniach organy orzekające skupiając się na omówieniu możliwości wywłaszczenia na cele użyteczności publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie sformułowane wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie ale tylko gdy kwestionuje orzeczenie w odniesieniu do działki nr [...], oparte na treści art. 229a w zw. z art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami i to głównie z przyczyny w skardze nie podniesionej, którą Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wziął pod rozwagę z urzędu. Sąd stwierdził bowiem, że przedmiotowy art. 229a został uznany za niekonstytucyjny wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt K 6/05 i utracił moc z dniem 9 kwietnia 2008 r. (Dz. U. 08.59.369). Wyrok ten skutkuje ex tunc, co oznacza, że powinien być uwzględniony również przy ocenie decyzji podjętej jeszcze przed jego wejściem w życie. jako wydanej w oparciu o przepis niekonstytucyjny. W konsekwencji co do tej działki decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b i art. 134 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 145a kpa. Odnośnie tej działki należałoby też podzielić zarzuty skargi co do wydania decyzji organów obu instancji przez niewłaściwe zastosowanie obowiązującego w dacie orzekania przez te organy art. 229a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem możliwość wykorzystania działki na inny cel powinna być bowiem oceniona, jak to trafnie podniesiono w skardze, w odniesieniu do celów jakie mogły stanowić podstawę wywłaszczenia na gruncie dekretu z dnia [...] r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, a nie jak to uczyniły organy orzekające, w odniesieniu do podstaw wywłaszczenia w oparciu o ustawę z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.). Przesłanki wywłaszczenia na mocy obu tych aktów prawnych nie były zaś tożsame. Okoliczność ta, wobec utraty mocy art. 229a ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie będzie miała już jednak w dotychczasowym kontekście znaczenia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponownie organy będą jednak musiały rozstrzygnąć odnośnie tej działki kwestię czy stała się ona zbędna na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym względzie należy zdaniem Sądu stwierdzić, że w świetle zgromadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego kwestia ta nie została należycie rozważona i oceniona. W tym względzie stanowisko organów jest zdaniem Sądu wewnętrznie sprzeczne i z tego też powodu nie może zostać zaakceptowane. Z jednej strony organy stwierdziły bowiem, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie jest możliwe ustalenie na jaki cel działka ta była wywłaszczona, z drugiej zaś strony stwierdzają, że cel wywłaszczenia nie został na niej zrealizowany (co dawało też podstawę do zastosowania do niej treści art. 229a ustawy) Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będą miały organy orzekające na uwadze, że dopóki decyzja o wywłaszczeniu pozostaje w obrocie prawnym to należy zakładać, że również w odniesieniu do tej działki istniał cel wywłaszczenia. Bez jego pozytywnego ustalenia nie jest zatem możliwe stwierdzenie, że działka ta stała się zbędna na ten cel, które to ustalenie stanowi konieczną przesłankę zwrotu na podstawie art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oznacza to, że w przeciwnym wypadku wniosek o zwrot nie może być uwzględniony. Zdaniem Sądu nie może mieć odnośnie tej działki przesądzającego znaczenia okoliczność, że znalazła się ona poza granicami parku, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie co do całości zamierzeń inwestycyjnych związanych z realizacją WPKiW. Skoro, jak to ustaliły zasadnie organy orzekające, w skład inwestycji związanych z realizację parku wchodziła również budowa Stadionu [...] to należało rozważyć czy nie właśnie na potrzeby tych inwestycji (parku i stadionu) zaplanowano i zrealizowano w ich sąsiedztwie pętlę tramwajową dla ich obsługi. Pomocna w tym względzie może być odpowiedź na pytanie czy zachodziłaby potrzeba realizacji w tym miejscu takiej pętli gdyby nie miał powstać w jej pobliżu WPKiW wraz ze stadionem i jego infrastrukturą. Negatywna odpowiedź na to pytanie dawałaby zaś podstawę do przyjęcia, że również teren pod budowę tego węzła komunikacyjnego wchodził w skład obszaru, który miał być przeznaczony i faktycznie został przeznaczony pod realizację tak rozległej, różnorakiej i niewątpliwie istotnej dla całego regionu (a w konsekwencji mogącej być objętą narodowymi planami gospodarczymi w rozumieniu w/w dekretu z dnia [...] r.) inwestycji. W pozostałym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że odmowa zwrotu wymienionych w pkt 2 decyzji organu I instancji działek nastąpiła z naruszeniem obowiązującego prawa. W tym względzie należy stwierdzić, że w świetle treści art. 136 ust. 3 ustawy zwrot wywłaszczonych nieruchomości następuje na wniosek uprawnionego podmiotu. Zatem również na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że zachodzą ustawowe przesłanki zwrotu, do których jak już stwierdzono wyżej należy m.in. ustalenie celu wywłaszczenia. Skoro zatem jak to stwierdzono w skardze, a wcześniej w odwołaniu, ustalenie tego celu nie jest możliwe to już tylko ta okoliczność skutkowałaby wydaniem decyzji odmownej co do zwrotu objętej wywłaszczeniem nieruchomości. Nie jest bowiem możliwe ustalenie, że stała się ona zbędna na cel wywłaszczenia Skarżący nie zarzucił bowiem jednocześnie organom obu instancji aby z naruszeniem treści art. 77, 75 § 1 i art. 77 § 1kpa nie przeprowadziły możliwych do zrealizowania dowodów pozwalających na poczynienie innych ustaleń faktycznych, a w szczególności ustaleń pozwalających na uwzględnienie wniosku. Również działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się uchybienia tym przepisom. Oczywiście rację mają skarżący, że cel wywłaszczenia powinien być ustalony głównie w oparciu o dokumenty poprzedzające decyzję wywłaszczeniową. Gdy jednak takich dokumentów pomimo podjętych starań nie udało się zgromadzić, chociażby z uwagi na bardzo długi upływ czasu od wywłaszczenia (i okresy archiwizowania dokumentów), lub też cel ten z nich w jednoznaczny sposób nie wynika, to cel wywłaszczenia należało na potrzeby niniejszego postępowania ustalić w oparciu o każde inne dowody mogące temu służyć, w tym także różnego rodzaju dokumenty pochodzące z okresów późniejszych, jeżeli dla tego celu mogły one być przydatne, co też organy orzekające uczyniły. Właśnie takie dokumenty zostały przez organy orzekające wykorzystane jako faktycznie dostępne. Zostały one ocenione zgodnie z treścią art. 80 kpa. Oceny tej skarżący w żaden sposób nie podważyli, chociażby przez zgłoszenie dowodów mogących te ustalenia zanegować. W szczególności nie wykazali, że objęte sporem działki zostały wywłaszczone na inne cele niż zostały faktycznie wykorzystane. W ogóle nie podjęli oni nawet próby udowodnienia, że poczynione przez organy ustalenia nie odpowiadają prawdzie obiektywnej. Gdy nadto się zważy, co już wyżej podniesiono, że dopóki decyzja o wywłaszczeniu pozostaje w obiegu prawnym, to należy zakładać, iż istniał cel wywłaszczenia objętych nią nieruchomości i dopiero wykazanie, że na ten cel nieruchomości stały się zbędne, daje podstawę do uwzględnienia wniosku o zwrot. Skoro pomimo podjętych działań takich ustaleń w toku postępowania nie poczyniono to odmowa zwrotu nie narusza treści art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Trudno zresztą mówić zdaniem Sądu, że sporne działki nie zostały wywłaszczone na potrzeby budowy szeroko rozumianej inwestycji w postaci WPKiW skoro doszło do tego na wniosek Komitetu Budowy tego Parku i w ramach tego parku (a w jego ramach również Stadionu [...]) zostały one zagospodarowane i są wykorzystywane, czemu również skarżący nie przeczą. Zdaniem Sądu brak powołania w podstawie prawnej decyzji organów obu instancji art. 216 ust. 2 pkt 2 ustawy nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy. Takiego też wpływu związanego z tym uchybieniem skarżący nie wskazali. Nie ulega przy tym wątpliwości, że decyzje organów obu instancji zostały wydane przy zastosowaniu treści tego przepisu. Z tych też względów, w pozostałej części skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności części zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 206 w zw. z art. 209 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. mając na uwadze, że skarga została uwzględniona tylko w niewielkiej części i głównie z przyczyny, którą Sąd wziął pod rozwagę z urzędu. SJ/