II SA/Gl 260/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi M. L. i B. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Pismem z dnia 30 lipca 2014 r. M. I B. L. zwrócili się do Naczelnika Wydziału Geodezji i Kartografii w C. z wnioskiem o dokonanie wpisu ich w ewidencji gruntów i budynków, jako użytkowników i władających gruntem działki położonej przy ulicy [...] nr [...] k.m. [...] o powierzchni 1.0280 ha. Pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. skierowanym do Urzędu Miasta C. - Wydziału Geodezji i Kartografii wnieśli o wyjaśnienie, w oparciu o jakie dokumenty dokonane zostały obowiązujące w ewidencji wpisy, a w przypadku gdy takie nie istnieją o wykreślenie wpisów fałszywych. Pismem z dnia 28 sierpnia 2014 r. działający z upoważnienie Prezydenta Miasta Zastępca Naczelnika Wydziału Geodezji i Kartografii zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie, przeprowadził postępowanie gromadząc dokumenty związane ze złożonym wnioskiem, następnie pismem z dnia 23 września 2014 r. zawiadomił o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w końcu decyzją z dnia [...] r., przywołując w podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 lit.b, art. 22 ust. 1 , art. 24 ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r, Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz § 10 ust. 2, § 12 ust. 2, § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) odmówił ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków Miasta C. M. i B. małżonków L. jako osoby władające, na zasadach samoistnego posiadania, działkami nr [...],[...],[...] k.m. [...], obręb K. W uzasadnieniu organ odwołał się do art. 20 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zgodnie z którym w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właścicieli nieruchomości. Dopuszczalne jest wykazanie osób i innych podmiotów, które władają gruntem na zasadach samoistnego posiadania, ale wyłącznie w przypadku gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów, albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli. Także z treści § 10 cytowanego rozporządzenia wynika, że w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania, wyłącznie w przypadku gruntów o nieustalonym właścicielu. Wyjaśnił, że złożone wnioski dotyczą nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...],[...],[...] km. [...] obręb K., a nieruchomość ta stanowi współwłasność R. T., R. i R. małżonków B. i I. i A. małżonków S. Stan prawny nieruchomości jest uregulowany, a wpisy w ewidencji gruntów i budynków wynikają wprost z dokumentów prawnych (m.in. postanowienia Sądu Rejonowego w C. Sygn. akt [...] oraz aktów notarialnych Rep. A Nr [...] i Rep. A Nr [...]). Dla przedmiotowej nieruchomości założona jest księga wieczysta [...], w której wpisani są jako właściciele wymienieni powyżej R. T. oraz małżonkowie B. i S. Ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków podmiotu władającego gruntem jest instrumentem o charakterze wyjątkowym, gdyż regułą jest wykazywanie w ewidencji osób wymienionych § 10 ust. 1 i ust. 2 oraz § 11 wymienionego rozporządzenia. Wobec uregulowanego stanu prawnego wskazanych nieruchomości nie zostały spełnione przesłanki do ujawnienia w ewidencji osób władających gruntem. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. i B. L., domagając się wpisu do ewidencji, iż są osobami władającymi i użytkującymi grunt po rodzicach położony przez ulicy [...]. Wyjaśnili, że władają gruntem - tj. działką nr [...] km. [...] obręb K. o powierzchni 1.0280 ha, którą odziedziczyli po rodzicach i użytkują ją "od zawsze". Działka ta miała uregulowany stan prawny w 1931 r. (parcelacja majątku K.), a w 1945 r. grunt ten zakupił J. L. od J. K. i tę działkę użytkują obecnie. Wskazali, że Prezydent w swoim rozstrzygnięciu nie odnosi się do tej działki. Ich grunt nie był dzielony na wymienione w decyzji działki. Obecne wpisy w ewidencji gruntów i budynków nie są poparte żadnymi dokumentami, a prawdziwe wpisy powinny brzmieć: "władający J. K., użytkuje J. L., a następnie M. i B. L.". Dodali, że ich grunt przy ulicy [...] w C. km [...] działka [...] o powierzchni 1.0280 ha obręb K. "nigdy nie był w Skarbie Państwa, nigdy nasz ojciec nie dzierżawił tylko użytkował grunt, nigdy nie był w Państwowym Funduszu Ziemi oraz nie był przekazany na Kółko Rolnicze na co świadczą dowody w załącznikach". Rozpatrując sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Pa analizie zgromadzonych w sprawie dowodów stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sprawie prowadzenia i aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 2 pkt 8 oraz art. 20 i art. 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne - ewidencja gruntów i budynków to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach i innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami i lokalami, ujawnianych na podstawie prawnie ustanowionych tytułów własności lub władania. Operat ewidencyjny ma charakter deklaratoryjno-techniczny, a zmiany danych ewidencyjnych (aktualizacja ewidencji) następuje zgodnie z art. 24 ust. 2a z urzędu lub na wniosek na podstawie dokumentów wymienionych także w art. 24 ust. 2b. Aktualizacja danych w ewidencji może nastąpić wyłącznie w oparciu o dokumenty uzasadniające te zmiany. W zakresie podmiotowym w ewidencji wskazuje się właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych lub samorządowych - inne osoby prawne i fizyczne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki. W przypadku gruntów, dla których nie można ustalić właściciela lub podmiotów władających nimi, ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów czy innych dokumentów - wykazuje się osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami zna zasadach samoistnego posiadania (art. 20 ust. 2 pkt 1 lit.b ustawy). W świetle obowiązujących przepisów operat ewidencyjny gruntów i budynków jest odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego nieruchomości, zawiera dane wynikające z jednoznacznych tytułów własności, a organ prowadzący ewidencję nie może samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu czy budynku w postępowaniu ewidencyjnym. Przez żądanie wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków nie można dochodzić ani udowadniać swoich prawa właścicielskich lub uprawnień do władania nieruchomością. Muszą one wynikać z jednoznacznych dokumentów. W prowadzonym postępowaniu odwoławczym organ odwoławczy ustalił, że żądanie odwołujących się dotyczy ujawnienia ich jako użytkowników władających działką nr [...] km. [...] obrębu K. o powierzchni 1.0280 ha położoną przy ulicy [...] w C., która nie istnieje w ewidencji gruntów i budynków. Wniosek dotyczy działek nr [...],[...] i [...] o łącznej powierzchni 1.0022 ha stanowiącej współwłasność R. T., R. i R. małżonków B. i I. i A. małżonków S. Przedstawione przez wnioskodawców dokumenty, w tym oświadczenie B. K. z dnia 4 maja 1994 r., wobec braku działki nr [...] w ewidencji gruntów i budynków obrębu K. oraz prawnie udokumentowanych istniejących wpisów w zakresie właściciela nieruchomości składającej się z działek nr [...],[...] i [...] o powierzchni 1.0022 ha - nie stanowią podstawy do dokonania żądanych wpisów, podobnie jak dokumenty uzupełniające w postaci oświadczenia z dnia 3 stycznia 2015 r. i postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Wyjaśnił nadto, że z obowiązujących przepisów jednoznacznie wynika, że ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków osób władających gruntem może dotyczyć wyłącznie gruntów państwowych lub samorządowych, natomiast ujawnienie władającego gruntem na zasadach samoistnego posiadania dotyczyć może wyłącznie gruntów o nieuregulowanej własności. W przypadku w przedmiotowej nieruchomości taka okoliczność nie występuje. Nieruchomość przy ulicy [...] w C. ma uregulowany stan prawny wynikający z zapisu w księdze wieczystej nr [...]. Organ wyjaśnił także, że znajdujące się aktach tytuły własności będące podstawą obecnych wpisów w ewidencji gruntów i budynków, kwestionowane przez odwołujących się, nie zostały uchylone lub unieważnione, stąd w świetle obowiązujących przepisów Prezydent Miasta C. nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia. W kwestiach spornych co do prawa własności nieruchomości wiążące dla organów ewidencyjnych są wpisy w dziale II ksiąg wieczystych, a spory o własność rozstrzygają sądy powszechne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli B. i M. L. Zarzucili zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta C. naruszenie: - prawa materialnego tj. § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, polegające na niezastosowaniu go przy rozstrzyganiu sprawy, - rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 do 12 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieprawdziwy stan faktyczny, polegający na odmowie sprostowania wpisów w ewidencji z uwagi na to, iż fikcyjny wpis w ewidencji jest sprzeczny z ich wnioskiem; - rażące naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w tym art. 2, bo "jeśli Rzeczypospolita Polska jest państwem prawa, to nie może być tak, iż fałszerstwa ewidencji gruntów można dokonać, a jego usunięcie nie jest potem możliwe". Uwzględniając powyższe wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania a nadto o nakazanie wykreślenia wpisów sporządzonych bez podstawy merytorycznej i formalnej i dodatkowo ustalenie, że wpisy te zostały dokonane bezprawnie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi opisali przebieg dotychczasowego postępowania, podkreślając fakt istnienia fałszywych wpisów w ewidencji gruntów i budynków, dokonanych bez jakichkolwiek podstaw prawnych. Wyjaśniono, że przeprowadzona z ich inicjatywy doraźna kontrola w Urzędzie Miejskim w C. w zakresie prawidłowości prowadzenia ewidencji gruntów wykazała nieprawidłowości. Oznacza to, w ich ocenie, możliwość sfałszowania ewidencji. Zarzucono prawdziwość dokonywanych wpisów, tak w zakresie ich treści, jak i daty ich dokonywania. Podkreślili, że przedstawione przez nich dowody nie zostały w postępowaniu uwzględnione. Odnosząc się do zaskarżonych decyzji stwierdzili, iż nie przeprowadzono żadnego postępowania mogącego sprostować fałszywe i fikcyjne wcześniejsze wpisy do ewidencji. Nieprawdziwy jest, w ich ocenie, wpis dotyczący działek nr [...],[...] i [...], gdyż Kółko Rolnicze wpisano jako właściciela działki nr [...]. Nadto nie było ono właścicielem działki, gdyż nie musiałoby występować z powództwem o jej zasiedzenie, a wydzielenie działek nr [...],[...] i [...] i zmniejszenie powierzchni działek jest wynikiem <"radosnej" twórczości P. K.>. Wskazali na naruszenie obowiązujących poprzednio przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, podkreślając, że przepisy te nie dawały organom żadnej podstawy do redakcji wpisów bez odpowiednich dokumentów, a przede wszystkim dokonywania z urzędu wpisów innych niż wynikających z decyzji organów administracji państwowej, wydanych na podstawie odpowiednich przepisów. Tym bardziej za nielegalne należy uznać wpisy nie oparte na jakichkolwiek dokumentach. Obecnie w myśl § 37 rozporządzenia wykonawczego dokonanie zmian w ewidencji gruntów może nastąpić także w przypadku stwierdzenia, że dane zawarte w dostępnej dokumentacji nie są wiarygodne. W pojęciu aktualizacji mieści się też usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów. Reasumując stwierdzili, iż tak w świetle poprzednio jak i obecnie obowiązujących przepisów wpisy w ewidencji rejestrów gruntów dotyczące rzekomego przejęcia ich gruntu przez Państwowy Fundusz Ziemi i przekazania go Kółku Rolniczemu nie odzwierciedlały żadnych faktycznych ani prawnych zmian i nie były oparte na żadnych dokumentach (były więc całkowicie fikcyjne). Zatem w sytuacji gdy wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków nie było poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wynikającego z przepisów (art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) podlega ono wyeliminowaniu z obrotu prawnego. W ich ocenie wpisy fikcyjne powinny być całkowicie wyeliminowane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, iż brak jest uprawnień organów administracji publicznej do ingerencji w prawnie obowiązujące tytuły własności, które stanowiły podstawę wpisów w ewidencji. Zarzuty i roszczenia w tym zakresie pozostają poza kompetencjami organów administracji geodezyjnej i kartograficzne właściwych w sprawach prowadzenie ewidencji gruntów i budynków. Wskazywany w skardze § 37 rozporządzenia nie dotyczy rozpatrywanej sytuacji i nie może mieć w tej sprawie zastosowania. Na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. skarżąca M. L. podtrzymała skargę. Podniosła, że Prokuratura Okręgowa w G. prowadziła postępowanie dotyczące poświadczenia przez osobę uprawnioną do wystawiania dokumentacji geodezyjnej nieprawdy, w której byli pokrzywdzonymi. Postępowanie to zostało zakończone umorzeniem. Wskazując na fragmenty opinii przygotowanej na potrzeby tego postępowania podniosła, że geodeta P. K. potwierdził nieprawdę przygotowując dokumenty, które stały się podstawą wpisu do ewidencji. Skarżący B. L. potrzymał skargę, dodając, iż nikt nie składał wniosku o podział działki nr [...], a opinia przygotowana przez wymienionego geodetę nie podlegała ocenie w postępowaniu sądowym, gdyż zatwierdzona została przed orzeczeniem Sądu, co jest w jego ocenie niedopuszczalne. Skarżący potwierdzili, iż byli stronami postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] mocą którego stwierdzono nabycie przez zasiedzenie z dniem [...] r. przez Kółko Rolnicze w K. prawa własności nieruchomości położonej w C. przy ulicy [...] oznaczonej numerami [...],[...] i [...] o łącznej powierzchni 1.0022 ha. Pełnomocnik organu, jak w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że w chwili rozpatrywania złożonego wniosku działka miała uregulowany stan prawny, co uniemożliwiało pozytywne jego załatwienie. Pełnomocnik uczestnika postępowania R. B. wniosła o oddalenie skargi wskazując także na uregulowany stan prawny nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tjedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przy czym, po myśli art. 134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury. W kontrolowanym postępowaniu M. i B. L. domagali się ujawnienia ich w ewidencji gruntów i budynków jako użytkowników i władających gruntem przy ulicy [...] K.m [...] obręb K. Rozpatrując złożony wniosek decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. odmówił ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków Miasta C. M. i B. małżonków L. jako osoby władające na zasadach samoistnego posiadania działkami nr [...],[...] i [...] k.m. [...] obręb K., a organ odwoławczy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. rozpatrując złożone odwołanie- utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. . Zgodnie z art. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz.U. z 2010, Nr 193, poz. 1287 ze zm.) ewidencja gruntów i budynków stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje wskazane w art. 20 cytowanej ustawy. Ustawowy obowiązek aktualizowania ewidencji gruntów i budynków w zakresie ujętych w niej danych dotyczących m.in. gruntów i budynków stosownie do art. 22 ustawy oraz § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) spoczywa na staroście, który dokonuje tej aktualizacji z urzędu lub na wniosek, poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w sposób ściśle określony w tych przepisach tzn. zgodnie z art. 23, art. 24 i art. 24a ustawy oraz §§ 45, 46 czy 47 przywołanego rozporządzenia. W myśl art. 20 ustawy w ewidencji gruntów i budynków wskazuje się informacje dotyczące gruntów (ich położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków itp.) oraz budynków (ich położenia, przeznaczenie, funkcji czy powierzchni użytkowej) czy lokali. Wskazuje się także dane dotyczące właścicieli nieruchomości, a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości. W przypadku gruntów, do których ze względu na brak księgi wieczystej zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - w ewidencji ujawnia się osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 20 ust. 2 pkt 1 lit.b)). Z kolei w myśl § 10 ust. 2 rozporządzeni w sprawie ewidencji gruntów i budynków - tylko w przypadku gruntu o nieustalonym właścicielu w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi gruntami władają na zasadach samoistnego posiadacza. W kontekście zacytowanych przepisów ustawy należy zatem podkreślić, że w zakresie podmiotowym regułą jest ujawnianie w ewidencji gruntów i budynków właścicieli nieruchomości. Odstępstwo stanowią nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Tylko bowiem w przypadku tych nieruchomości, dla których nie można ustalić właściciela ze względu na brak odpowiednich dokumentów (m.in. księgi wieczystej czy zbioru dokumentów) ujawnia się osoby lub inne podmioty władające tym gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpatrywanej sprawy należy przyznać rację orzekającym w sprawie organom, iż brak jest podstaw do pozytywnego załatwienia złożonego przez skarżących wniosku. W niniejszej sprawie dla wymienionych gruntów prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w C. Księga wieczysta nr [...] zgodnie z którą grunt w postaci działek nr [...],[...] i [...] stanowi współwłasność R. B., B. B. I. S., A. S. i R. T. Na podstawie zgormadzonych w sprawie materiałów dowodowych, mocą postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] r. sygn. akt [...] prawo własności tego gruntu nabyło przez zasiedzenie z dniem [...] r. Kółko Rolnicze w K., które następnie aktem notarialnym z dnia [...] r. rep.A Nr [...] sprzedało wymienioną nieruchomość obecnym jej współwłaścicielom R. i B. małżonkom B., I. i A. małżonkom S. i R. T. Tak więc przedmiotowe grunty posiadają uregulowany stan prawny i wobec powyższego nie podlegają regulacji zawartej w art., 20 ust. 2 pkt 1 lit.b ustawy. Przedstawione przez skarżących dokumenty nie mogą zmienić powyższego stanowiska, gdyż jak stwierdziły to już organy w postępowaniu ewidencyjnym nie mogą być kwestionowane przedkładane tytuły własności. Nie mogą być także uwzględniane podnoszone przez skarżących argumenty kwestionujące wydane w sprawie rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym. Jak podkreślono spory o własność leżą w wyłącznej kompetencji sądów powszechnych. Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że dla poparcia swego stanowiska skarżący przedstawili jedynie oświadczenie, które jednak w zderzeniu z rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] r. nie może być miarodajne. Ponadto nawet gdyby potraktować je odmiennie, to tylko w postępowaniu przez Sądem Rejonowym w C. mogło ono stanowić podstawę dalszego postępowania. Jak skarżący sami przyznali na rozprawie w dniu 16 października 2015 r., uczestniczyli oni w tym postępowaniu i mieli możliwość prezentowania własnego stanowiska w sprawie. Obecnie w postępowaniu sądowoadminsitracyjnym te kwestie nie mogą być już przedmiotem rozpoznania. Uwzględniając powyższe ustalenia nie można uznać za zasadne zgłoszonych przez skarżących w skardze zarzutów naruszenia przepisów tj. art. 7 do art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawa została wyjaśniona i przygotowana do rozstrzygnięcia, które zostało należycie uzasadnione. Odnosząc się do naruszenia § 37 cytowanego rozporządzenia wykonawczego należy przyznać, że nie może mieć ono zastosowania w sprawie, gdyż dotyczy ono innych kwestii, a mianowicie ustalania przebiegu granic działek ewidencyjnych. W niniejszej sprawie taki problem nie zaistniał. Oceniając zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej należy podkreślić, iż nie została potwierdzona i udokumentowana podnoszona przez skarżących kwestia fałszerstwa ewidencji gruntów. Mając na uwadze wszystkie poczynione powyżej uwagi i ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.