II SA/Gl 269/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.) Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu na skutek wniosku uczestnika postępowania S. K. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 269/10 postanawia: odmówić wykładni orzeczenia. Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 269/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu. W dniu 31 stycznia 2011 r. Sąd postanowieniem oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie powołanego na wstępie wyroku. Pismem z dnia 3 lutego 2011 r. uczestnik postępowania S. K. zwrócił się z wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku o wykładnię wskazano, że treść postanowienia wzbudza wątpliwości zarówno co do sentencji, jak i uzasadnienia. Strona odnosząc się do wskazanych na rozprawie w dniu 31 stycznia 2011 r. zasadniczych powodów rozstrzygnięcia zakwestionowała je, jak również stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z dnia 11 sierpnia 2010 r. Nadto powtórzyła sformułowane już uprzednio zarzuty wobec organów administracyjnych odnośnie co do prowadzonego postępowania i jak kończących go decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z kolei art. 166 p.p.s.a. stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się, iż konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, LEX 75533). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jaki i uzasadnienie rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie sentencja postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, wynik jest bowiem jednoznaczny, a mianowicie oddalenie wniosku o uzupełnienie wyroku Sądu z dnia 11 sierpnia 2010 r. Uzasadnienie natomiast postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. nie zostało sporządzone. W myśl bowiem art. 163 § 1 p.p.s.a. postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu. Postanowienie zaś, którym oddalono wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku należy do postanowień, od których nie przysługuje środek zaskarżenia – nie przewiduje tego bowiem żaden z przepisów cytowanej wyżej ustawy. A w szczególności nie dopuszcza tego ani art. 157 p.p.s.a., w którym uregulowano przesłanki uzupełnienia wyroku bądź postanowienia sądu, ani też art. 194 p.p.s.a., wyprowadzający normę prawną o zamkniętym katalogu przypadków, w których strona może złożyć zażalenie. Stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia ściśle określone w tym przepisie. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 31 stycznia 2011 r. strony o niedopuszczalności środka odwoławczego zostały pouczone po ogłoszeniu postanowienia i podaniu zasadniczych podwodów jego rozstrzygnięcia. W konsekwencji skoro zatem uzasadnienie postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. nie zostało sporządzone, to tym samym nie można dokonać wykładni uzasadnienia tego orzeczenia. Powyższe oznacza zatem, że treść wskazanego we wniosku o wykładnię postanowienia nie budzi żadnych wątpliwości. Wszystkie zaś przywołane przez stronę okoliczności stanowią w istocie polemikę z poglądami Sądu i zmierzają do zakwestionowania trafności postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. oraz w wyroku z dnia 11 sierpnia 2010 r., co nie może być przedmiotem wykładni sądowej dokonywanej w trybie art. 158 p.p.s.a. Zważyć należy, że tego rodzaju okoliczności (tj. zarzuty co do rozstrzygnięcia Sądu oraz zaskarżonej decyzji) mogą być natomiast podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zaś – jak ma to miejsce w zawisłej sprawie - we wniosku o wykładnię postanowienia oddalającego wniosek o uzupełnienie wyroku (czy też wniosku o wykładnię wyroku). Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia, zaś rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia z dnia 31 stycznia 2011 r. jest jednoznaczne i nie pozostawia żadnej dowolności interpretacyjnej. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem składu orzekającego w sprawie. Wykładnia nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym czy faktycznym. Nie może, zatem prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia (w efekcie do ponownej interpretacji uzasadnienia orzeczenia, jak również jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy), ani też powodów takiego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, niepubl. oraz postanowienie z dnia 5 kwietnia 2005 r. sygn. akt OZ 1226/04, niepubl.). Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie dodać należy, iż inicjujące niniejsze postępowanie pismo z dnia 3 lutego 2011 r. nie mogło zostać potraktowane jako zażalenie, gdyż podlegałoby ono odrzuceniu jako niedopuszczalne. Nadto odnotować wypada, że nie powinna budzić również wątpliwości treść wyroku oddalającego skargę. Odnosząc się zaś do podniesionej w rozpoznawanym wniosku o wykładnię kwestii skierowania wniosku o uzupełnienie wyroku na rozprawę, wskazać należy, iż w świetle obowiązujących przepisów orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.), orzeczenie zaś oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku - w formie postanowienia (art. 160 p.p.s.a.), a co zatem idzie, stosownie do art. 90 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku należało rozpoznać na posiedzeniu jawnym.