II SA/Gl 257/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach Jacka Pańczyka sprawy ze skargi K.S. i Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, rejestracji pojazdu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta G. uchylił własną decyzję z dnia [...] r. w sprawie rejestracji pojazdu marki [...] nr nadwozia [...], rok prod. [...], nr rej. [...] na rzecz Z. S. i K. S. i odmówił zarejestrowania tego pojazdu. W uzasadnieniu wskazał, że rejestracja nastąpiła na podstawie wcześniejszej decyzji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...]. W związku z tym Prezydent Miasta G. wznowił postępowanie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., uchylił weryfikowaną decyzję i orzekł o odmowie zarejestrowania pojazdu. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Z. S. i K. S. podnosząc, że nabyli samochód w dobrej wierze, co ich zdaniem wyklucza możliwość wznowienia postępowania, a ewentualne niedopatrzenie urzędnika przy rejestracji nie powoduje poważnej szkody dla interesu społecznego. Nadto wskazali, że decyzja jest co najmniej przedwczesna, wobec braku opinii biegłego oraz odpowiedzi z organu niemieckiego. Natomiast sprzeciw Prokuratora od decyzji Prezydent Miasta Z. był bezpodstawny. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; zwanej dalej "k.p.a.") utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że podstawę wznowienia stanowił art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił wystąpienie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., która wskazuje na konieczność uchylenia weryfikowanej decyzji i odmówienia rejestracji pojazdu. Decyzja o kolejnej rejestracji pojazdu należy bowiem do kategorii decyzji zależnych, gdyż jej byt prawny jest uzależniony od innego rozstrzygnięcia. Z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym z 20 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm.) wynika, że rejestracji pojazdu dokonuje się między innymi na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Dowód rejestracyjny potwierdza wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Oznacza to, że kolejna decyzja o rejestracji pojazdu jest konsekwencją poprzedniej, skoro pojazd nie jest samochodem nowym. Związek pomiędzy tymi decyzjami jest oczywisty, jedna stanowi podstawę drugiej i ma w niej uzasadnienie. Dla skutecznej rejestracji pojazdu konieczne jest przedłożenie oryginału dowodu rejestracyjnego, jest to bowiem wymóg ustawowy, a jego brak stanowi przeszkodę do rejestracji pojazdu. Stąd uchylenie poprzedniej decyzji rejestracyjnej sprawia, że decyzja zależna traci swoje umocowanie, co z kolei uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Jednocześnie Kolegium nie stwierdziło, by wystąpiły negatywne przesłanki z art. 146 § 1-2 k.p.a. Odnosząc się do stanowiska odwołujących się, Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie odmowa rejestracji pojazdu nie jest spowodowana uznaniem, że nie są oni właścicielami pojazdu. Powoływanie się na dobrą wiarę przy zakupie pojazdu jest w przedmiotowym postępowaniu chybione, ponieważ Kolegium nie badało stanu własnościowego pojazdu. Nie jest także możliwe rozpoznawanie zarzutów dotyczących postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...], ponieważ wykracza to poza zakres niniejszego postępowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli K. i Z. S. zarzucając naruszenie art.145 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art.145 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi wskazali, że zaskarżona decyzja jest decyzją wtórną do decyzji Prezydenta Miasta Z., która została zaskarżona i nie może być traktowana jak decyzja ostateczna. Nadto w ocenie skarżących istotne znaczenie ma określenie również podstaw wydania tej decyzji. Ponadto podnieśli, że działali w dobrej wierze, a z akt postępowania karnego nie wynika, aby podrobili przedłożone przy rejestracji dokumenty lub też świadomie posłużyli się sfałszowanymi dokumentami. W odpowiedzi na skargę SKO w K. w całości podtrzymało dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji jednocześnie wyjaśniając, że decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. stała się ostateczna w dniu [...] r. W toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżących wnosił i wywodził jak w skardze, natomiast prokurator wnosił o oddalenie skargi podnosząc, że okoliczności związane z dobrą wiarą skarżących przy zakupie i rejestracji pojazdu nie mają żadnego znaczenia dla zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007r. Nr 186, poz. 1322 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 5 wymienionej ustawy rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. W myśl § 2 ust. 1 wymienionego rozporządzenia w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13 oraz § 3, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza: 1) dowód własności pojazdu, 2) kartę pojazdu, jeżeli była wydana, 3) dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany, oraz tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest rejestracja pojazdu m-ki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nr nadwozia [...], rok prod. [...]. Organy administracji uznały, iż nie zostały spełnione przesłanki zarejestrowania wymienionego pojazdu, zaś w ocenie skarżących samochód winien zostać zarejestrowany. W przekonaniu Sądu organy administracji słusznie odmówiły zarejestrowania spornego pojazdu. Przede wszystkim należy podnieść, iż w niniejszej sprawie wystąpiła podstawa wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Wymieniona decyzja została bowiem wydana w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. o zarejestrowaniu pojazdu [...] na wniosek H. N. Następnie po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z. uchylił swoją decyzję z dnia [...] r. i odmówił dokonania rejestracji spornego pojazdu. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] r. Istniała zatem, określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. podstawa wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. Organy administracji trafnie uznały, że nie zostały spełnione przesłanki zarejestrowania spornego pojazdu. Z przepisu art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. wynika, że rejestracji pojazdu dokonuje się między innymi na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Dowód ten jest niezbędny do zarejestrowania samochodu i winien być on dołączony do wniosku o rejestrację. Jego brak stanowi przeszkodę do rejestracji pojazdu (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2006r. sygn. akt I OSK 1005/05, Lex nr 265787 oraz wyrok WSA w Łodzi z 17 listopada 2010r. sygn. akt III SA/Łd 436/10, Lex nr 758199). W rozpoznawanej sprawie w dniu 14 maja 2010r. sporny pojazd został zarejestrowany w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Z. o rejestracji samochodu na H. N. Decyzja ta po wznowieniu postępowania, została jednak uchylona i odmówiono zarejestrowania pojazdu z uwagi na to, że złożony dowód rejestracyjny okazał się sfałszowany. W sytuacji zatem gdy odmówiono rejestracji pojazdu na poprzedniego właściciela – H. N., wydany w oparciu o uchyloną decyzję administracyjną dowód rejestracyjny stracił ważność, tym samym w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka do zarejestrowania samochodu na skarżących, gdyż nie przedstawili oni ostatniego dowodu rejestracyjnego. Nie zostały zatem spełnione przesłanki do rejestracji spornego pojazdu. Nieuzasadniony jest zarzut skarżących, iż pojazd winien zostać zarejestrowany, gdyż nabyli go w dobrej wierze i na podstawie ważnych dokumentów rejestracyjnych. Kwestia dobrej wiary przy nabyciu samochodu od H. N. nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Niezasadny jest również zarzut skarżących, iż organy administracji nie przeprowadziły postępowania dowodowego, co do przesłanek wydania decyzji przez Prezydenta Miasta Z. W niniejszej sprawie organy administracji nie były uprawnione do prowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego okoliczności pierwszej rejestracji spornego pojazdu. Postępowanie takie przeprowadził Prezydent Miasta Z. i w jego wyniku uchylił on własną decyzję o rejestracji oraz odmówił zarejestrowania samochodu na H. N. W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta G. zarejestrował wcześniej samochód w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Z., która została później uchylona, a więc istniały podstawy do uchylenia decyzji o rejestracji samochodu na K. i Z. S. i odmowy jego zarejestrowania. Zarzuty skarżących w tym zakresie nie są zasadne. Reasumując Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż wystąpiła podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] r. i nie została spełniona przesłanka do zarejestrowania pojazdu skarżących. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz.270 z późn. zm.), Sąd skargę oddalił.